Ο ΔΡΑΚΟΣ...







Ο ήλιος λίγο ήθελε για να δύσει πίσω από την Κούλουρη. Τα μαζεμένα σύννεφα έφτιαχναν μια δύση ζωγραφιά. Στον καναπέ καθόταν ο παππούς. Ήταν μια μορφή γερασμένη και θα έλεγε κανείς σε μια στάση αναμονής. Αναμονής γι αυτό που δεν θα αργούσε να έρθει. Κάτω στο πάτωμα, ανάμεσα σε ένα σωρό πεταμένα παιχνίδια, τα δύο του εγγονάκια έπαιζαν ένα παιχνίδι πάνω στο καινούργιο τους τάμπλετ. Ο παππούς τα έβλεπε και καμάρωνε. Έβλεπε συγχρόνως και τα τόσα πολλά παιχνίδια που ήταν παρατημένα αφού το νέο παιχνίδι είχε κατακτήσει τώρα πια τα παιδιά. Στο νου του έφερε τα δικά του παιδικά χρόνια, τότε, στους δύσκολους καιρούς που τα παιχνίδια φάνταζαν άπιαστο όνειρο. Τότε που γύριζε στις αλάνες με κείνο το τσέρκι που το τσουλούσε με το δίχαλο, ενώ στο άλλο του χέρι βαστούσε τη φέτα με το βρεγμένο ψωμί το πασπαλισμένο με ζάχαρη. Τώρα τα παιδιά έπαιζαν χτυπώντας πυρετωδώς τα δαχτυλάκια τους πάνω στο μηχάνημα. Κάθε τόσο, πάνω στην προσπάθειά τους τραντάζονταν νευρικά. Ο παππούς σηκώθηκε με δυσκολία και τα πλησίασε. Πάνω στην οθόνη είδε κάτι που φάνταζε σαν τέρας. «Και τι ειν’ αυτό βρε παιδιά; ρώτησε, δράκος;» «Τι δράκος βρε παππού, τρανσ-φόρμερ είναι. Άκου δράκος. Τι είναι αυτό πάλι;» «Ο δράκος είναι… Ο δράκος είναι… Να, θέλετε να σας πω ένα παραμύθι με δράκους;» « Άσε μας τώρα βρε παππού να παίξουμε. Δεν θέλουμε παραμύθι». Ο γέρος έκανε δυό βήματα πίσω και ξαναβυθίστηκε στον καναπέ. Ο ήλιος είχε πια δύσει βάφοντας τα πάντα κατακόκ-κινα. Τα εγγονάκια του συνέχιζαν να παίζουν πληκτρολο-γώντας και φωνάζοντας, ανάλογα με την τροπή που έπαιρνε το παιχνίδι τους πάνω στην οθόνη. Σιγά σιγά άρχισε να σκοτεινιάζει. Τα μάτια του παππού βασίλευαν κι αυτά. Οι φωνές των παιδιών φάνταζαν απόμακρες τώρα, καθώς ένα μικρό σύννεφο ήρθε και τον πήρε και τον μετέφερε, λες κι ήταν κι αυτός ένα μέρος του φανταστικού παιχνιδιού των παιδιών, σε μιάν άλλη εποχή. Μια εποχή χαμένη πια μέσα στην ομίχλη του χρόνου. Και νάτος -τώρα- παιδί κι αυτός στα γόνατα του παππού του. «Θα σου πω ένα παραμύθι για μια χώρα μακρινή κι ένα δράκο που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων»… Δημήτρης Μπούκουρας (Από τα Σκόρπια και Άταχτα)
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.