ΠΟΡΤΟ ΛΕΟΝΕ






Όπως είχα μπλέξει στα στενά του Πειραιά σήμερα το πρωί προσπαθώντας να βγω από την κίνηση, πήρα κατεύθυνση προς την Πειραϊκή, να επωφεληθώ λίγο από την εγγύτητα με τη θάλασσα και την καλοκαιρία. Έμπλεξα ως συνήθως κι εκεί που ευχήθηκα να με βγάλει ο δρόμος σε ένα θαλάσσιο ξέφωτο, όπως όταν το τραμ φτάνει από το κέντρο στο Φλοίσβο, η ευχή μου πραγματοποιήθηκε και βρέθηκα Καρπάθου και Ακτή Θεμιστοκλέους. Πάρκαρα μπροστά σε ένα σχολείο και είπα: θα πάρω ένα καπουτσίνο στο χέρι και θα κατέβω να τον πιω πάνω στα βράχια. Αυτό θα κάνω σήμερα. Αυτό θα είναι το highlight της μέρας. Άμα σε βγάζει ο δρόμος μπρος σε τέτοιο θέαμα είναι αμαρτία να χάσεις τέτοια ευκαιρία. 

Λίγο πιο αριστερά ένα καφέ το Έντεχνο (ή Έντεχνο, κάτι τέτοιο), συμπαθέστατο, κάτι σαν ροκ σπιτάκι των 7 νάνων μου έβγαλε, τόσο που σκέφτηκα μια στιγμή να παριστάνω τη Χιονάτη και να πιω τον καπουτσίνο μου εκεί, όμως είπαμε αμαρτία τέτοια μέρα μπροστά σε τέτοιο θέαμα. Πήρα λοιπόν τον καπουτσίνο μου - τον οποίο η γλυκιά υπάλληλος μου έκανε διπλό ενώ τον ζήτησα μονό, αλλά τόσο το καλυτερο - και κατευθύνθηκα προς τα βράχια, ψάχνοντας σημείο να κατέβω. Κάπου εκεί η θάλασσα έκανε μια τυρκουάζ γωνία, από αυτές που λες: α, ναι, έτσι ήταν τα νερά το καλοκαίρι στα Κουφονήσια ένα πράμα... και λίγο πιο μακριά κάποιο ωραίος τρελός από αυτούς που κυκλοφορούν εκεί κάτω και είναι ανελλιπώς παρόντες κάθε μα κάθε φορά, υπάρχει τουλάχιστον ενας - επαληθεύοντας πως υπάρχουν ακόμα ωραίοι τρελοί, συνήθως ηλικιωμένοι, του στυλ "όλοι θα πεθάνετε" ή "εγώ από το ΚΑΠΗ την έκανα κοπάνα" έκανε απλωτές, κολυμπώντας από τη μύτη ενός βράχου στη μύτη ενός άλλου βράχου. Ήταν πολύ μακριά για να τον ακούσω, αν τυχόν έλεγε κάτι, αλλά θα πρέπει να ένιωθε σαν πιτσιρίκι εκείνη την ώρα. Βρήκα μια ξύλινη σκάλα, που έγερνε ελαφρά, όπως κάθε ελληνική υποδομή που σέβεται τον εαυτό της και κατέβηκα. Βραχάκι βραχάκι, σαν να ήμουν διακοπές, σαν να ήμουν σε εκδρομή. Και το θέαμα απλά μαγευτικό.

Για μια στιγμή φαντάστηκα μπροστά μου τη γοργόνα της Κοπεγχάγης, έπειτα το βλέμμα μου έπεσε στα πέντε-έξι εκείνα ογκώδη πετρελαιοφόρα στο βάθος που στέκουν σα φρουροί στο Σαρωνικό ή σαν αυτούς τους ποδοσφαιριστές που στέκουν μπροστά από το τέρμα προστατεύοντας τα αποτέτοια τους, και που όταν έπαιρνα αρκετά τακτικά το πλοίο για την Αίγινα όταν τα πλησίαζα ένιωθα ένα δέος όπως όταν περνάς κοντά από ένα τεράστιο μνημείο ή ένας τέρας που κοιμάται, όπως όταν κολυμπάς κάτω από εκείνη την τρύπα του βράχου στο Κλέφτικο ή όπως όταν η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού του αντικρύζει από μακριά το Argonath... ό,τι να'ναι μες στο κεφάλι μου τέλος πάντων... 

Και τότε κοίταξα απλά την αντανάκλαση του ήλιου στη θάλασσα - ντάλα μεσημέρι - και μια αίσθηση ευδαιμονίας με συνεπήρε, η ακριβώς αντίθετη αίσθηση από εκείνη που είχα αντικρύζοντας εκείνη τη γαλλοελβετική λίμνη, υπέροχη, γκριζογάλαζη και μυστικιστική, αλλά και μυστικοπαθής, περιφρουρημένη από εκείνα τα εξίσου υπέροχα βουνά, σαν σε καρτ ποστάλ. Αυτή η μυστικοπάθεια και το καρτ ποστάλ ήταν που ενώ με μάγεψαν αρκετές φορές, με έκαναν κλειστοφοβική στην πορεία. Προσπαθούσα τότε να επαναφέρω στη μνήμη μου εκείνο το μπλε, το γαλάζιο, το τυρκουάζ, όλα τα αυτά τα μπλε, τα ειλικρινή, χωρίς μυστικοπάθειες και κλειστοφοβίες. Προσπαθούσα να επαναφέρω τον ήλιο που σε τυφλώνει, που σε ξεγυμνώνει. Προσπαθούσα να φανταστώ πως πίσω από εκείνα τα βουνά το νερό συνέχιζε, δεν τελείωνε, αλλά ήταν μάταιο, γιατί ήξερα πως τελείωνε. Και εκεί με έπιανε κάτι σα σφίξιμο. 

Σήμερα δεν τελείωνε. Αυτή η ευδαιμονία προέκυπτε από την απόλυτη σιγουριά ότι το νερό δεν τελείωνε, το μπλε δεν τελείωνε, ο ήλιος δεν τελείωνε, ο ορίζοντας δεν τελείωνε. Και τότε κατάλαβα ότι γι'αυτό βρισκόμουν εκεί κι έπινα τον καπουτσίνο μου εκείνη τη στιγμή μπροστά σε αυτό το θέαμα με το χειμερινό κολυμβητή κάτι δεκάδες μέτρα μακριά. Για να το φχαριστηθώ, που δεν ήμουν πια κλειστοφοβική, ούτε κάτω από κανένα γκρίζο φίλτρο. Που αν ήθελα μπορούσα να είμαι εκεί κάθε σαββατοκύριακο να κάνω το ίδιο ακριβώς πράγμα, μισή ώρα με το αυτοκίνητο. Να έρχομαι αντιμέτωπη με την ειλικρίνεια αυτού του απίστευτου θεάματος που αυτοί οι τρελοπειραιώτες έχουν ως δεδομένο: Ακρόπολη γουατ; Αθήνα κέντρο γουατ; Ικτίνος και Καλλικράτης; Τίνος είναι δαύτοι;
 Και σαν να μην έφτανε το ευτύχημα αυτό, επιστρέφοντας από τον Κηφισό, στο ύψος του ΙΚΕΑ, έπεσα σε κίνηση, ακριβώς όπως είχα ευχηθεί όλες τις φορές που περνούσα από εκεί, για να μπορέσω να χαζέψω και εκείνη την Ακρόπολη γουατ, από το καλύτερό της προφίλ - πρώτη φορά μου συνέβη αυτό, συνήθως ήμουν σε φάση: "όχι, μην κοιτάξεις, όχι μην χαζεύεις την Ακρόπολη, οδηγείς μωρή παλαβή! Χάθηκε ένα μποτιλιάρισμα;"       

Και καπουτσίνος στην Ακτή Θεμιστοκλέους και μποτιλιάρισμα με θέα την Ακρόπολη. Νομίζω είμαι πλήρης υπέρ του δέοντος για σήμερα.

Καληνύχτα

Βιβιάνα Αλεξοπούλου
Σκίτσο: Βιβιάνα Αλεξοπούλου (Kleiwthalia) 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.