Τα πεταμένα παιχνίδια







Δεν γράφω κάποιο ιστορικό ανάγνωσμα. Πρέπει όμως κάθε τόσο να διακόπτω την ροή της καταγραφής των αυστηρά προσωπικών μου, και να καταγράφω τα ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα μιάς και αυτά καθόρισαν την ζωή μου. Εξ άλλου η ζωή αυτή δεν προχώρησε ανεξάρτητα από τα γεγονότα αυτά. Πολλές φορές περπάτησε παράλληλα, και άλλες πάλι μπλέχτηκε με αυτά. Γνωρίζω ότι τα περιγραφόμενα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Η διήγησή μου όμως αυτή έχει δυό αποδέκτες. Πρώτα την δική μου γενιά, που μαζί τα περάσαμε όλα αυτά, και έπειτα τους νέους. Τους νέους που τριγυρίζουν με ένα κινητό στο χέρι ντυμένοι με επώνυμα ρούχα, και όχι με εκείνα τα μάλλινα της ΟΥΝΡΑ. Τους νέους που έχουν ένα σπίτι να μείνουν κι ένα ζεστό φαγάκι να φάνε. (Ως τώρα τουλάχιστον). Τους νέους, που σήμερα μπαίνουν ανυπεράσπιστοι, νωθροί, και αποχαυνωμένοι από την κατανάλωση, σε περιπέτειες, που μοιάζουν με αυτές που πέρασε η γενιά μου. Νομίζω μάλιστα ότι τα πράγματα γι αυτούς θα είναι πιο δύσκολα, εφ’ όσον άλλο πράγμα είναι να μην έχεις και στο δρόμο να καταφέρεις να αποκτήσεις, και άλλο να έχεις και να τα χάσεις… Τώρα τελευταία κοιτάω τα λιτά παιχνιδάκια που έχω συλλέξει στη βιτρίνα μου, και στο νου μου φέρνω τα σημερινά παιδιά με την τεράστια ποικιλία των παιχνιδιών. Στα σκουπίδια, μόνο σε μια βόλτα, βρίσκεις σήμερα πεταμένα τόσα παιχνίδια, που δεν θα τα εύρισκες μαζεμένα στους πάγκους της Αιόλου τότε στις γιορτές. Αυτά τα απομεινάρια μιάς σπάταλης εποχής, είναι η γιορτή και το πανηγύρι για τους ανακυκλωτές πλαστικών. Είναι το σκράπ του σημερινού ευδαιμονισμού…....................................
                                                             
                                                                                                        Δημήτρης Μπούκουρας
                                                                                         
                                                                                                       Από το βιβλίο ΔΙΑΤΤΟΝΤΕΣ
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.