Deja vu II


Ζυγιάζεις τη θλίψη σου να πετάξεις

ισορροπείς σε μία κόκκινη κλωστή

-στάζει αίμα-

στροβιλίζεσαι με απελπισμένη χάρη

αμετάκλητα

συνεπής

στη τρέλα που σου χαρακώνει την όψη

με τα νύχια σου

σε ξύλινα δάχτυλα

Deja vu

Το έχεις ξαναδεί, σωστά;

Καταδίκασες τη ζωή σου σε μία μηχανική φράση.

Εκεί ψυχαναγκαστικά

παγίδεψες το όνειρο.

Θα σε διώκει πάντα.

Μέσα από το ανέκφραστο βλέμμα

κάθε φορά που χαμογελάς.



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.