Ο φίλος μου ο Ροσσίνι





Κάπου είχα διαβάσει ή ακούσει ότι ο Ροσσίνι φοβόταν τα τραίνα, νέο μέσο στην εποχή του, μια τεχνολογική εξέλιξη την οποία δεν κατάφερε να διαχειριστεί κι έτσι αρνιόταν να ταξιδέψει με τραίνο. Η ταύτισή μου μαζί του ήταν απόλυτη. 

Έχετε ποτέ αντιληφθεί τι πολιτισμικό σοκ έχουμε πάθει με την τεχνολογία; Εγώ πια νιώθω πιο κοντά σε υπερήλικες από ό,τι σε παιδιά δημοτικού. Και είμαι 31. Αρνούμαι πια να αφομοιώσω την εξέλιξη. Πάει πιο γρήγορα από τον εγκέφαλό μου και σκασίλα μου πια. Έβαλα skype πριν 7 χρόνια, γιατί να πρέπει τώρα να βάλω viber, facetime, whatsup και δεν ξέρω τι στον κόρακα ακόμα; Γιατί εκτός από το facebook να έχω και LinkedIn και Twitter και Instagram; Γιατί να έχω pc, iphone, ipad και laptop; Παιδιά, δεν μπορώ να το διαχειριστώ άλλο. Παραιτούμαι. Έχω ένα κινητό των 25 ευρώ, που δεν έχει καν φωτογραφική μηχανή. Ευχαρίστως θα έπαιρνα πάλι το παλιό μου Ericsson που είχα στην Α λυκείου. Η μπαταρία του κρατάει μια βδομάδα. Ηδονή! Τώρα που έχει χαλάσει και μερικές μέρες δεν έχω κινητό η ηδονή είναι ακόμα μεγαλύτερη. 

Όταν δεν είμαι στο ίντερνετ του υπολογιστή μου, δεν είμαι στο ίντερνετ γενικά. ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ PEOPLE!! ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΗ 24/7 και είναι δικαίωμά μου!!! Δεν αντέχω πια τα κουδουνίσματα, τα ringtones, τις υπενθυμίσεις, τις κόρνες, τα notifications, τα emails, τα spam. BASTA! Και φυσικά ο φαλαινοκαρχαρίας σε αποσύνθεση που λέγεται τηλεόραση είναι μονίμως κλειστός. Απορώ γιατί πιάνει ακόμα τόσο χώρο στο σπίτι. Κανένα ραδιόφωνο που και που. Κανένα playlist στο youtube πού και πού. Ακόμα και κανένα cd. Αυτά. 

Πόσο πιο απλά ήταν με το παλιό μου walkman. Μάσαγε την ταινία από τις κασέτες το άτιμο, αλλά χαλάλι. Ακόμα και το παλιό τηλέφωνο της γιαγιάς μου μού έχει λείψει που γυρνούσες τα ψηφία με το δάχτυλο, που αν το νούμερο είχε μέσα 9 και 0 η κλήση ήταν σαν ταινία του Αγγελόπουλου. Μπορούσες ανάμεσα στο 9 και στο 0 να πας να ψήσεις κι έναν καφέ. Γιατί τώρα να πρέπει αγάπη μου γλυκιά να αποκτήσω τις δεξιότητες του Τομ Κρουζ στο Minority Report για να πατήσω ένα touch screen;; Γιατί;; Ε;; Γιατί να βάλω gps;; Γιατί; Πειράζει να ρωτήσω τους περαστικούς πώς θα πάω εδώ κι εκεί; Πειράζει να εξασκήσω την αίσθηση του προσανατολισμού μου; Πειράζει να επανεκτιμήσω την αίσθηση του αποπροσανατολισμού μου; 

Συγγνώμη φιλαράκια μου και για τα στησίματα που έχετε φάει επειδή δεν έχω gps, κι επειδή και με το χωροχρόνο έχω μια ιδιαίτερη σχέση γενικά. Συγγνώμη που δε με βρίσκετε στα κινητά. Δεν έχω αγαπήσει συσκευή κινητού περισσότερο από τις φορές που έκειτο σπασμένο στο πάτωμα. Και το είχα σπάσει εγώ. Οικειοθελώς. Και θα το ξανάκανα άπειρες φορές. Γι’αυτό δεν παίρνω ακριβά κινητά. Και γι’αυτό όταν είναι ακριβά τα κρατάω λίγο σε απόσταση για να τα προστατέψω. Δεν αντέχω. Δε θέλω. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω πια αυτήν την πλέον ανούσια εξέλιξη και είμαι οκ μ’αυτό. 

Θα πάω τώρα να πιω στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς ένα γλυκύ βραστό με τον κυρ Θόδωρα, θα πάω και το βράδυ σε καμιά ολονυχτία με τα κορίτσια και θα τα πούμε σαν άνθρωποι. Επίσης, όλοι εκτός από Ε Μ Ε Ν Α, τον κυρ Θόδωρα και τα κορίτσια, είστε τρελοί! Δε ντρέπομαι πια να σας το πω κατάμουτρα! Άντε γεια!

Κείμενο: Βιβιάνα Αλεξοπούλου 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.