Να κάτσω;.... Όχι!



Ένα από τα πιο τρομερά ψέματα της μικρής ζωής μας είναι το ότι τόσοι πολλοί ρωτάνε με αξιαγάπητα-κορρέκτ τρόπο: «Μπορώ να κάτσω στο τραπέζι σας; Ενοχλώ;»
Μα τι υποκριτική χυδαιότητα είναι να κάνεις μια τέτοια ιησουίτικη ερώτηση, όταν εκ των προτέρων γνωρίζεις ότι κανείς δεν τολμά να πει: «Όχι!»
Ας μείνει ο καθείς στη μοναξιά του μέχρι να τον φωνάξουν: «Έλα!»
Άραγε πόσοι εχθρικοί, ή τοξικοί άνθρωποι προσπαθούν, φαινομενικα-φιλικά να χωθούνε στην παρέα μας, επειδή έχουμε νόστιμους άντρες, νόστιμες γυναίκες, νόστιμα κοψίδια και ξέρω ΄γω τι;
Λύκοι με μαλλιά προβάτου. Κι όταν σκίσουν το θήραμα, εξαφανίζονται.
Λίγοι είναι οι άνθρωποι που ξέρουν να κρατούν υγιή απόσταση, τόσο στο διάλογο όσο και στις πράξεις, με αποτέλεσμα να αρρωσταίνουν σταδιακά τα νεύρα μας, συνεπώς και ο οργανισμός μας.
Μια ψεύτική, δειλή καλοσύνη κυριαρχεί τα πάντα, από το καλοκάγαθο, φαινομενικά χαρούμενο χαμόγελο του καλωσορίσματος ως την πρώτη σοβαρή επιπλοκή, όπου θα πέσουν οι μάσκες.

«Τι κάνετε;».. Και στην καλύτερη περίπτωση σκέφτεται! «Χέστηκα».
Η καρδιά δεν τολμά να ξεμυτίσει, βογγάει πνιγμένη κάτω από βουνά ψεμάτων.
Απειροελάχιστοι μπορούν να είναι η "καρδιά" τους, επομένως κοιτούν συνεχώς φοβισμένοι γύρω τους, με τα δόντια ακονισμένα,  για να εντοπίσουν τις επιτυχίες των άλλων

Ηρωϊσμός:
«Επιτρέπεται να καθήσω στο τραπέζι σας;»
«Όχι!»
Όμως μετά πάει ο σκύλος ο δειλός, ο λυσσασμένος και εκδικείται.



Άνα Ζουμάνη




Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.