Η μελαγχολία των εορτών





Οι γιορτές έφτασαν... Δεν θα ήθελα να προσδώσω κάποια μελαγχολική νότα, αλλά οι μνήμες αυτού του μήνα είναι πολύ βαριές ... Συγχωρήστε με...

..............................................Και κάτι τελευταίο για τα πρώτα αυτά σχολικά χρόνια: Εγώ την ορφάνια την είχα συνηθίσει. Όσο μέναμε στην αυλή κόντευε να μου γίνει παρατσούκλι: «το ορφανό»… Δεν έδινα σημασία. Δεν μου είχε λείψει η μητέρα, ίσως γιατί ακόμα δεν είχα καταλάβει αυτή την έννοια εφ’ όσον δεν την είχα καν γνωρίσει… Κάποια Χριστούγεννα όμως, τα πρώτα στη σχολή των αδερφών Γερολύμου, είχαμε γιορτή με χριστουγεννιάτικο δέντρο, με το τραγούδι «Άγια νύχτα» να το τραγουδάμε όλοι μαζί, με σκετς, με ποιήματα… Με το τέλος της γιορτής, κατάλαβα για πρώτη φορά στη ζωή μου τι είναι να μην έχεις γονείς… Ο θείος μου ο Αντώνης που με μεγάλωνε, την παραμονή των Χριστουγέννων είχε την πιο προσοδοφόρα μέρα του στο κουρείο, η Ιουλία, η γυναίκα του, δεν είχε καλά ρούχα να βάλει, και έτσι όταν σχόλασε η γιορτή, έμεινα εγώ μόνος σε μια γωνιά να κοιτάζω τους γονείς, των συμμαθητών μου, που αφού είχαν παρακολουθήσει τη γιορτή παραλάμβαναν τα παιδιά τους. Από τότε νοιώθω πάντα μια θλίψη στις γιορτές, και το τραγούδι «Άγια Νύχτα», μου φέρνει μιαν ακατάσχετη μελαγχολία… Θέλω να τελειώνουν γρήγορα. Να ξεμπερδεύω με δαύτες…
(Από τους <<ΔΙΑΤΤΟΝΤΕΣ>>)
                                                                                                           Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.