ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑ



Πάλι αυτή η μουσική...
Όμορφες αγαπημένες νότες
νοσταλγικές και συνάμα τρυφερές
με παίρνουν από το χέρι
και πίσω με γυρίζουν.
Τότε που με την παιδική παρέα
παίζαμε ανέμελα
στα λιβάδια με τις ανεμώνες,
στα λιβάδια που δεν είχαν γίνει
πολυκατοικίες.
Τότε που τα όνειρά μας ήσαν ολόρθα μπροστά μας,
ίδια φωτιά που μας έκαιγε.

Αφήνομαι…
Αφήνομαι στην αγκαλιά της θεϊκής μουσικής.
Η απαισιοδοξία αρχίζει σιγά-σιγά να φεύγει.
Τα βάσανα της ζωής
μοιάζουν με δύσβατα βράχια.
Όμως πια
 έχω γίνει ένα κυκλάμινο.
Θα ξεφυτρώσω μέσα από αυτά τα βράχια.

Θα ζήσω. Θα ζήσω σε πείσμα των καιρών.

                                     Δημήτρης Μούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.