Ιδανική ερωμένη



Στου φόβου τα παγωμένα σταυροδρόμια… στης μεγάλης ήττας το σπαραγμό…

εκεί βρίσκεται …

Μορφή άυλη, ιδανική των αισθήσεων και των ερώτων…

Μια μορφή που θα βρίσκεται πάντα εκεί δίπλα μας, δίπλα στο προσκέφαλο των εφήμερων ερώτων που κατατρώγουν τη σάρκα και ρουφούν το αίμα μας.

Μια μορφή που θα μας ακολουθεί πάντα ως πέρα στο επέκεινα, στο άγριο χάδι του φτερού του γερακιού.

Η ύπαρξή της είναι αναγκαία γιατί το ιδανικό το χρειαζόμαστε για να εξελίξουμε  την ανικανοποίητη ανθρώπινη φύση μας.

 Εκείνη η άφθαρτη θα μένει πάντα εκεί απρόσιτη, να κολυμπά στα ίδια νερά, ξορκίζοντας τη ματαιότητα του κόσμου μας.. Αυτή που θα μας σώσει από την ήττα όταν όλα θα μοιάζουν να έχουν χαθεί… Απρόσκλητη, αιθέρια …. Μαγνήτης των προσδοκιών και των ευσεβών μας πόθων… Λύτρωση στο χαμό μας..

Ακούραστη κοντά μας, ιερό προσωπείο που τραγουδά στη γλώσσα των πουλιών και πίνει νερό αθάνατο απ’ τις πηγές της Στύγας…

Αυτή που θα χαιδεύει τους εγωισμούς, τις ζήλειες και τα πάθη μας, στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, όταν το ανικανοποίητο θα μας έχει ταπεινώσει…

Του τίμιου κυνηγού το χρέος θα μένει εκεί για να θυμίζει…

Της λέαινας φορώντας την προβιά να μας ζεστάνει και να μας κρύψει απ’ το θανατικό αγέρι που φυσά γύρω μας… όταν ο κυρίαρχος έρωτας μας έχει αποκάμει… γιατί το ξέρει πως τίποτ’ άλλο δεν μπορεί να πάρει την ψυχή μας παρά μόνο Εκείνη…

Οδηγός στη Μεγάλη μας λύτρωση, στο έξω φως… να δίνει δύναμη στην κατάλληλη στιγμή να βρούμε το νόμισμα να πληρώσουμε τον βαρκάρη..




Ιδανική ερωμένη καταδικασμένη απ’ τη μοίρα να μείνεις για πάντα ανέραστη… καταδικασμένος κι εγώ μαζί σου να μην σ’ αγγίξω ποτέ…

Κι αν ποτέ ταιριάξει να συναντηθούμε, κι αν ποτέ νιώσεις για μια στιγμή το τρυφερό μου χάδι…. Θα χαθείς, θα γίνεις σκόνη, θα σκορπιστείς στο σύμπαν … κι εκείνο θα σε ξαναγεννήσει πάντα θα σε ξαναγεννά…

Γιατί είσαι η προστάτιδα του ιδανικού ανεκπλήρωτου εκείνου που οδηγεί στο θάνατο η στην αιώνια τιμωρία…  Γιατί λούζεσαι με το πιο γλυκό και δυνατό φως της φύσης … γιατί θα τριγυρίζεις με τα μαλλιά λυτά ν’ ανεμίζουν στο χάδι της κάθε μου αναπνοής…

Γιατί θα είσαι εκεί να εξιδανικεύεις την ήττα μου, να σταματήσεις τη ροή στο αίμα μου, ν’ αλλάξεις το ρυθμό των χτύπων της καρδιάς μου… να βασανίζεις και να τιμωρείς το νου…….

Ιδανική ερωμένη, υπέροχη βασίλισσα της αναπόφευκτης αιώνιας απουσίας σου… και της λυτρωτικής, της μοιραίας σου αόρατης παρουσίας…

Ιδανική ερωμένη, θα κοιμάσαι πάντα στην  άκρη στο προσκέφαλό μου, θ’ αναρριχάσαι αιώνια στις απότομες της ψυχής μου πλαγιές…  Αέναη, άσβεστη, με όλα σου τα αρώματα και τα γλυκά σου φτερουγίσματα, νεράιδα του κόσμου εσύ..

Θα μείνεις πάντα κοντά μου, στη ζωή και στο θάνατο, να μου τραγουδάς τη γλυκιά μελωδία της ματαιότητας, της ζωής και του έρωτα…

Και τότε κάτω απ’ τις σκιές του δειλινού, θα πιούμε σ’ ολόχρυση κούπα το κρασί του ιδανικού, ν’ αστράψουνε τα μάτια μας από τη μέθη της ζωής και του έρωτα, να καλέσουμε τον όμορφο Απόλλωνα, τον «τρελό» Διόνυσο και τη σοφή Αθηνά, και να γεμίσουμε τα χείλη μας φιλιά…  κι ας μείνει μόνο η αιώνια , ιδανική μορφή σου, σφράγισμα των χρωμάτων της φύσης στον καθαρό ουρανό….

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.