Περί Μίκη Θεοδωράκη (του Δημήτρη Μπούκουρα)





     Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ένας ζωντανός μύθος... Είναι ντροπή να δέχεται τόσο εμετικά σχόλια
από ανθρωπάκια...

      Δεν μιλάμε τώρα για τα αλητομειράκια που χωμένα μέσα στις κουκούλες πήγανε σαν τους κλέφτες και έγραψαν το αισχρό και κατάπτυστο σύνθημα... Μειράκια που βανδαλίζουν και μουτζουρώνουν τον Ρήγα Φεραίο, τον Κωστή Παλαμά, ακόμα και την κοιμωμένη του Χαλεπά.. Μιλάμε για μέλη της Κυβέρνησης και διάφορους άλλους κριτές που αδράχνουν κάθε τόσο την ευκαιρία να κρίνουν και να σπιλώσουν όποιον τολμάει να μιλήσει ελεύθερα για τα σημερινά προβλήματα. Ο Μίκης δεν είναι κάποιο τυχαίο πρόσωπο που συνηθίζει να ιδιωτεύει. Πολλές φορές στο παρελθόν μίλησε για τα κοινά με παρρησία και θάρρος, ερχόμενος φαινομενικά σε αντίθεση με πράγματα που πρέσβευε παλαιότερα. Και εδώ βρίσκεται η δύναμη του ανδρός. Τα πολλά χρόνια της ζωής του του έδωσαν την ευκαιρία να ανασκευάσει τις ιδέες του. Όποιος τον έχει παρακολουθήσει ξέρει την κριτική που έχει ασκήσει κατά καιρούς για τον κομμουνισμό, για τον αριστερισμό, για τον ψευτοαριστερισμό... Γιατί τα χρόνια της ζωής του καθώς και οι περιπέτειες που έζησε σε αυτήν την χώρα και που προέρχονταν ακριβώς από την ιδεολογία του, του δίνουν το δικαίωμα και της αυτοκριτικής, αλλά και της ετεροκριτικής. Μπορεί να έκανε και λάθη. Αλλά αλάνθαστοι είναι μόνον οι μουγγοί και οι ιδιωτεύοντες...

       Ο Μίκης είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για την χώρα μας. Με την μουσική του γνώρισε στους Έλληνες τους ογκόλιθους της ποίησης. Αν δεν ήταν αυτός να μελοποιήσει τα ποιήματα που μελοποίησε, τον Ελύτη θα τον ήξεραν μόνο μερικοί της ελίτ του Κολωνακίου. Το ίδιο και με τον Σεφέρη, με τον Ρίτσο. Ποιος θα ήξερε ότι το χελιδόνι είναι ένα και η άνοιξη ακριβή; Ποιος θα γνώριζε ότι μέσα στις θαλασσινές σπηλιές υπάρχει μια έκσταση; Ποιος θα ήξερε ότι τα αγάλματα έχουν χαμόγελα που δεν προχωρούν, αλλά και ότι οι πεθαμένοι αγωνιστές κρατούν μέσα στον τάφο τους το σκοινί της καμπάνας για να σημάνουν την Ανάσταση; Ποιος παραβλέπει τι πρόσφερε τότε, στα ζοφερά χρόνια της Χούντας, όταν κρυφά κυκλοφορούσαν τα τραγούδια του Αγώνα σε κασέτες από χέρι σε χέρι όπως στα χρόνια πριν την Επανάσταση του 21 κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι τα χειρόγραφα της “Ελληνικής Νομαρχίας”; Αυτά τα τραγούδια μας έδιναν δύναμη και απαντοχή και τα τραγουδούσαμε κρυφά γιατί όλα τα έσκιαζε η φοβέρα.

       Και τώρα πια μέσα στα έσχατα γηρατειά, αυτός ο πραγματικός Αναρχικός, παίρνει το θάρρος και αγνοώντας τους κιτρινιάρηδες με τα βρόμικα χνώτα, έρχεται με το καροτσάκι του και με αυτήν την μνημειώδη φωνή του που ξεσήκωνε τα πλήθη, να μιλήσει για ένα θέμα που κατά την κρίση του είναι ένα θέμα μείζον για την εποχή μας, υποβαθμίζοντας το γεγονός ότι πίσω του μπορεί να υπάρχουν μερικοί “Εθνικιστές”, γιατί ακριβώς δεν θέλει να καπελωθεί από αυτούς η μεγάλη πατριωτική εκδήλωση. Γιατί η γριά αυτή αλεπού ξέρει πολύ καλά από καπελώματα, καθώς αυτά ήσαν η συνήθης πρακτική των Αριστερών...

       Και μιας και ο λόγος περί καπελωμάτων, να με θυμηθείτε: Όταν ο μεγάλος αυτός Έλληνας φύγει, όλοι αυτοί που τον βρίζουν σήμερα, θα βγουν ξανά απο τις τρύπες τους τούτη την φορά για να του πλέξουν το εγκώμιο και να προβληθούν σκυλεύοντας τον άνδρα, ακόμη μια φορά... Την έσχατη...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΜΠΟΥΚΟΥΡΑΣ      
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.