ΑΝΑΠΝΕΟΝΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ




Οι αναπνέοντες νεκροί ανεξιχνίαστων φόνων
χαμογελούν συγκαταβατικά σε κάθε φονική λέξη που τους πλήττει.
Οι αναπνέοντες νεκροί λαμβάνουν θάνατο διαρκείας,
κάθε στιγμή επαναλαμβανόμενη, σε απροσδιόριστο χρόνο.
Κυκλοφορούν άλλοτε αμέριμνοι σε χαρωπές συντροφιές,
άλλοτε με σκυμμένο κεφάλι,
πίνουν σε κάποιο μπαρ μόνοι,
αδιαφορούν για την γύρω εορταστική ρουτίνα,
ερωτοτροπούν μυστικά με τον επιθανάτιο ρόγχο
όπως ξεφεύγει ο καπνός του τσιγάρου στο χαμηλό φωτισμό
μ’ ένα εσωτερικό γουργουρητό των πνευμόνων.
Οι αναπνέοντες νεκροί σαπίζουν μέσα τους από συναισθηματική γάγγραινα.
Συμβαίνει αυτό γιατί οι φονικές λέξεις μένουν για πάντα εκεί
δηλητηριάζοντας όλα τα αύριο.
Έχουν στοιχειώσει σε κείνη τη μέρα
όταν δρασκέλισαν τη γραμμή του μυαλού που χωρίζει τον άνθρωπο από την τρέλα.
Οι αναπνέοντες νεκροί ασφυκτιούν εγκλωβισμένοι σε μια παγίδα
λαβωμένοι
στη λέξη φονιά.
Δεν ουρλιάζουν πια.
Ακόμα και στην τρέλα τους συμπεριφέρονται ως φαντάσματα.
Κάτι μεταξύ ψίθυρου και φευγαλέας σκιάς.
Μα στοιχειώνουν με την ίδια λέξη και το φονιά τους.
Τον περιμένουν πέρα από το όριο της τρέλας
να τον υποδεχτούν με μια θανατερή λέξη
να τον αγκαλιάσουν σαν αγαπημένο θύτη
να μοιραστούν την μαχαιριά της σιωπής.
Δεν υπάρχει δικαίωση στον θάνατο.
Μόνο λέξεις και σφαίρες
Μόνο σιωπή

Οι αναπνέοντες νεκροί εκπνέουν θανατερές λέξεις.

Οι λέξεις μοιάζουν με τις σφαίρες,
η μόνη διαφορά είναι ότι,
οι σφαίρες σκοτώνουν μια κι έξω
οι λέξεις σκοτώνουν κάθε μέρα

όταν χτυπήσουν στόχο.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.