Ο ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ






Το μεθυσμένο σκέπασε κάποια βραδυά το κύμα
κι ο πόντος του εχάρισε γλυκειά καταλαγή
Τα μολυβένια του νερά απόχτησε για μνήμα
και τα κοράλια του πλεξαν αιώνια φυλακή.


Το μεθυσμένο στοίχειωσαν οι μνήμες απ' τα πόρτα
τραγούδια φάλτσα μακρινά, αλλοτινών καιρών
είναι σκληρή η θάλασσα σα μπερδεμένη ρότα
κι η μοναξιά ο σύντροφος όλων των ναυτικών.


Το μεθυσμένο στοίχειωσαν οι μνήμες απ' τα πόρτα
βουητό το απαράλλαχτο αυτό των μηχανών
το SOS που έστειλε τη ξέρα σαν εφίλησε, αφού εχάθη η ρότα
πριν το σκαρί ανοίξει και γενεί, Αχέροντας ψυχών.


Το μεθυσμένο δύο τυφλές γοργόνες τραγουδώντας
σύρανε ηδονικά, σε άπατα νερά ωκεανών
και ψυθιρίζανε τις ψαροουρές με χάρη όλο κουνώντας
"την έχασες την άγκυρα ανοιχτά των Οιννουσών".



Το μεθυσμένο θα τον δεις τις νύχτες με φεγγάρι
το τσούρμο το πνιγμένο να καλεί, να 'ρθει να τονε βγάλει
ο οίκτος όμως πνίγηκε κι αυτός στα βάθη των καιρών
στο "ΚΡΑΤΕΙ" που δε ξεστόμισε ποτέ, το τελευταίο των λαθών.



Το μεθυσμένο σκέπασε κάποια βραδιά το κύμα
κι ο πόντος του εχάρισε γλυκιά καταλλαγή
Τα μολυβένια του νερά απόχτησε για μνήμα-
και τα κοράλλια τού πλεξαν αιώνια φυλακή.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.