Απαγορεύονται οι σκηνές




      Δυο καλοκαίρια…
      Μόνοι σε κείνο το ακροθαλάσσι,
      σε μια σκηνή, με μια τσίγκινη βρυσούλα.
      Μόνοι με τα όνειρα της νιότης μας.
      Όλος ο κόσμος δικός μας…
      Απέναντι μας η Γκαμήλα,
      να κοκκινίζει κάθε απόγευμα μες τη δύση,
      και ο ήλιος να ξεπετάγεται
      μέσα από εκείνη τη χρυσή θάλασσα του Αιγαίου,
      γεμάτος υποσχέσεις…

      Κάθε μέρα περισσότερη αρμύρα,
      κάθε νύχτα νέοι αστερισμοί…
      Και στα πόδια μας μια «θάλασσα μικρή»:
      Το θαλασσάκι της Κατερίνας…

      Τώρα;
      Άσφαλτος…
      Κόσμος…
      Μπαράκια…
      Γιορτή σαρδέλας…
     «Απαγορεύονται οι σκηνές»…

      Βέβηλοι βεβηλώνουν πια την ανατολή,
      τη δύση, τη νύχτα, τους αστερισμούς…
      Κάπου, ξεχασμένη σε μια γωνιά,
      σκουριάζει μια τσίγκινη βρυσούλα…
      Κάπου, ξεχασμένοι σε μια γωνιά,
      σκουριάζουμε κι εμείς
      μακριά από τα όνειρα,
      με τους αστερισμούς -πια- μετρημένους…

      Και με το θαλασσάκι της Κατερίνας
      εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας…

      Απαγορεύονται οι σκηνές...

      Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.