Η τρύπα της δεκάρας






Την είδα και πάγωσε το αίμα μου … για μια στιγμή νόμιζα πως κοιτούσα πίσω από το άνοιγμα μιας τρύπιας δεκάρας κι όμως το φως της κατάφερνε να περνάει από ‘κει και να τρυπά κατ’ ευθείαν τη μέση του στήθους μου.
Χαμήλωσα τα μάτια κι είδα κάτω τα πράγματα τόσο δα μικρά.. πετούσα κιόλας… είχα φύγει…. Ένας άνεμος ούριος με στροβίλιζε γύρω απ’ όλα αυτά..
Η κυρία Νίνα είχε βγει στο δρόμο και περίμενε μια άμαξα…
Λίγο πιο κάτω στη σκιά της κολώνας στην άκρη του σκοτεινού στενού γλιστρούσε μια σκιά….περίεργη φαινόταν…
Όλος ο κόσμος αστοχούσε στο κάθε του μικρό βήμα ..δεν καταλάβαινα… πόσο λάθος φαίνονταν όλα… στερνή μου γνώση….
Στιγμιότυπα καρέ – καρέ….
Τώρα ένοιωθα έτοιμος για τις πιο τρελές ιδιορρυθμίες για τις πιο ξαφνιασμένες εξαλλοσύνες των πιο αναπάντεχων επαναστάσεων…
Αλήθεια όλα ήταν αλλιώς εκεί........…
Ύστερα νοστάλγησα κι ήθελα να ξεφύγω απ’ αυτή τη δίνη, να κατέβω πάλι κάτω να πάω και να σκεφτώ ένα τραπέζι……… να γίνω μετά ένα παγκάκι δίπλα στο δέντρο … και να περνούν φωνές και σώματα και μυρωδιές, ν’ ακουμπούν πάνω μου τα αιωρούμενα φύλλα .
Η σκέψη μου συνεχώς ν’ ακουμπά τις στιγμές… την κάθε στιγμή ξεχωριστά.... να τις ρουφά κι ύστερα να φυσά προς τα έξω δυνατά σε μια διαρκή παλινδρόμηση, σε μια συνεχή ακατανόητη και μυστήρια ανταλλαγή του μέσα με το έξω που κάνει την αλήθεια της ζωής να μοιάζει αληθοφάνεια…. Ο νους δίνει μορφή στην ύλη, την ντύνει με φορεσιές κι εξηγεί τα φαινόμενα …
Τα κάνει πολύπλοκα και στήνει διαλογισμούς, συγκρούεται, καυχάται….. για κάτι που δεν είναι εκεί… δεν υπάρχει … όλα γεννήματα της φαντασίας… άυλα σημεία που στροβιλίζονται ασταμάτητα στο σύμπαν…
Ιππότες και χούλιγκαν αυθαίρετα στήνουν χορό … εγώ τους έβαλα..
Διττές μορφές αορίστου χρόνου…
Αόριστος χρόνος, ναι αυτή είναι η φράση για κάτι που δεν τελειώνει ποτέ… τίποτα δεν τελειώνει ποτέ… κανείς… σημεία σε διηνεκή πορεία….. που περνούν πύλες πολλές μα συνεχίζουν…. Σημεία αέναα….
Και να σκεφτεί κανείς πως αυτά τα είδα να συμβαίνουν όταν σκεφτόμουν το τραπέζι….. όταν ήμουν παγκάκι δίπλα στο δέντρο για τις φωνές και τα σώματα….
Τα είδα μέσα απ' αυτό το φως που με τρυπούσε......πίσω απ’ την τρύπα μιας δεκάρας που από κάποιον περαστικό είχε πέσει….
Δηλαδή τυχαία…

Γιώργος Χρηστάκης

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.