Το παραμύθι της Φρίντα





Πριν δέκα χρόνια και εκατό γεννήθηκε σε μια χώρα που τη λένε Μεξικό ένα κορίτσι που άκουγε στο όνομα Φρίντα (ή Φρίδα, ανάλογα με την προφορά του καθενός).

Η Φρίντα δεν ήταν όπως τα άλλα τα κορίτσια, αφού όταν ήτανε πολύ μικρή, έξη μόλις χρόνων, κόλλησε πολιομυελίτιδα, μιαν άσχημη αρρώστια, που την κράτησε στο κρεβάτι για πολύ καιρό, αλλά και που της χάρισε ένα φίλο φανταστικό, που της κρατούσε συντροφιά κάθε που τον χρειαζόταν.

Η αρρώστια άφησε όμως πίσω της και κάτι άλλο: μια αδυναμία στο δεξί της πόδι, που την έκανε να περπατά κάπως αστεία. Αλλά η Φρίντα ήταν ένα κορίτσι γενναίο, και δεν θα άφηνε κάτι ασήμαντο, όπως ένα στραβό ποδάρι, να της κλέψει τη χαρά. Έτσι, παρά το πρόβλημά της, δεν δίσταζε ποτέ να κάνει αυτά που ήθελε: έπαιζε μπάλα κι έκανε πατινάζ, και κάθε τόσο πάλευε κιόλας.

Το Μεξικό, η χώρα της, είναι μια χώρα με μεγάλο πολιτισμό και παραδόσεις πολλές, και η Φρίντα έμοιαζε να θέλει να μάθει τα πάντα γι' αυτό τον τόπο: για τα ρούχα και τη μουσική του, για τις παλιές ιστορίες που δεν έλεγαν να χαθούν στο πέρασμα του χρόνου. Και της άρεσε η τέχνη. Πολύ.

Ο πατέρας της, που ήταν φωτογράφος, έκανε ό,τι μπορούσε για να τη βοηθήσει να βρει το δρόμο της στη ζωή. Την άφηνε να τον βοηθά στη δουλειά του και δεν τον παραξένευαν καθόλου οι τρόποι της. Μια φορά μάλιστα έσκασε στα γέλια όταν την είδε να ντύνεται με αντρικό κουστούμι ώστε να συμμετάσχει σε μια οικογενειακή φωτογραφία.

Ωστόσο η καλή μας φίλη, δεν άρχισε να καταπιάνεται στα σοβαρά με την τέχνη μέχρι τα δεκαοκτώ της χρόνια, όταν ένα ατύχημα την καθήλωσε στο κρεβάτι και πάλι. Εκείνο τον καιρό σπούδαζε στην ιατρική σχολή, αλλά αφού δεν μπορούσε να πάει στο πανεπιστήμιο, άρχισε να ζωγραφίζει.

"Πόδια τι να σας κάνω, από τη στιγμή που έχω φτερά με τα οποία μπορώ και πετώ;" αναρωτήθηκε τότε.

Ναι, είχε φτερά και πετούσε η Φρίντα. Δεν πετούσε μακριά όμως για να ζωγραφίσει. Κοιτούσε στον καθρέφτη, που τοποθέτησε ο πατέρας πάνω από το κρεβάτι της και έκλεβε τη μορφή της από μέσα εκεί, την άλλαζε, την ταξίδευε. Την έπαιρνε στο παρελθόν και την έντυνε με ρούχα παραδοσιακά του τόπου της, της έβαζε λουλούδια στα μαλλιά και πελώρια σκουλαρίκια στ' αυτιά. Σ' ένα κόσμο που έμοιαζε ασπρόμαυρος πλημμύριζε τους καμβάδες της με χρώματα.

Δεν ζωγράφιζε όμως μόνο τον εαυτό της η Φρίντα, μα και τα ζωάκια της. Η αυλή του σπιτιού όπου μεγάλωσε, στο Κογιοακάν, λίγο έξω από την πόλη του Μεξικού, και το οποίο τώρα είναι γνωστό ως το Μπλε Σπίτι, έμοιαζε μ' ένα μικρό ζωολογικό κήπο. Μέσα εκεί μπορούσε κανείς να συναντήσει πιθηκάκια, παπαγάλους, σκυλιά, γατιά και γαλοπούλες, ακόμη κι ένα ελαφάκι. Κι όλ' αυτά μπορούμε να τα δούμε στους πίνακές της.

Οι πίνακές της είναι τόσο πλημμυρισμένοι από ζωή που κάποιο άτομο, με πλούσια φαντασία, δεν θα μπορούσε ίσως μόνο να τους δει αλλά και να τους ακούσει.

Αλλά, ας επιστρέψουμε στην ιστορία μας:

Η Φρίντα, λοιπόν, όταν μετά από καιρό πολλή σηκώθηκε επιτέλους απ' το κρεβάτι και επέστρεψε στο πανεπιστήμιο, αποφάσισε να δείξει τη δουλειά της σ' ένα ζωγράφο που δούλευε εκεί, και που ήταν πολύ διάσημος εκείνη την εποχή, τον Ντιέγκο Ριβέρα. Ο Ντιέγκο είδε αμέσως πόσο ταλαντούχα ήταν και την παρότρυνε να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Κι αυτή το έκανε.

Η τέχνη της, μέρα τη μέρα, γινόταν όλο και καλύτερη, οι πίνακες της όλο και πιο περίπλοκοι. Τα θέματά της ήταν μερικές φορές σκληρά, αλλά δεν την κατηγορούσε κανείς γι' αυτό, αφού εξαιτίας του δυστυχήματος που είχε και η ζωή της το ίδιο σκληρή ήταν. Ζωγράφιζε δηλαδή αυτά που ζούσε, αυτά που γνώριζε.

Πάντα πονούσε η Φρίντα Κάλο, σχεδόν πάντα το γλεντούσε η Φρίντα σκέτο. Σκέτο, αφού σιγά σιγά άρχισε να χάνει το επίθετό της. Όλοι ήταν οι τάδε τάδε, αλλά εκείνη ήταν η Φρίντα σκέτο. Ένα πλάσμα που αγαπούσε τη ζωή, μια γυναίκα παρορμητική που πάντα μπορούσε και ξεπερνούσε το κάθε εμπόδιο.

"Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από το γέλιο", έλεγε. Κι εκείνη γελούσε πολύ, με την ψυχή της. Γελούσε κι έφτιαχνε το δικό της παραμύθι.

Το παραμύθι της θα έλεγε κανείς ότι ήταν εξαιρετικό, ένα όνειρο που βγήκε αληθινό, αφού όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο διάσημη γινόταν. Από μια ταπεινή γειτονιά του Μεξικού, βρέθηκε στο Παρίσι. Από το κρεβάτι της οδύνης ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη. Όλοι την θαύμαζαν, όλοι την αγαπούσαν και πολλοί την αντέγραφαν. Αντέγραφαν τον τρόπο που ζούσε, τα ρούχα και τις ζωγραφιές της, τις εκκεντρικότητές της. Έγινε μούσα και δασκάλα για πολλές γενιές ζωγράφων και όχι μόνο.

Γράφτηκαν βιβλία γι' αυτήν, αλλά και τραγούδια. Γυρίστηκαν ντοκιμαντέρ και ταινίες. Το όνομά της κοσμεί καφετερίες και μικρομάγαζα, το πρόσωπό της ζωγραφιές τοίχου, χαρτονομίσματα και αφίσες, και το γνωρίζουν άνθρωποι απ' όλες τις γωνιές της γης - το πρόσωπο μιας επαναστάτριας.

Κάποιοι βάζουν στον πόνο στίχους και τον κάνουν τραγούδι. Άλλοι γράφουν γι' αυτόν και τον κάνουν ιστορία. Η Φρίντα τον ζωγράφισε σε χαρτάκια και καμβάδες, τον νίκησε με την τέχνη και το γέλιο της, και τον έκανε ζωή. Κι έγραψε ιστορία.


Λάκης Φουρουκλάς

Εικόνα: © Teabrew - Dreamstime
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.