ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑΣ





    Αγάπησα πολύ αυτούς τους απλούς ανθρώπους, τους αγράμματους, με την φτωχή γλώσσα που τόσο πλούτο κρύβουν μέσα τους μπροστά σε πολλούς δήθεν, που το μόνο που σκέφτονται είναι πώς να προβληθούν περιφέροντας την λογιότητά τους εδώ κι εκεί... Έχω ένα διαδικτυακό φίλο απο την Θεσσαλονίκη. Από όλες τις ευχές που έλαβα για τα γενέθλιά μου ξεχωρίζω αυτήν που μου θύμισε αυτά που γράφω στους Διάττοντες...Πρώτα το κείμενό του και ύστερα το απόσπασμα απο το βιβλίο μου:......

      Paylaras Dimas ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΚΑΡΝΤΑΣΙ ΜΟΥ ΛΙΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΩΝ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΜΑ ΠΟΛΥ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΟΥ ΚΑΡΝΤΑΣΑΚΟ ΜΟΥ ,I LOVE YOU AN KAI ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΓΡΑΜΑΤΟΣ ΑΛΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΣΥΝΕΣΘΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΕΞΑΛΟΥ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝΕ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΑ Η ΑΓΑΠΗ 💖ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΕ ΤΡΕΛΑ ΚΑΡΑΤΙΑ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΩ ΚΑΡΝΤΑΣΑΚΟ ΜΟΥ...

        Και το απόσπασμα: ................... Την παραμονή των Χριστουγέννων, έλαβε χώρα το αποχαιρετιστήριο πάρτι. Το πάρτι έγινε μέσα στο Ανθυπασπιστήριο. Το κανονίσαμε να γίνει παραμονή, γιατί θα μπορούσαμε να μαζευτούμε όλοι, μιάς και κανείς δεν είχε όρεξη να πάρει εξόδου και να βρεθεί μια τέτοια μέρα μέσα στην μοναξιά της πόλης. Αρχίσαμε να τρώμε τα μεζεδάκια που από νωρίς είχαμε φροντίσει να προμηθευτούμε, και τα οποία τα συνοδεύαμε με το απαραίτητο κρασάκι. Το πάρτι μας αυτό άρχισε -όπως ήταν φυσικό- να εξελίσσεται μέσα σε συγκινησιακή ατμόσφαιρα. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ αγαπητός στους συναδέρφους μου, που εκτός των άλλων γνώριζαν ότι γράφω… Και… έλα λοχία διάβασέ μας κάτι, και… άντε λοχία μη μας χαλάς το χατίρι, στο τέλος τους διάβασα ένα κομμάτι που είχα γράψει για ένα φανταστικό κορίτσι που είχε πεθάνει πάνω στο άνθος της ηλικίας της: «Πέθανες παιδούλα, προτού σ’ αγγίξει ο έρωτας»… κλπ… κλπ…, και νάαα το κλάμα κορόμηλο… Και ύστερα κάποιος έρριξε την ιδέα: «Να γράψουμε κι εμείς κάτι ρε παιδιά… Να το έχει ενθύμιο ο λοχίας μας»… Αυτό και έγινε, και νά εγώ τώρα, στα εβδομήντα, να έχω ένα μάτσο χαρτάκια με διάφορα κειμενάκια. Ανασύρω ένα στην τύχη, διαβάζω: « Η πιο εφτηχισμένη μέρα της ζωής μου αυτή που πέρασα με τους συναδέρφους μου. Ο Δημήτρις είναι ένα παιδί που μας έκανε να αισταθούμε τα χριστούγενα. Είναι καλός σηγκραφέας και πριν απόλα ΑΝΘΡΟΠΟΣ σε ολους ευχομε κάθε ποθιτή εφτηχία και καλοι πολίτες. Ζητό σηγνώμη αν ποτε σαν άνθροπος παραφέρθικα Πέτρος. ( με την ορθογραφία του).

     Διαβάζω και μερικά άλλα...Όλα έχουν το ίδιο στυλ. Γραμμένα κάτω από την συγκινησιακή φόρτιση της βραδιάς. Δεν είναι λογοτεχνικά κείμενα. Είναι απλά σπαράγματα μιάς παρέας παιδιών. Γιατί τι είμαστε τότε; Παιδιά… Παιδιά… Σ’ έναν άλλο κόσμο… χαμένο κάπου πολύ μακριά, σε αστρικές αποστάσεις…
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.