Μοσχομύρισε αγάπη



 Πέρναγαν οι μήνες , οι μέρες και οι ώρες σαν κάτι το φυσιολογικά ανούσιο.
 Δεν υπήρχε όνειρο και προσμονή για τίποτα.
 Όλα μαύρα, με γκρι νότες πεταμένες εδώ και εκεί.
 Ένα ουρλιαχτό με χαμηλωμένη την ένταση και μια επιθυμία πνιγμένη στο πηγάδι του μυαλού.
 Έτσι κύλησε ο καιρός…

 Μα ξάφνου καυτές ηλιαχτίδες τρύπησαν το γκριζόμαυρο πέπλο εμπρός μου.
Το φώς με τύφλωσε για λίγα δευτερόλεπτα και έκλεισα τα μάτια να προφυλαχτώ.
Αντανακλαστική αντίδραση ή δειλία;
Δεν ξέρω…

 Ξέρω όμως πως μέσα μου κάτι πετάρισε για λίγο.
Σαν να ξύπνησε από το κώμα η θέληση του Είναι για ζωή.
 Όμως δεν ήρθε μόνη της…
 Την έφερε ένας άγγελος με κάτασπρα φτερά και μάτια από σπίθα.

 Η αλήθεια του ξεσκόνισε τις ενοχές και χάιδεψε τον πόνο.
Δάκρια χαράς ξέπλυναν το θλιμμένο πρόσωπο μου και πότισαν το λουλούδι που άνθισε κάτω από το στέρνο μου.
Το λουλούδι της καρδιάς έδειξε την κρυμμένη ομορφιά του σε αυτόν που εμπιστεύτηκε μετά από καιρό.
 Ήρθε, και ο κόσμος γύρω μοσχομύρισε αγάπη.
Ναι… ίσως η αγάπη δεν έχει μυρωδιά, όμως για εμένα η αγάπη μυρίζει όπως εκείνος.




                                                                                                           Λειβαρτζηνού Αντωνία


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.