Ερντογάν, ένας ακροδεξιός ηγέτης



Τι είναι τελικά ο Ερντογάν; Ένας νέος Χίτλερ τσέπης; Ένας Χουσεϊν ή κάτι ενδιάμεσο;

Ο πρόεδρος της Τουρκίας αναθρεμμένος με τα ισλαμικά ιδεώδη έγινε ηγέτης μιας μουσουλμανικής χώρας η οποία πάλευε να εξευρωπαϊστεί.

Εχθρός των στρατηγών και του οράματος του Κεμάλ, πήρε την εξουσία στην Τουρκία και προσπάθησε να προωθήσει εκ νέου τα Ισλαμικά ιδεώδη φέρνοντας την χώρα του αρκετά χρόνια πίσω.

Η Τουρκία για τους Τούρκους. Αυτό το μήνυμα μπορεί κανείς να συλλάβει από τα λεγόμενα του Ερντογάν και πάντα ήταν κάπως έτσι, αλλά τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια χωρίς μαντίλα.

Μέχρι και πριν το πραξικόπημα, ο Ερντογάν κρατούσε μια αν όχι μετριοπαθή πολιτική, μετριοπαθέστερη της σημερινής και μπορεί πάντα η Τουρκία να είχε επεκτατικές βλέψεις αλλά οι συμμαχίες της ήταν σχεδόν συγκεκριμένες.

Από το πραξικόπημα και μετά, το οποίο για κάποιο λόγο δεν πήγε καθόλου καλά, και σε αυτό φταίει ή το ότι οι Στρατηγοί στην Τουρκία δεν ξέρουν από στρατηγική ή το ότι ήταν προσχεδιασμένο για να αποτύχει, ο Ερντογάν ενδυνάμωσε την θέση του, και έγινε ο πανίσχυρος Σουλτάνος της Τουρκίας.

Συλλήψεις αντιφρονούντων χωρίς κατηγορητήριο, όμηροι ξένοι ανταποκριτές και κάθε ένας που ο Ερντογάν θεωρούσε εχθρό του. Μόλις πρόσφατα σχεδόν ομολόγησε ότι τους κρατούμενους αυτούς, ειδικά τους ξένους, τους χρησιμοποιεί εκβιαστικά για να πετύχει συμφωνίες.

Πριν το πραξικόπημα δεν θα είχε καμία δυνατότητα να κινηθεί όπως κινείται σήμερα, γιατί η θέση του ήταν ανίσχυρη. Μετά το πραξικόπημα βρήκε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει τις διαφορές του με τους αντιπάλους του μέσα στην Τουρκία και να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο των πάντων, ακόμα και της «αντιπολίτευσης», η οποία αν διαφωνήσει με τον Σουλτάνο θα κηρυχτεί τρομοκράτης.

Πλέον μέσα στην Τουρκία είναι πανίσχυρος και απόλυτος ηγεμόνας. Αν η Τουρκία ήταν μια χώρα με καθαρά μουσουλμανικό προφίλ όπως το Ιράκ, το Ιράν, η Αίγυπτος, η Λιβύη, η Ιορδανία, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι το προφίλ του Ερντογάν θυμίζει έντονα το προφίλ του Σαντάμ Χουσεϊν, δηλαδή ενός σκληροπυρηνικού Ισλαμιστή ηγέτη, όμως εδώ μιλάμε για την Τουρκία, μια χώρα που είναι σαφώς πιο δυτική από τις άλλες μουσουλμανικές χώρες και σαφώς πιο ισλαμική από όλες τις δυτικές χώρες.

Η Ευρωπαϊζουσα, δυτικότροπη αλλά όχι δυτική νοοτροπία της Τουρκίας, κάνει τον Ερντογάν να μοιάζει περισσότερο με έναν ακροδεξιό ηγέτη της δύσης με ισλαμικές καταβολές, παρά με έναν φανατικό ισλαμιστή ο οποίος θα έμπαινε στα κατάστιχα ως τρομοκράτης.

Αυτή η ειδοποιός διαφορά έχει μεγάλη σημασία στον τρόπο που αντιμετωπίζεται το θέμα, γιατί αν ο Ερντογάν χαρακτηριζόταν ως τρομοκράτης η αντιμετώπιση που θα είχε η δύση απέναντι σε αυτόν θα ήταν τελείως διαφορετική, και αυτό έχει φανεί στην πολύ σύγχρονη ιστορία με τους «απελευθερωτικούς» πολέμους στο Ιράκ κλπ.

Όμως ένας ακροδεξιός ηγέτης με το προφίλ του φασίστα, ή του ναζιστή αν θέλετε, έχει άλλου είδους αντιμετώπιση.

Πρώτα από όλα δεν χαρακτηρίζεται ως αντισυνταγματικός οπότε απλά υπάρχουν αμφιβολίες για την νομιμότητα των όσων κάνει, δεύτερο είναι ένα τέλειο εργαλείο για να ξεσηκώσει πόλεμο, και αυτό θα γίνει όταν θεωρήσει ότι ισχυροποιεί την θέση του στην ίδια του την χώρα, κάτι που ήδη έχει γίνει, αλλά και την ισχύ της χώρας του στο διεθνές προσκήνιο.

Αυτό το δεύτερο δεν το έχει καταφέρει ακόμα. Οι παλιές συμμαχίες, όπως αυτή με τις ΗΠΑ, φαίνεται ότι τελειώνουν κάπου εδώ, τώρα κοιτάει προς την Ανατολή και ειδικότερα προς την Ρωσία η οποία, αν και δεν υπάρχει το ψυχροπολεμικό καθεστώς των προηγούμενων ετών, είναι διαχωρισμένη από την δύση.

Αν ανατρέξουμε λίγο στα βιβλία ιστορίας θα δούμε ανάλογες συμμαχίες πριν την έναρξη του Β’ π.π., όπως αυτή του Στάλιν με τον Χίτλερ.

Φυσικά αργότερα έσπασε αυτή η συμμαχία και ο Χίτλερ έγινε εχθρός της Ρωσίας, όμως κάπως έτσι ξεκίνησαν τα πράγματα.

Αυτή την στιγμή οι Αμερικάνοι είναι πολύ δυσαρεστημένοι με τις εξελίξεις στην Τουρκία, όπως και οι Ευρωπαίοι, και η Τουρκία φαίνεται σιγά σιγά να φεύγει από το Ευρωπαϊκό όραμα, αρχίζοντας να προσκολλάται στην ανατολή,

Αν προσέξει καλά ο αναγνώστης τα λόγια του Ερντογάν θα δει ότι πουθενά δεν μιλάει για το Ισλάμ και την θρησκεία, οι αναφορές του είναι καθαρά πολιτικές και με την υπεροψία ενός εθνικιστή, ο οποίος δηλώνει έτοιμος να τα βάλει με οποιονδήποτε αντίπαλο.

Ίσως τώρα, σύντομα, γίνει κάποιο θερμό επεισόδιο, αλλά μικρής έκτασης, στο οποίο θα φανούν φίλοι και εχθροί, όμως αν γίνει κάτι, αυτό θα γίνει κάποια χρόνια αργότερα.

Αυτή την στιγμή ο Ερντογάν προσπαθεί να συσπειρώσει το κόμμα του, και γενικά να πάρει την κοινή γνώμη της Τουρκίας με το μέρος του, και θέλει χρόνο για να το πετύχει. Αυτόν τον χρόνο θα του τον δώσουν και οι φίλοι και οι εχθροί του.

Στο Αφιόν Καραχισάρ, ο Ερντογάν έβγαλε λόγο σε μια κομματική συγκέντρωση πριν λίγες μέρες και είπε  «Όχι απλά σταθήκαμε στο ύψος μας αλλά έχουμε γίνει πηγή ελπίδας για τους φίλους μας παρόλες τις επιθέσεις και την αδικία που έχουμε αντιμετωπίσει στην παγκόσμια αρένα» θέλοντας να δείξει ότι η Τουρκία είναι μόνη της αλλά δυνατή και συνέχισε για να δικαιολογήσει την επίθεση στο Αφρίν λέγοντας «Αποφασίσαμε αυτές τις επιχειρήσεις αφού πρώτα εξαντλήσαμε κάθε διπλωματική μέθοδο, συμμαχία και φιλία».

Συνεχίζοντας την ρητορική του σε σχέση με τα προβλήματα με τις άλλες χώρες που έχει είπε «Υπήρξαμε πάντοτε ειλικρινείς με τους συνομιλητές μας, τους είπαμε αλήθειες που ξέρουμε και θέλαμε πάντα από εκείνους να είναι ειλικρινείς με εμάς. Είχαμε και έχουμε ακόμα για ορισμένα θέματα διάφορες αντιπαραθέσεις και διαφωνίες με το Ιράν, το Ιράκ, τη Ρωσία, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες. Όποτε προσπαθήσαμε να τις ξεπεράσουμε με επιχειρήματα, διάλογο κερδίσαμε. Όποτε αυτά τα θέματα προκάλεσαν συγκρούσεις στις πολιτικές και οικονομικές μας σχέσεις πληρώσαμε όλοι το τίμημα», θέλοντας να πει ότι η Τουρκία είναι μια ειρηνική χώρα αλλά δυνατή, σε μια ομιλία με χαρακτήρα που περισσότερο μοιάζει με τα λόγια ενός νονού της νύχτας που έχει στεναχωρηθεί αλλά έχει θέση εξουσίας, και λιγότερο με έναν πολιτικό που θέλει να φτιάξει τις διεθνείς σχέσεις του.

Για το Οθωμανικό χαστούκι είπε «Βεβαίως θυμόμαστε πάντοτε τις βοήθειες καθώς επίσης τα μυστικά και τις ανοιχτές προδοσίες και υποκρισίες που βιώσαμε στον αγώνα που δίνουμε τώρα. Δρούμε με γνώμονα ότι οι σχέσεις μεταξύ των κρατών χτίζονται πάνω σε κοινά συμφέροντα και όχι πάνω σε απόλυτη φιλία ή απόλυτη έχθρα. Τα χέρια μας είναι πάντα ανοιχτά για να αγκαλιάσουν όσους θέλουν να προχωρήσουμε σε ένα κοινό μέλλον. Ωστόσο τα ίδια χέρια θα χτυπήσουν με χαστούκι ή γροθιά εκείνους που θέλουν να σκοτεινιάσουν το μέλλον μας».

Αν προσέξει καλά ο αναγνώστης τα λόγια του Ερντογάν θα δει ότι πουθενά δεν μιλάει για το Ισλάμ και την θρησκεία, οι αναφορές του είναι καθαρά πολιτικές και με την υπεροψία ενός εθνικιστή, ο οποίος δηλώνει έτοιμος να τα βάλει με οποιονδήποτε αντίπαλο.

Αυτό ήταν και το μοτίβο του Χίτλερ πριν ξεκινήσει τον πόλεμο και με αυτό το μοτίβο πήρε με το μέρος του σχεδόν ολόκληρη την Γερμανία, την ώρα που όλη η υπόλοιπη δύση έβλεπε και σιωπούσε, αφήνοντάς του το περιθώριο να γίνει πανίσχυρος μέσα στην χώρα του και να αποκτήσει και την στρατιωτική ισχύ που θα του επέτρεπε να χτυπήσει επεκτατικά σε μια Ευρώπη και σε έναν κόσμο ο οποίος είχε περάσει ένα μεγάλο οικονομικό κραχ.

Ο Ερντογάν θα χρειαστεί 4 χρόνια ακόμα για να αποκτήσει μια κάποια αξιόλογη δύναμη, ούτως ώστε να μπορεί να προκαλέσει τους αντιπάλους του με κάοια σοβαρότητα, και πολύ φοβάμαι ότι θα του δοθεί αυτός ο απαιτούμενος χρόνος.



Το υπό ναυπήγηση Αεροπλανοφόρο – Ελικοπτεροφόρο TCG «Anadolu»
Πάνω σε αυτό μια ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι η Τουρκία προχωρά στην ναυπήγηση του πρώτου της Αεροπλανοφόρου – Ελικοπτεροφόρου το οποίο θα ενταχθεί στην δύναμη πυρός της περίπου το 2021, το όνομα αυτού είναι TCG «Anadolu» και βασίζεται στα σχέδια του Ισπανικού «Juan Carlos I».

Αεροπλανοφόρο σίγουρα δεν χρειάζεται για το Αιγαίο και για την αμυντική πολιτική της Τουρκίας

Γιάννης Ζωγραφάκης

Πηγή http://mesogios.gr/
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.