Ανυπομονώ για τον πάτο




Τι σκατά έχετε ρε παιδιά και φωνάζετε για τους Τούρκους ναυσιπλόους και θαλασσινούς που στείλαν τέσσερα πολεμικά σκάφη για να βυθίσουν το άοπλο ιταλικό γεωτρύπανο στην Κύπρο; Τόσο ξέρουν, τέτοια κάνουν. Τέσσερις φρεγάτες εναντίον ενός άοπλου και δυσκίνητου πλωτού. Πώς να μην καμαρώσεις την παλικαριά τους; Και πώς να μην ενθουσιαστείς από την αποφασιστικότητα του Ιταλού Πλοιάρχου που το έβαλε στα πόδια αλλά μετά τη δεύτερη ειδοποίηση;

Θα θυμόμουν το «κορόιδο Μουσολίνι» αλλά τους αγαπώ τους Ιταλούς, είναι και υποτίθεται φίλοι μας οπότε άστε το να πάει στο φούντος.

Εκείνο όμως που δεν μπορώ να καταπιώ με κανένα τρόπο, όσα νερά κι αν πίνω για να πάει κάτω, είναι η ανυπαρξία της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, που γυρεύει τόπο να χωθεί παρά να πάρει ανοιχτά το μέρος ενός κράτους μέλους της – της Κύπρου – και να υπερασπίσει τα σύνορά της.

Ασφαλώς κι είμαι φιλοευρωπαϊστής ρε παιδιά. Άλλο τόσο όμως αντίθετος είμαι και προς την ηγεσία της που καθημερινά αποδεικνύεται όχι απλώς κατώτερη των περιστάσεων αλλά γελοιωδώς υποχωρητική και με μια εντελώς μπακαλίστικη νοοτροπία. Ευτυχώς που ο Τσίπρας βρέθηκε στη Σύνοδο Κορυφής κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Ήπιε δηλαδή ελληνικό καφέ αντί για καπουτσίνο, αποδεικνύοντας έτσι και τον πατριωτισμό του και την παλικαριά του.

Ρε παιδιά πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο να δούμε ήντα θα γενούμε…


Κώστας ΓραμματικάκηςΚώστας Γραμματικάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.