«Freedom» [Του Χάρη Καφετζόπουλου]

Κρότος και λάμψη… πέτρα και σκόνη παντού…
Κορμιά στον αέρα… σκλαβιά και φοβέρα…
Οι φίλοι... καντήλι σε κάποια γωνιά τ’ ουρανού…
Μπαρούτι μυρίζει εδώ…
Σε άλλο πιστεύεις θεό…
Το ξέρεις καλά… εδώ… δεν θα βρεις γιατρειά.
__Και γέρνεις το βάρος στους ώμους και ψάχνεις τη γη…
Με ένα παλιό "λεωφορείο" που μοιάζει νεκροταφείο…
Σέρνεις βαριές αλυσίδες, μα οι ευπατρίδες κρατάν το κλειδί …
Τι άλλο να χάσεις …
Τρέξε μήπως προφτάσεις…
Το ξέρεις καλά…
Στενεύει όσο πάει η θηλιά.
Και,
…κάπου στο βάθος... γυαλί και ατσάλι… - γέρνει αργά το κεφάλι - …
…πάνω στο λάθος κραυγές και σιωπές... - το αύριο ταΐζει το χθες - …
…από τη κούνια τα άγρια ένστικτα τους διδάσκει η μαμά κι ο μπαμπάς …
…στο δια ταύτα;
Ο οίκτος μια ψεύτικη μπάντα… που ακούς και γελάς…
__Χρόνια και χρόνια… τζαμιά κι εκκλησίες πουλάνε θρησκείες…
Ψηλά στα μπαλκόνια… το σώμα, καιόμενη βάτος σ’ ανώνυμο κράτος…
Στη μέσα σου τσέπη κάποια σημαία κρατάς, πατρίδα ζητάς…
Μα, έχουνε σβήσει απ’ το χάρτη αυτά που ποθείς κι αγαπάς.
__Γυαλίζουν στρατιές… βαρβάρων ορδές πλησιάζουν…
Οι άγιοι κι οι προφεσόροι - απλοί μισθοφόροι - ευχές αλαλάζουν…
Freedom! ουρλιάζεις…
Τεντώνει ο αυχένας και σπάει ο αδένας…
Μα εδώ, δεν υπάρχει ουτ’ ένας… και συ;… ο «κανένας»…
Ο πάντα αδύναμος κρίκος παλιάς, σκουριασμένης καδένας.
__Και πέφτεις…
Βουτάς στο γαλάζιο της λύπης ποτάμι…
Μπορεί να σε λένε Hassan… μπορεί να σε λένε και Γιάννη…
Αγνώστου πατρός, αγνώστου μητρός, με μόνη επαφή… το αίμα…
Ίδιο χρώμα, ίδια γεύση και ίδια οσμή… 

κλεισμένο σε σώμα ατσάλι που μοιάζει κελί…
Freedom… ουρλιάζεις και φεύγεις… μα εδώ πάντα μένεις…
Freedom… ουρλιάζω και γω… και με περιμένεις…
Freedom… κι οι δυο στριμωγμένοι στον ίδιο σταυρό…
Freedom… στα μάτια κοιτάμε τον ίδιο θεό.

Copyright © All rights Reserved
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.