Ας κάθεται να κλαίει



Εκείνος καθόταν στο «Crazy Horse» (όχι το αυθεντικό).
Καθόταν μόνος του, χωρίς εκείνη. Εκείνη την άφησε στο σπίτι να κλαίει.
Μια μεγάλη τεχνητή λίμνη έφερνε δροσιά και υγρασία στην ζεστή αίθουσα, όπου χόρευαν υπέροχες Ρωσίδες χορεύτριες.
Γύρω του, στις εκατοντάδες πολυθρόνες, καθόταν συνοδοί με βαριά στολισμένες κυρίες, συζύγους, φιλενάδες και τέτοιες, με τις οποίες δεν έχεις κάποια ιδιαίτερη ανθρώπινη σχέση, παρ' όλο που είναι όμορφες.
Εκείνος σκεφτόταν ήσυχος: «Κι εγώ; Εγώ την άφησα στο σπίτι, στο μοναχικό δωμάτιο να κλαίει, ανελέητος, εγώ το σκυλί, ο δήμιος... Όμως κοίτα. Σε κάθε δεύτερη πολυθρόνα κάθεται ένας ιππότης, αριστοκράτης, διανοούμενος, καλλιτέχνης και ξέρω εγώ τι σκατά, που σίγουρα θα του έριχνε κρυφές, εξωφρενικά ερωτικές  ματιές, φυσικά  <τελείως ασυνείδητα>.  Κι εγώ θα πέθαινα από ζήλεια και απελπισία, αν και θα το αναγνώρισα ως βία της φύσης που πάντα νικά.
Μπροστά του έβλεπε όλα τα αναπαυτικά δωμάτια του ξενοδοχείου με τις πόρτες διάπλατα ανοιχτές για εκείνην.
Και ξαφνικά ένιωσε μια ανείπωτη χαρά που εκείνη καθόταν στο σπίτι και έκλαιγε,  ενώ αυτός μπορούσε να απολαμβάνει τις Ρωσίδες χορεύτριες.
Μόνο οι αδιάφοροι παίρνουν τις "δικές" τους μαζί τους.
Η γυναίκα «χάνεται», «βυθίζεται» κάθε στιγμή. Όμως ο άντρας απολαμβάνει ψυχρά και απρόσιτα. Ως εκ τούτου, ποτέ δεν απατά την ερωμένη του, όσο κι αν την απατά. Εκείνη όμως τον απατά πάντα.
Ως εκ τούτου, εκείνος ας βγαίνει ασφαλής στον κόσμο κι εκείνη ας κάθεται ασφαλής στο σπίτι να κλαίει.»


Άνα Ζουμάνη
εφημερόπτερα


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.