little red story {του Χάρη Καφετζόπουλου}


Δεν γίνεται να μην υπήρξες έστω και για μια μέρα στο ΚΚΕ.
Δε γίνεται να αρχίσεις πολιτική σταδιοδρομία αν δεν έχεις ένα minimum κομμουνιστικό παρελθόν. Όλα τα μεγάλα ονόματα της δεξιάς πολιτικής ζωής της χώρας ξεκίνησαν από το ΚΚΕ. Είναι κάτι σαν τα στρατιωτικά παράσημα για να σε βλέπουν με σεβασμό οι άλλοι. Τι ήταν ο Στουρνάρας στα νιάτα του; Τι ήταν ο Κύρτσος, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο Τατούλης, ο Πάγκαλος, η Δαμανάκη, η Όλγα Τρέμη, ο Πέτρος Κωστόπουλος, ο Αναστασιάδης, ο Λάτσιος, ο Μαλέλης ρε;… Τι ήταν ο Απόστολος Γκλέτσος; Μέχρι εκπομπή στον 902 του δώσαμε και μετά τον κάναμε και δήμαρχο να ‘χει μια σύνταξη στα γεράματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις καριέρα αν δεν περάσεις από το ΚΚΕ πάει και τέλειωσε. Ούτε καριέρα κάνεις, ούτε σοβαρός δεξιός του μέλλοντος γίνεσαι. Βλέπε Κούλη. Τον παίρνει κανείς στα σοβαρά; όχι! Γιατί δεν έχει φοιτήσει ποτέ στο ΚΚΕ.
Εγώ πάλι ανήκω σε άλλη κατηγορία. Ήμουν περαστικός από κει αλλά παρέμεινα. Δεν είχα βλέπεις το μυαλό των άλλων να περάσω, να κάτσω, να φάω, να πιώ, να πάρω τα διαπιστευτήρια μου και να φύγω να κάνω και γω τη καριέρα μου. Μαλάκας παιδί μου. Έχουν δίκιο που με βρίζουν. Και κομμουνιστής και χωρίς καριέρα. Δηλαδή δυο φορές μαλάκας.
Οι μόνοι που έκαναν καριέρα στο ΚΚΕ ήταν αυτοί που ήρθαν από αλλού. Για να κάνεις καριέρα σήμερα, η θα πρέπει να φύγεις απ’ το ΚΚΕ και να πας δεξιά, η να έρθεις από τα δεξιά στο ΚΚΕ. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Εκτός, αν πας survivor και πάρεις τηλεθέαση σαν τον Ντάνο. Έτσι μπορείς μέχρι και ηθοποιός να γίνεις. Ενώ αν μείνεις γέννημα θρέμμα Κ.Κ.Ε. πάει, σε φάγανε οι αλεξιπτωτιστές καριερίστες. Παράδειγμα η Κανέλλη. Μέχρι και στη εκπομπή του Φουρθιώτη βγαίνει και κάνει «μαθήματα τυπικής ιστορίας και προσανατολισμού». Άσχετα αν δεν την άκουσε κανένας τη γυναίκα. Βλέπεις, την ώρα που αυτή μίλαγε όλα τα τσογλάνια 13 άνω βλέπανε στον Άλφα «Love and Travel» και τον Πέτρο Κουμπλή που είχε ανέβει σε ένα δέντρο και απειλούσε την Σοφία Κωνσταντινίδου πως θα πηδήξει στο κενό αν δεν κάτσει να την πηδήξει. Αλλά μη νομίζετε ότι αυτό το «καριερίστικο» είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Εδώ ακόμα κι ο Μπαρόζο κομμουνιστής ήταν. Για να μη σας πω για εκείνο το τσογλάνι τον παιδεραστή Κον Μπέντιτ του Γαλλικού Μάη που έτριβε τα χέρια του στους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία.
Βέβαια υπήρχαν πάντα και οι από σπόντα κομμουνιστές σαν τον παππού μου και την πικρή του ιστορία. Ο παππούς μου ήταν δεξιός και βασιλικός βαμμένος. Μέχρι που ένας γείτονας, τσιράκι των χωροφυλάκων που δε χώνευε τον παππού, είπε στη χωροφυλακή «πιάστε τον αυτόν είναι συμμορίτης…». Βουτάνε λοιπόν οι χωροφύλακες τον παππού και τον στέλνουν πακέτο στη Γυάρο τον βάζουν με μια γάτα σε ένα τσουβάλι και τον πετάνε στη θάλασσα με τον παππού να ουρλιάζει « είμαι δεξιός ρε μαλάκες… είμαι εθνικόφρων γαμώ τη σοβιετία…»
Οι χωροφυλάκοι χεσμένοι στο γέλιο απαντούσαν στον παππού… «άστα μωρή κομμουνιστικιά χλαπάτσα τα παραμύθια … τα ίδια μας έλεγε κι ο Μίκης… δεν μασάμε…» Ο παππούς άντεξε τελικά αλλά βγήκε ραμποτέ από κει μέσα. Από τότε τσατίστηκε και ψήφιζε μια ζωή ΚΚΕ όπως κι όλοι στο σπίτι που είχαμε τσατιστεί για τις περιπέτειες του παππού. Κάτι παρόμοιο αλλά απ’ την ανάποδη πρέπει να έγινε και με τον Θεοδωράκη, γιατί μια φορά που μας ξέφυγε απ’ το ΚΚΕ τον βρήκαμε υπουργό στη Νέα Δημοκρατία. Αυτός, μάλλον θα είχε τσατισθεί μαζί μας. Τελικά, τώρα μετά από χρόνια εμπειρίας έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να τους έχουμε πολύ λάσκα στο κόμμα, γιατί μόλις δουν καρέκλα στα δεξιά τους, πάνε και κάθονται και γίνονται υπουργοί. Για αυτό μη παραξενευτείτε άμα διαπιστώσετε ένα εσωτερικό «στενό μαρκάρισμα» στα μέλη μας. Είναι γιατί την έχουμε πατήσει πολλές φορές.
Τα χρόνια όμως πέρασαν, όλα γύρω άλλαξαν.
Το μόνο που έμεινε σταθερό είναι το ΚΚΕ.
Μένουμε στο ίδιο σπίτι… Περισσό.
Έχουμε το ίδιο logo… σφυροδρέπανο.
Την ίδια φρασεολογία… «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε».
Τον ίδιο αντίπαλο… Αμερική.
Τον ίδιο σύμμαχο… Κούβα.
Την ίδια αδυναμία σε ποτό… vodka
Και το ίδιο ντύσιμο… τζάκετ Αμερικάνικο.
Η μόνη αλλαγή που κάνουμε ανά 20ετια είναι οι γενικοί γραμματείς μας. Τον γενικό μας γραμματέα τον φωνάζουμε και boss καμιά φορά. Πάντα μας ακούει με προσοχή, αλλά στο τέλος κάνει ότι θέλει αυτός. Και καλά κάνει εδώ που τα λέμε γιατί ο Έλληνας μια σφαλιάρα τη ζητάει ο οργανισμός του για να στανιάρει. Φανταστείτε να τους είχαμε σκορποχώρι σαν το «Ποτάμι», με πολυφωνίες και άλλες «δημοκρατικές» παπάρες. Της πουτάνας θα γινόταν. Μη πάτε μακριά. Εδώ λίγο λάσκαραν τα σχοινιά στην ΕΣΣΔ και διαλύθηκε εἰς τά ἐξ ὧν συνετέθη. Τώρα θα μου πεις, γιατί είχε κομμουνισμό η Σοβιετική Ένωση αφού όλα τα μέσα παραγωγής δεν τα κατείχε ο λαός αλλά η κρατική γραφειοκρατία; Αυτά είναι καπιταλιστικές λεπτομέρειες. Εγώ ξέρω ότι με τη πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού οι Ρώσοι αγόρασαν τον μισό πλανήτη από ποδοσφαιρικές ομάδες και μπουρδέλα στο las Vegas μέχρι τον Σκορπιό... άρα;… οι προλετάριοι βγάζανε λεφτά. Την ίδια ώρα που η δεξιά προπαγάνδα μας πιπιλούσε τα αυτιά ότι στην ΕΣΣΔ ο κόσμος πεινούσε. Όπως πεινούσαν λέει στην Ανατολική Γερμανία με τα Αμερικανάκια να μας έχουν πρήξει τα παπάρια, πως οι από κει του τείχους κόβανε τον πατσά με το ψαλίδι. Πούτσες Αμερικάνικες δηλαδή. Οπαδοί του καπιταλισμού με άνιση κατανομή του πλούτου οι κουφαλομεραρχίες. Καμία σχέση με την ιδέα του σοσιαλισμού που κατανέμει ισόποσα τη φτώχια κι έτσι δε ζηλεύει ο από δω τον από κει. Και φυσικά υπήρχε και σχετική αποταμίευση στο λαό εκεί ανατολικά, ένδειξη του πόσο καλά περνούσαν πριν την πτώση. Λεφτά με ουρά. Αφού όταν ήρθαν στο δεξί Βερολίνο οι αριστεροί του Βερολίνου αγοράζαν τις οικιακές συσκευές με τα ζεμπίλια. Για να καταλάβετε τι χρήμα κυκλοφορούσε στο λεγόμενο «παραπέτασμα» και τι ευκαιρίες έδινε. Και να μη ξεχνάμε πως στα πλαίσια της ισότητας και ίσων ευκαιριών για όλους, ένα απλό κορίτσι των μυστικών υπηρεσιών της στάζι που δεν ήξερε πίπα τι θα πεί, έγινε μια καθωσπρέπει καγκελάριος της Γερμανίας και χωρίς μέσον παρακαλώ! Όχι όπως στα καπιταλιστικά καθεστώτα που μόνο οι δεξιοί γίνονται κυβερνήτες. Επίσης, εμείς εκεί στο ΚΚΕ, έχουμε μια πως να τη πω… "ποιοτική" διαφορά από τα άλλα κόμματα… Έχουμε Βασίλη Παπακωνσταντίνου για τις ροκιές, Μίλτο Πασχαλίδη για να κόβουμε φλέβες, Βασίλη Λέκκα για να μας αγχώνει, Αγάθωνα για τη Γιουροβίζιον, Κώστα Βουτσά για να τεκνοποιούμε, Θάνο Μικρούτσικο για να μην αφήνει δίστιχο του δύστυχου Καββαδία, Κώστα Καζάκο για να μας διδάσκει θέατρο και γενικά πολλούς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών και φυσικά το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού μαζί μας.
Απλά… δεν έχουμε βρει ακόμα τον τρόπο να μας ψηφίζει.
Ίσως... να φταίει το τμήμα marketing του κόμματος.
Ίσως... θα πρέπει να απευθυνθούμε στις δυτικές αγορές για σωστό υπαλληλικό προσωπικό.
Να δεις που στο τέλος, πάλι Αμερικανούς θα προσλάβουμε να μας κάνουν τη δουλειά.
Που γαμώ την Αμερική τους και τον πούστη τον Κολόμβο που τους ξετρύπωσε.



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.