Γλυκές καραμελίτσες! Σου δίνω για να μην έχεις...



Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να φιλοσοφήσεις τη ζωή σου, τον κόσμο, την κοινωνία, τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα.
Αυτό δεν είναι καμιά μεγάλη σοφία, είναι κάτι κουραστικά και αδιάφορα δεδομένο, όπως σχεδόν όλα τα "σοφά" κεκτημένα μας.
Πάρε όμως ένα παιδί- ή ένα παιχνιδιάρικο μυαλό, όπως θες πάρτο- και βάλτο να σου εξηγήσει τις σοφίες του κόσμου με τον δικό του τρόπο. Εκεί θα μείνεις άναυδος (αλήθεια, με ενοχλεί μια λέξη που ξέρω να τη χρησιμοποιώ χωρίς να ξέρω τι πραγματικά σημαίνει).

Πολυλογώ όμως, αλλού το πήγαινα το θεματάκι.

Έχετε παίξει παιχνίδια στο ίντερνετ; Ειδικά αυτά τα ωραία με τις καραμελίτσες και τις μπαλίτσες και τα πολύχρωμα μπισκοτάκια, σκατουλάκια, διαμαντάκια, ψαράκια, κουρκουμπινάκια; Εγώ ναι, δεν ντρέπομαι να το πω, παίζω συχνά και είμαι και αρκετά καλός παίχτης.
Σήμερα όμως, από όλες τις ημέρες, μου ήρθε καθώς έπαιζα το αγαπημένο μου φεϊσμπουκοπαιχνίδι μια φαεινή ιδέα (πάλι λέξη που ξέρω να χρησιμοποιώ και δεν ξέρω τι σημαίνει- αλλά τσααααακ! την έψαξα, και βρήκα πως φαεινός σημαίνει φωτεινός, λαμπερός, ξεκάθαρος). Παίζω λοιπόν το παιχνίδι μου και παρόλο που βάζω τα δυνατά μου χάνω στο "παρά τρίχα". Μια, δυο, τρεις φορές. Ε, τσαντίζομαι και χρησιμοποιώ όλες τις "βοήθειες" που είχα φυλαγμένες από καιρό, για να περάσω την ρημάδα την πίστα. Και την περνάω. Και τι γίνεται; Το παιχνίδι με ανταμοίβει με νέες βοήθειες, που τις κέρδισα με τις επιδόσεις μου. Μια ώθηση στη τσουλήθρα δηλαδή. Παίξε κι άλλο, είσαι καλός, πάρε τις βοήθειές σου κι εγώ θα συνεχίσω να σου δίνω βοήθειες. Για να παίζεις, για να μη σταματήσεις ποτέ.

Και σκέφτομαι - η αχάριστη- "Πάρε, πάρε, λοιπόν, ώστε ποτέ να μην έχεις".

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.