το Κήτος μέσα μου



…το λίπος ήταν αρκετό…
έφτανε για καιρό…
το Κήτος, το γνώριζε αυτό και δεν ανησυχούσε για τη νεκρή θάλασσα γύρω του…
άλλωστε ήξερε…
μερικά χιλιάδες μίλια μακριά τα νερά ‘μοιάζαν πεντακάθαρα…
τροφή αρκετή…
το είχε ξαναπεράσει αυτό… δεν ανησυχούσε…
εκείνο όμως που γέμιζε ανησυχία το Κήτος ήταν η εικόνα γύρω του…
όσο έφτανε το μάτι… θάνατος…
νεκρά όλα… τα ψάρια… νεκρά…
…άλλα, φίλοι του…
…άλλα, χθεσινή τροφή του…
…άλλα, θέατρο στη μοναξιά του…
ψάρια άψυχα στην επιφάνεια υγρού νεκροταφείου…
μια θάλασσα ίδια ασημένιο θάνατο…
ξαφνικά… στον ορίζοντα… σκιές…
μαύρα καΐκια ξεπροβάλουν…
μηχανές στο φουλ… τουκ τουκ τουκ… και καπνός…
ορίζοντας με καΐκια και καπνούς… και πορφυρό ηλιοβασίλεμα… σαν αίμα… 
το Κήτος απόρησε…
μα… τα ψάρια, η χθεσινή τροφή του, επιπλέουν άψυχα στην επιφάνεια…
τι ζητούν σε μια νεκρή θάλασσα καΐκια...
ένας φόβος φώλιασε στη καρδιά του… …
…ξαφνικά, ένας πόνος συντάραξε το κορμί του…
ακαθόριστος πόνος… ακαθόριστο τραύμα… και αίμα…
αίμα δικό του… που γέμισε η θάλασσα…
το ασημένιο της έγινε κόκκινο βαθύ…
…έπρεπε να το είχε καταλάβει από πριν…
πώς να ζήσεις σε μια θάλασσα γεμάτη θάνατο… και αίμα…
ξένο αίμα… πριν…
δικό σου αίμα… τώρα…
πώς να ζεις;…
δεν θυμάται καλά… άλλα αυτή θα πρέπει να ήταν κι η τελευταία του σκέψη…
και μετά… θάνατος…
στην ίδια θάλασσα…
…με τη νεκρή τροφή του… νεκρό κι αυτό.


Χάρης Καφετζόπουλος 






Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.