Σταμάτα πια. Ενοχλητικέ εαυτέ!



   Η κυρία καθόταν στο αναπαυτικό...
- Όχι, μην αρχίσεις έτσι, βαρεμάρα, έλεος.
  
   Η μόνη αμφιβολία στη ζωή είναι...
- Ήμαρτον, καλύτερο το λες αυτό;

   Θα μπορούσα να ξεκινήσω...
- Υπερβολικά εμφανές, ρε φίλε, κρύο.

   Κάποτε, στην επικράτεια της αρχαίγονης Δυσδαιμόνας...
- Καλά, μου έπιασες τα φαντασιόπληκτα τώρα, σωθήκαμε.

   Καλαμαροχτάποδα ελεγίζουν...
- ΕΛΕΓΙΖΟΥΝ; !! δεν είναι λέξη αυτή, λυπήσου με.

   Θα ήθελα να αρχίσω...
- μπλα, μπλα, μπλα. Πάω να κοιμηθώ. 

   ......

   Αηδίασα να σε ακούω, εαυτέ μου,
   βαριά η κριτική σου και με κούρασε
   κάνε ένα διάλειμμα, αρκέσου στο καλούτσικο
   κάντο καλύτερο αργότερα, σουλούπωσέ το.

   Γίνεσαι σπαστικός όταν με κόβεις
   πάνω στην γλιστερή στιγμή που ο νους μου φεύγει
   και ξεκινάει ένα καινούριο παραμύθι,
   παρασυρμένος και απόλυτα χαμένος. .

- Γεροντική άνοια μυρίζομαι, ξεφτίλα.

   Καταραμένε! κόψε τις αγυρτείες, σοβαρέψου
   δως μου και μια στιγμή ελευθερίας
  να πλημμυρίσω το χαρτί με την ψυχή μου
   τη στιγμιαία έμπνευση που μου ρθε.

- Αν θέλεις να ξεράσω, εμπρός ξεκίνα!

   "Ήτανε μια πνοή κι έγινε θύελλα"
- Φαντάσου να γινόταν και τυφώνας...

   "Πέσε κοιμήσου, εσύ, μονάκριβό μου"
- Αυτό σου λέω, άντε, κόψε τούφες.

   "Δώσε μου δύναμη θεέ, που βλέπεις από πάνω"
- Δώσε μου δύναμη, καλέ, δεν την αντέχω άλλο.

   "Μία φορά κι έναν καιρό"
- Και δυο και τρεις και δέκα..... αχ...

   Σε γέλασα, δεν ήτανε δικό μου αυτό στο τέλος.
-Πάλι καλά, για μια στιγμή σε πήρα για δικιά μας...

.......


Τ.Η. 4/1/2018
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.