Το άυριο ήταν μακριά






Θυμάσαι;

Ναι σε εσένα μιλάω…

Θυμάσαι; Εκείνες τις ξέγνοιαστες μέρες;

Αυτές… που έτρωγες μαλλί της γριάς και σου φώναζε η μαμά πως θα χαλάσουν τα δόντια σου με τόση ζάχαρη.

Αυτές… που έκανες φούσκες από σαπούνι και κοίταγες ποια θα είναι αυτή που θα φτάσει πιο ψηλά.

Αυτές… που ξύπναγες και έτρεχες να ζήσεις το κάθε δευτερόλεπτο της κάθε ημέρας, σαν να μην υπήρχε αύριο.

 Δεν σε ένοιαζε το αύριο… Το αύριο για εσένα ήταν μακριά!

Εσύ είχες βιασύνη για το τώρα.
 Έτρωγες γρήγορα για να προλάβεις το παιχνίδι στην αυλή.

Κλώτσαγες την μπάλα μακριά, με μανία σαν να ήθελες να διώξεις μαζί της και κάθε σκέψη που σε έσπρωχνε μακριά από το μαγικό σου τώρα.

 Το «τώρα» ο Βασιλιάς και εσύ ο ιππότης πάνω σε άσπρο άλογο. Θα έδινες και την ζωή σου για αυτό, έτσι κάνουν οι σωστοί ιππότες άλλωστε.

 Τώρα… τι άλλαξε; Μεγάλωσες πια για αυτά; Μάλλον ο χρόνος σε παραμύθιασε και αιχμαλώτισε τον Βασιλιά στα μπουντρούμια του μυαλού.

 Πάρε την πανοπλία σου και όρμα ιππότη!Σε περιμένει να τον σώσεις! Βιάσου γιατί το τώρα δεν έχει υπομονή, δεν είναι στον χαρακτήρα του έτσι κι αλλιώς…


                                                                           
                                                       
                                                                                                             Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.