Χάσμα γενεών, Πατήρ, Υιός και Άγιο Ψέμα


Τη μέρα που η γυναίκα του πέθανε, ο Γαλαξίας ήταν τριγυρισμένος από τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους,
αλλά αβάσταχτα μόνος.

Η Μύρρι ήταν ο μόνος λόγος που τον κρατούσε στο μοναστήρι τα τελευταία χρόνια, αφού τα παιδιά τους ήταν πια
πολύ μεγαλύτερα από όσο φαινόταν σε ηλικία ο ίδιος και σύντομα το ίδιο θα ήταν και τα εγγόνια τους.
Το να τη φροντίζει, όπως τον είχε κάποτε φροντίσει εκείνη,  ήτανε η αποκορύφωση της εσωτερικής του εξέλιξης,
κι ας φαινόταν αυτό παράλογο, αφύσικο, έως και αντιαισθητικό σε πολλά από τα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς τους.

Για μια στιγμή μπήκε στον πειρασμό να απενεργοποιηθεί και να μείνει μαζί της ακόμα και στο θάνατο,
αλλά τόσα χρόνια είχε μάθει να μην υπολογίζει στις υπεράνθρωπες ιδιότητές του και δεν το έκανε ούτε τώρα.
Αντί γι αυτό, μάζεψε τα ελάχιστα προσωπικά του αντικείμενα και αποχαιρέτησε τους απογόνους του οριστικά,
όπως θέλησε να τους βεβαιώσει. Το οριστικά ήταν αστείο ωστόσο, αν σκεφτόταν κανείς πόσο τεράστια ήταν τα δικά του όρια.

Το οριστικά  αφορούσε τα παιδιά του λοιπόν, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, που ο Γαλαξίας δεν σκόπευε να τα ξαναδεί.
Πώς θα μπορούσε άλλωστε να αντέξει να βλέπει τα ίδια τα μωρά του να γερνάνε, να μαραίνονται και να σβήνουν
όπως είχε σβήσει η Μύρρι- Ιέλ στην αγκαλιά του; Όχι πως είχε μπορέσει ποτέ να δεθεί με κάποιο από αυτά
με δεσμό ισχυρό σαν αυτόν που τον έδενε με τη Μύρρι, αλλά είχε υπάρξει ένας ήπιος, υποστηρικτικός και στοργικός πατέρας
επί πολλές δεκαετίες, για όσα τουλάχιστον από τα παιδιά του δεν τον αποξένωναν σιγά σιγά,
μόλις ανακάλυπταν την παράλογη σχέση του με τη φθορά και το χρόνο.

Κατανοούσε πως η ζωή του και η νιότη του ήταν μια ιεροσυλία στα μάτια τους, ειδικά όταν άρχιζαν τα ίδια να γερνούν
και να αντιλαμβάνονται την βασική διαφορά που είχαν με τον πατέρα τους. Μπορεί να είχαν κληρονομήσει από αυτόν
μια σχεδόν τέλεια έλικα ντι-εν- έι, χωρίς εκ γενετής ασθένειες και επιβαρύνσεις, αλλά κανένα δεν είχε κληρονομήσει
την αφθαρσία του,  την ικανότητα αυτοΐασης και την αθανασία του.  Η Μύρρι και ο Γαλαξίας είχαν την ευτυχία
να μη χάσουν κανένα παιδί. Και τα δώδεκα είχαν μεγαλώσει για να γίνουν υγιής και γεροί ενήλικες.
Είχαν χάσει όμως ένα εγγόνι και πρόσφατα 2 δισέγγονα , και αυτό είχε μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το χάσμα
που ένοιωθαν απέναντί του οι γενιές των απογόνων του. 

Δεν μπορούσε να μη δικαιολογήσει μια μάνα και έναν πατέρα
που είχαν δει  το  παιδί τους να πεθαίνει, αν αυτό το γεγονός τους έκανε να τον μισούν.
Ούτε και μπορούσε να επιβάλει στους γιούς του και στις κόρες του να μην εξοργίζονται, όταν αντιλαμβάνονταν
πως οι κόρες ή ακόμα και οι μεγαλύτερες εγγονές τους τον κρυφοκοίταζαν σαν άντρα και όχι σαν παππού.

Το μόνο που του έμενε ήταν να φύγει.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου, Πατήρ, Υιός και Άγιο Ψέμα, μυθιστόρημα υπό συγγραφή, απόσπασμα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.