Τα παιδιά της νύχτας

Σχετική εικόνα

Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν εκ φύσεως το σκοτάδι.
Αυτό δεν είναι ιδιοτροπία, καθώς νομίζουν πολλοί.
Αντίθετα είναι το  φυσιολογικότερο, διότι τα θηλαστικά  αναδύθηκαν σιγά σιγά από το σκοτάδι.
Ήταν μόνο μετά την εξαφάνιση των μεγάλων αρπακτικών εχθρών τους,
των σαρκοφάγων δεινοσαύρων,
που θριάμβευσαν και άρχισαν να διαβιούν στο φως του ήλιου.
Η έμφυτη αγάπη για το σκοτάδι, το κρύο, τη βροχή, την καταιγίδα,
καθώς και η απίστευτη αίσθηση της θαλπωρής μπροστά σε μια αναμμένη πυρά
-ενώ έξω τα στοιχεία της φύσης εκτονώνουν τη συσσωρευμένη τους ενέργεια,
είναι χαρακτηριστικά που κληροδοτούνται γενετικά από τους γονείς στα παιδιά.

Ας σκεφτούμε πόσες χιλιάδες χρόνια εξακολουθούν αυτά τα χαρακτηριστικά να επιβιώνουν,
ενώ φαινομενικά οι συνθήκες έχουν αλλάξει και οι επίβουλοι εχθροί δεν υπάρχουν πια.
Είναι τυχαίο; Είναι προβλεπτικό; Τα μεγάλα σαρκοφάγα έχουν χαθεί πια,
κι όσα παραμένουν στη γη είναι περιορισμένα και ουσιαστικά ακίνδυνα.

Γιατί τότε τα μάτια μας προσαρμόζονται ακόμα τόσο καλά στο σκοτάδι;

Γιατί ανατριχιάζουμε στη πρώτη υποψία εισβολέα;

Γιατί διατηρούμε ακόμα τοσο έντονο - ειδικά τα θηλυκά- το ένστικτο του επικείμενου κινδύνου;

Ίσως δεν πρόλαβε ακόμα η εξέλιξη να φτάσει το παρόν.

Ή ίσως, όπως πιθανολογώ, να μας κρατά σε επιφυλακή για το μέλλον.

Ίσως...


Μια προσωπική εκτίμηση πάνω στο κείμενο του Γιώργου Χρηστάκη http://www.omadamesa.gr/2017/11/blog-post_15.htmlΤα θηλαστικά ξεμύτισαν μετά τους δεινοσαύρους
Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.