Το «κατηγορώ», μιας γεννηθείσας του Μάη - Της Βιβιάνας Αλεξοπούλου







(όχι του '68 αλλά του '86. Ναι, εκείνου του Μάη μετά το Τσέρνομπιλ...)

Χαμένη γενιά σου λέει μετά. Τα καημένα πέφτουν σαν τα κοτόπουλα. Τι να κάνουμε; Σας έτυχε κι εσάς στα πιο δημιουργικά σας χρόνια να τα περάσετε αυτά. Τι να κάνουμε; Κρίμα. Αυτά έχει η ζωή.
Τα αυτά είναι: η κρίση, η κατάθλιψη, η ανεργία, η μη αναγνώριση πτυχίων, ο ΔΟΑΤΑΠ, ο ΟΑΕΔ, το brain drain, οι ομαδικές κλήσεις με συμφοιτητές στο skype, το έχω 200 πτυχία αλλά δε μου μάθανε να δένω τα κορδόνια μου και το bullying. Πάνω απ'όλα το bullying.

-Πότε θα βγάλεις δίπλωμα οδήγησης;
-Έβγαλα. Να πάρω τώρα το αυτοκίνητο;
-Όχι, θα τρακάρεις.

-Πρέπει να φτιάξεις κι εσύ κανένα φαϊ που και που.
-Πού έχεις τον τρίφτη;
-Άστο, θα το φτιάξω εγώ, μη μου τα ανακατεύεις.

-Πάω εγώ στη λαϊκή σήμερα.
-Άστο, δεν ξέρεις να διαλέγεις κολοκυθάκια.

Πτυχία και μεταπτυχιακά από πανεπιστήμια, ωδεία, 5 ξένες γλώσσες, εργασιακή εμπειρία στο Ντουμπάι και μεταδιδακτορικό στην αστροφυσική αλλά... κολοκυθάκια δεν ξέρω να διαλέγω. ΑΥΤΟ το bullying. To ύπουλο. Το σπιτικό. Το "δεν ξέρεις εσύ". Από τις αληθινά χαμένες γενιές. Που έχουν αποδείξει περίτρανα ότι δεν ξέρουν την τύφλα τους. Αυτή η γενιά, η διορισμένη από το ΠΑΣΟΚ με χαρτί (συχνά) δημοτικού, η "έβρισκες δουλειά όποτε ήθελες", του νεόπλουτου κατσικόβλαχου που έπρεπε να χωνέψει Χούντα, Μεταπολίτευση, Πασοκοδιορισμούς, Νέο Κύμα, Olympians, Beatles, Θεοδωράκη, Bee Gees και εσωτερική μετανάστευση όλα μαζί. Πού να τα χωνέψει αυτά το στομάχι μιας γενιάς; Ακόμα με την αναγούλα είναι. Την αναγούλα αυτή κάθονται και ξερνάνε πάνω στις επόμενες γενιές. Ο πρώην κομμουνιστής από τη Μακρόνησο να πρέπει να συνηθίσει την καρέκλα της δημόσιας υπηρεσίας και η κυρά Παγώνα από την Κάτω Περδικούλα να πρέπει να γίνει μοδάτη και χειραφετημένη σαν τους Άγγελους του Τσάρλι. Σα να έφαγες πανιασμένο σουβλάκι για πρωινό, μια τέτοια αναγούλα. Κάπου εκεί έσκασαν και οι βιντεοταινίες και το κιτς έγινε τροπος ζωής.

Αυτή λοιπόν η αναγουλιασμένη κιτσαρία που μας μεγάλωσε, μας έστειλε στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο μπαλέτο, στο μπάσκετ, στο ωδείο και σε 3 ξένες γλώσσες, που δε μας έμαθε να ράβουμε ένα κουμπί, να σιδερώνουμε ένα βρακί, να ανοίγουμε ένα φύλλο, να βιδώνουμε μια λάμπα, έχει τώρα απαιτήσεις. Μας λυπάται κιόλα. Είμαστε "χαμένη γενιά". Εμείς. Σωστά. Εμείς δεν κάναμε επανάσταση στις ντισκοτέκ σαν αυτούς. Δεν πήγαμε να αφήσουμε γαρύφαλλα στο Πολυτεχνείο σαν αυτούς, δεν ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ όταν ήταν σοσιαλιστικό ο Θεός να το κάνει, δεν τραγουδήσαμε με κιθάρες Γιάννη Μαρκόπουλο και Μίκη Θεοδωράκη, δεν κάναμε ελεύθερο κάμπινγκ! Μιλάμε για επαναστάσεις! Δεν κάναμε τέτοιες επαναστάσεις εμείς! Δεν ξέρουμε τι θα πει επανάσταση!

Εμείς (τα γαϊδούρια) τα είχαμε όλα έτοιμα. Είχαμε λαμπάδες Μπιμπιμπό, είχαμε 10 ζευγάρια παπούτσια καλοκαιρινά και 10 χειμωνιάτικα, είχαμε ποδήλατα (αλλά όχι δρόμους να τα καβαλήσουμε), είχαμε παιχνίδια (αλλά όχι χρόνο να παίξουμε), είχαμε φίλους (αλλά τους βλέπαμε στις διακοπές μόνο), οι πατεράδες μας δεν είχαν μουλάρια, αλλά αμαξάρες, οι μανάδες μας δε φορούσαν μαντήλες, αλλά σακάκια με βάτες. Α, και είχαμε και τηλεόραση! Πολλή τηλεόραση! Πολλή όμως. Ευτυχώς, γιατί τι θα έκανα στη μία ώρα που είχα κενή ανάμεσα στο σχολείο και το φροντιστήριο αν δεν είχα τηλεόραση. Θα την έκοβα τη φλέβα! Ευτυχώς που είχαμε και τηλεόραση! Ευτυχώς, μην είμαι αχάριστη.
Κάπου εκεί στο λύκειο άρχισε να "κόβει το αυγολέμονο" και να φαίνεται ότι η σούπα δε θα πετύχει. Εκεί που και εκείνη τη μία ώρα της τηλεόρασης θα έπρεπε να την καλύψεις κι αυτή με κανένα ιδιαίτερο, γιατί στα μαθηματικά είχες 16 και όχι 19. Κάπου εκεί που άρχισαν και οι ορμόνες να βαράνε κόκκινο, έπρεπε να νιώθεις και τύψεις γι' αυτό, γιατί "τόσα λεφτά πληρώνουμε στα φροντιστήρια, δε θα περάσεις στα ΤΕΙ Κολοπετινίτσας"! Και τα μόνα πρότυπα που είχες για να αντιμετωπίσεις τις ορμόνες ήταν το Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, κανένα Μεξικάνικο ή ακόμα χειρότερα... οι ταινίες Ντίσνεϋ... Αυτές οι καταραμένες...

Και αφού σύρθηκες στα ΠΑΤΩΜΑΤΑ να βγουν και οι Πανελλήνιες (παράλληλα με τις ορμόνες) γιατί "τόσα λεφτά πληρώνουμε" (πράγμα που δεν ακούς πάντα έξω από τα δόντια, αλλά εννοείται σε κάθε βλέμμα, σε κάθε λέξη, σε κάθε μορφασμό) και μάζεψες και όλο σου τον ιδεαλισμό να κάνεις τον κόσμο καλύτερο, έπεσες πάνω τους... Κι εκεί ήταν η μεγάλη απογοήτευση, η τεράστια, η απέραντη... Πάνω σ' αυτούς τους καρνάβαλους. Τους Μπλε, τους Πράσινους, τους Κόκκινους, τους παρδαλούς. Που είχαν ίδια ηλικία με σένα και δεν μπορούσες να το πιστέψεις. Σ' αυτά τα μπουλντόγκ που έβαζαν μπιτάκια στη διαπασών τη μέρα που αποφάσισες να πάρεις 2 λεωφορεία και 2 τραίνα και να φας την κίνηση στη μάπα για να πας να παρακολουθήσεις μάθημα και που έκαναν πάρτυ στην Κοκκίνου ή στο Βέρτη ή στο Σφακιανάκη ή δεν ξέρω γω σε ποιον και σε καλούσαν (μπλιαχ). Ή που σε έβαζαν στο ψηφοδέλτιο με το ζόρι, αφού σε είχαν κυνηγήσει ωσάν τα κοράκια.

Και γιατί καθόσουν είπαμε; Α ναι, έπρεπε να βγάλεις το πανεπιστήμιο. Άσχετα αν εσένα πάντα σου άρεσε να ζωγραφίζεις, να παίζεις μουσική και να πειραματίζεσαι με τη γνώση γενικότερα! Πρέπει να διαλέξεις τι θα κάνεις στη ζωή σου! (Μα ξέρω βρε καραγκιόζηδες τι θέλω, θέλω να ζωγραφίζω και να παίζω και να βλέπω Ντίσνεϋ, τι πρόβλημα έχετε; Γιατί με μπερδεύετε; Γιατί με μπερδεύετε με τα "Η Ζωή που Δεν Έζησα Εγώ" ή τα "Ό,τι και να Κάνεις Εμένα Δε με Φτάνεις";;; Ποιος ασχολείται μαζί σας;). Αλλά τι τώρα... εικαστικός; Με τι λεφτά θα ζεις; Μουσικός; Ποια νομίζεις ότι είσαι να κάνεις καριέρα μουσικού τώρα; Ο Μπετόβεν; Και ποιος σας είπε ότι δεν είμαι ο Μπετόβεν; Ποιος σας είπε ότι δεν είμαι ο Ρέμπραντ; Ποιος σας είμαι ότι δεν είμαι ο Τόμας Έντισον;  Με δοκιμάσατε και δε σας έκανα; Δοκιμάσατε εσείς; Μην προβάλλετε πάνω μου τα δικά σας κενά! Σταματήστε εσείς που δεν τολμήσατε να θεωρείτε εμένα ανεπαρκή! Ήμαρτον!

Ο Ντίσνεϋ να σε κυνηγάει στο μεταξύ, αλλά η πασιέντζα να μη βγαίνει στη ζωή. Αντί για τον Πρίγκηπα της Ωραίας Κοιμωμένης, της Μικρής Γοργόνας και της Σταχτοπούτας, να πέφτεις από τον ψυχοπαθή παθολογικό ζηλιάρη στο σίριαλ φάκερ και μετά στο ναρκισσιστή κλπ κλπ. Γιατί πού να κάθεσαι να τους ξεχωρίζεις τώρα;; Μήν είσαι κι αχάριστη. Α, και στάσου και στο ύψος σου, γιατί έχουμε και φεμινισμό! Μη μας δει κανένας στα πατώματα! Και μην είσαι και υπερβολική. Και μην τα θες και όλα. Και μην είσαι και τόσο ευαίσθητη! Φτου φτου, μακριά από μας η ευαισθησία! Δεν πουλάει πουθενά πια!

Α, και κάπου εκεί έσκασε και το "Λεφτά Έχουμε" εκείνου του μουρόχαυλου που δεν το θήλασε η μάνα του και το "Μαζί τα Φάγαμε" του Τζάμπα δε Χατ από τον Πόλεμο των Άστρων, που κατά βάθος σε έκανε να νιώσεις και τύψεις και να πεις κάπου πολύ πολύ πολύ βάθος ότι δίκιο έχει το παχύδερμο! Και πάλι στα πατώματα. Κι αυτή τη φορά όχι μόνο εσύ. Αλλά και όόόόλοι γύρω σου. Και αυτό να μη σε παρηγορεί καθόλου. Μα καθόλου.

Εκεί άρχισε και το brain drain κι εσύ σα brain που είσαι να πρέπει να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια από την Ψωροκώσταινα, με τις ευλογίες πάντα της προηγούμενης γενιάς που δεν έβλεπε και καμία άλλη λύση. Της γενιάς που έχει πάει από το χωριό της στην πρωτεύουσα και ζήτημα είναι κι αν έχει βγει ποτέ έξω από τα σύνορα. Γιατί δεν μπορεί, εκεί δε θα είναι αυτό το χάλι το μαύρο που είναι εδώ! Εξάλλου, δεν πληρώναμε γι´αυτό τόσα φροντιστήρια!

Και έφτασε σε σημείο το έξω από τα σύνορα να είναι σα φως στο τούνελ των "μη" και των "δεν ξέρεις εσύ" και της καρακιτσαρίας. Το μη χείρον, για άλλη μια φορά. Το μη χείρον.

Έλα όμως που έτσι τα φέρνει η ζωή ώστε αν έχεις λίγο τα μάτια σου και τα αυτιά σου ανοιχτά να καταλαβαίνεις κάποια στιγμή, ότι τα τούνελ τα έχεις μέσα σου, κάτι τέτοιο είπε κι ο Καβάφης. Γιατί ούτε εκεί στα ξένα βρήκες το θησαυρό του ουράνιου τόξου. Ίσα ίσα που αποξενώθηκες, μούδιασε το μυαλό σου γιατί δε μιλούσες πια τη γλώσσα του, κουράστηκες να οργανωθείς για Skype calls με τα φιλαράκια που σκόρπισαν σε Αυστραλία, Παπούα-Νέα Γουινέα, Σκωτία, Ισπανία, Χονγκ-Κονγκ και Βλαδιβοστόκ και έγινες επίτιμο μέλος του εκεί ΔΟΑΤΑΠ και του εκεί ΟΑΕΔ, αφού πρώτα έκανες 10 δουλειές, πολλές από αυτές παράλληλα. Και στήθηκες τα πρωινά στο μινι μάρκετ του σιδηροδρομικού σταθμόυ για εκείνο το πανάκριβο κρουασάν και έπρεπε να έχεις και τα ψιλά στο χέρι ακριβώς, γιατί ο τύπος με τη γραβάτα από πίσω σου ήδη βιαζόταν μη χάσει το μίτινγκ! Και να αναρωτιέσαι πότε θα ξαναφορέσεις κοντομάνικο. Και να αναρωτιέσαι πόσο μακριά να'ναι η θαλασσα...

Το κατάλαβες όμως, έστω και αργά όπως νομίζεις, πως η χαμένη γενιά, είναι ΑΥΤΟΙ. Που δε βγήκαν από τα σύνορά τους ποτέ. Που έπαιζαν μακριά γαϊδούρα ανέμελοι παιδιά. Που δεν τους ένοιαζε αν θα κολλήσουν ψείρες. Που μεγάλωσαν χωρίς τηλεόραση και 4 ξένες γλώσσες. Που τους βρήκε δουλειά ο μπατζανάκης του κόμματος και τώρα πληρώνουν το Ρουμάνο να τους κλαδέψει τις ελιές. Που ήταν ερωτευμένες με τον Πασχάλη και τον Ντέμη Ρούσο. Που στα προσωπικά τους τα έκαναν κι εκείνοι ΣΚΑΤΑ και το ρούφηξες κι αυτό σα σφουγγάρι. Που έμαθαν να ράβουν ένα κουμπί και να ανοίγουν ένα φύλλο, αλλά το έχουν ξεχάσει και πνίγονται τώρα σε μια κουταλιά νερό. Που τα ξέχασαν όλα, τα έκρυψαν κάτω από το χαλί και σου ζητάν εσένα να βάλεις τώρα σκούπα. Εσένα που κουμπί δεν έμαθες να ράβεις. Βγήκες όμως από τα σύνορα. Μιλάς και 4 ξένες γλώσσες. Τα έχεις καταφέρει και σε 25 δουλειές. Έχεις και 2 μεταπτυχιακά και 6 μεταδιδακτορικά. Και ΔΙΠΛΩΜΑ ΠΙΑΝΟΥ (που σημαίνει ότι και διαστημόπλοιο μπορείς να πιλοτάρεις) Και ξεχωρίζεις και τις μαύρες τρύπες πλέον, αφού έχεις πέσει μέσα 5-6 φορές. Συγχώρεσέ τους για την άγνοιά τους. Συγχώρεσέ τους για το bullying. Μην τους επιτρέπεις όμως να έχουν πια ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση. Ποτέ πια.

Α, και όπως είχε γραφτεί και στην αρχή της ταινίας Ζ του Γαβρά: «Toute ressemblance avec des événements réels, des personnes mortes ou vivantes n'est pas le fait du hasard. Elle est volontaire». ("Κάθε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα και άτομα εν ζωή ή όχι δεν είναι τυχαία. Είναι εσκεμμένη.")

Ακριβή Αντωνία Αλεξοπούλου
Σκίτσο: Βιβιάνα Αλεξοπούλου

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.