Η ΞΕΡΑ




Όπως αδειάζω τις σεντίνες του μυαλού μου
πάνω στο μπότζι που με πάει και με φέρνει
κρατώ φιλάργυρα όσες εικόνες της πρώτης μου της νιότης
ωσάν εκδίκηση η θύμηση μου φέρνει.

Μου τις πετάει με αναίδεια και λύσσα
τσαλακωμένες 'πα' στο κάσσαρο του νου μου
που ναι λερό και μαυρισμένο απ τα χρόνια
κει να κυλιούνται,
μοιρολογίστρες φάλτσες του χαμού μου.

Τότε εγώ σκύβω κι ευλαβικά μαζεύω
όσα απώλεσα και στανικά γυρεύω
χίμαιρες, ουτοπίες και γοργόνες
ό,τι από μένα άφησαν ανέγγιχτο οι Λαιστρυγόνες.

Ψάχνω μιά ξέρα που θυμίζει τη μορφή σου
εκεί πορεία να χαράξω τελευταία
κι όπως τα βράχια θα ξεσκίσουνε τη γάστρα
με ένα στεναγμό να πω
πως όλα τούτα έγιναν γιατί ήταν μοιραία.


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.