ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΤΟΥ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ας μιλήσουμε πρώτα για σκουλήκια, και ειδικά για τα θαλάσσια σκουλήκια...

Δεν είναι όλα τα σκουλήκια αυτά τα αντιπαθητικά πλάσματα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην ξηρά. Για τα περισσότερα από τα σκουλήκια της θάλασσας, (όπως θα δούμε πιο κάτω), έχει φροντίσει η φύση ώστε να είναι κρυμμένα τα άσχημα μέρη τους. Οι θαλάσσιοι σκώληκες που αριθμούν πάνω από 6000 είδη, ζουν σε βάθη από μισό μέτρο, μέχρι τις αβύσσους των ωκεανών. Το μέγεθος τους ποικίλει από το 1 εκ. του μέτρου μέχρι και 2 μ. Με την πρώτη ματιά μοιάζουν να είναι απλοί οργανισμοί. Έχουν όμως όλα τα στοιχεία που βρίσκουμε στις πλέον εξελιγμένες μορφές ζωής. Έχουν καρδιά, επομένως κυκλοφορικό σύστημα, εγκέφαλο, νευρικά γάγγλια και αισθήσεις. Αναπνέουν με βράγχια και συμβάλλουν κατά πολύ στην αλυσίδα της ζωής. Είναι -γενικά- παράξενα πλάσματα. Αρκεί να αναφέρω το πώς αναπαράγονται πολλά από αυτά. Στο σώμα τους υπάρχουν αυγά, αλλά και ειδικός σάκος όπου φυλάσσεται το σπέρμα. Όταν λοιπόν έλθει ο καιρός, τα σκουλήκια αυτο-γονιμοποιούνται, καθώς το σπέρμα απελευθερώνεται και εκχέεται πάνω στα αυγά. Όπως είπα και πριν, η φύση έχει φροντίσει να κρύψει το άσχημο μέρος που είναι το σκωληκοειδές σώμα τους, μέσα σε έναν σωλήνα από ασβέστιο που κατασκευάζουν γύρω τους. Μιλάμε για μια μεγάλη κατηγορία σκουληκιών που ζουν όλη τους την ζωή σε ένα μέρος, προσκολλημένα πάνω σε κάποιο βράχο. Το υπόλοιπο τμήμα τους που είναι το όμορφο μέρος του σώματός τους και που είναι τα πολύχρωμα πλοκαμάκια τους με τα οποία συλλαμβάνουν την τροφή τους που κυρίως είναι το πλαγκτόν, είναι απλωμένο έξω από τον σωλήνα. Με τον πρώτο κίνδυνο που θα αντιληφθούν και που μπορεί να είναι ακόμα και μια αλλαγή της διεύθυνσης του ρεύματος που μπορεί να προκληθεί από τα βατραχοπέδιλα κάποιου υποβρύχιου παρατηρητή, εξαφανίζονται αστραπιαία μέσα στο σωλήνα τους... Οι πιο γνωστοί αλλά και θεαματικοί αντιπρόσωποι αυτών των ειδών, είναι εδώ, στις δικές μας θάλασσες, οι Προτούλες, οι Σπειρογράφοι και οι Σέρπουλες.













Αυτά τα πλάσματα ζούνε κυρίως σε μέρη όπου υπάρχουν ρεύματα που φέρνουν την τροφή τους κατ’ ευθείαν πάνω στα συνεχώς κινούμενα πλοκαμάκια τους. Εμείς, τώρα, καθώς τα παρατηρούμε, νομίζουμε ότι χαζεύουν. Ότι παίρνουν τον αέρα τους έξω από τον σωλήνα τους. Και το νομίζουμε αυτό καθώς δεν βλέπουμε με γυμνό μάτι την τροφή τους. Όμως για κοιτάξτε εδώ, σε αυτήν την φωτογραφία, το λουκούλλειο γεύμα αυτών των σκουληκιών!



Ένα άλλο σκουλήκι είναι η EUPOLYMNIA NEBULOSA Αυτό δεν είναι προικισμένο από την φύση να μπορεί να δημιουργεί τον από ασβέστιο σωλήνα του. Αυτό, έχει την ικανότητα αλλά και την τεχνική, να χτίζει στην κυριολεξία ένα πέτρινο σπίτι γύρω από το σώμα του χρησιμοποιώντας μικρά βοτσαλάκια που συλλέγει από τον πυθμένα. Εδώ πρόκειται περί κατασκευής. Και δεν μπορούμε να μη θαυμάσουμε το πώς μέσω του DNA μεταδίδεται η γνώση αυτής της κατασκευής. Είναι κάτι που δεν τους το μαθαίνει κανείς!





Άλλο ένα περίεργο πλάσμα είναι η Απλυσία. Επιστημονική ονομασία: ΑPLYSIA DACTYLOMELA. Λατινική ονομασία προ-ερχόμενη κατ’ ευθείαν από την Ελληνική γλώσσα. Από τον δακτύλιο και από το μέλας (μαύρος). Στην φωτογραφία φαίνεται καθαρά το γιατί. Το πλάσμα αυτό που ανήκει στα μαλάκια, ζει στις σχισμές των βράχων, συνήθως στα 2 έως 3 μέτρα βάθος, μπορεί όμως να βρεθεί ακόμα και στα 40 μέτρα. Όταν νοιώσει κάποιον κίνδυνο εξαπολύει μια χρωστική ουσία που είναι τοξική, οπότε απομακρύνει κάποιον επίδοξο θηρευτή για να συνεχίσει την συνήθη δραστηριότητά του που είναι κατά κύριο λόγο το φαγητό και το σεξ. Προς τούτο, το δεύτερο, δεν είναι ανάγκη να αγκαλιάσει την σύντροφό του. Θα λέγαμε ότι το αρσενικό είναι ξεπέτας αφού είναι προικισμένο με ένα τόσο μακρύ πέος, ώστε να μπορεί να κάνει την δουλειά του χωρίς περιττές τρυφερότητες. (στις φωτογραφίες, βλέπετε τις δυο του αυτές ιδιότητες)...




Ένα άλλο αξιοπερίεργο πλάσμα, είναι και Η BURSATELLA LEACHII. Αυτό πάλι το μαλάκιο που ανήκει επίσης στις απλύσιες, έχει την ιδιότητα να καλύπτεται από αποφύσεις που μοιάζουν με φύκια. Έτσι περνάει απαρατήρητο από τους θηρευτές του. Ζει πάνω στην άμμο, σε αβαθή νερά όπου σέρνεται αργά- αργά. Τρέφεται με μικροοργανισμούς και μπορώ να πω ότι είναι σπάνιο πλάσμα, καθώς στις μακροχρόνιες εξερευνήσεις μου μόνο μια φορά το συνάντησα, στον κάβο της Βουλιαγμένης, στο μισό μέτρο βάθος.



Θα κλείσω με ένα γαστερόποδο που λέγεται Αλλιότης. (HALIOTIS TUBERCULATA). Είναι πασίγνωστο, καθώς βρίσκουμε στην άμμο το όστρακο του νεκρού ζώου που ένεκα του σχήματός του το έχουμε ονομάσει αυτί της θάλασσας. Λόγω της μαργαρώδους υφής του εσωτερικού του το χρησιμοποιούμε σαν διακοσμητικό, μαζί με τα άλλα ενθυμήματα του καλοκαιριού. Το έβλεπα λοιπόν το λείψανο του ζώου τόσα χρόνια και πάντα προσπαθούσα να το βρω ζωντανό. Πέρασαν πολλά χρόνια και επί τέλους ανακάλυψα πού ζει. Δεν θα το μαρτυρήσω εδώ καθ’ όσον αποτελεί εκλεκτό μεζέ. Και εγώ τα θέλω εκεί να βρίσκονται και να με θέλγουν με την ζωντανή ομορφιά τους και όχι σαν αποφάγι ενός χταποδιού που είναι και ο μεγαλύτερος θηρευτής του. Το ψάχνουν μανιωδώς αφού πουλιέται πανάκριβα στα γκουρμέ εστιατόρια. Σε πολλές χώρες έχουν θεσπίσει σειρά διατάξεων για να το προστατέψουν από τον απηνή διωγμό. Στην Αγγλία, υπάρχει ο πιο αυστηρός νόμος. Εκεί, επιτρέπεται η αλιεία του ζώου μόνο από την ξηρά κατά τις παλίρροιες. Απαγορεύεται αυστηρά να αλιεύονται στον βυθό. Ένας που τα ψάρευε με πλήρη εξάρτηση, πιάστηκε από το λιμενικό και τιμωρήθηκε-κρατηθείτε- με πρόστιμο 5000 λιρών... Όχι παίζουμε.




Τελειώνοντας θα ήθελα εδώ να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την τόσο μεγάλη ποικιλία που έχει η φύση. Όποτε κοιτάζω μέσα σε σχισμές βράχων, ανασηκώνω τις πέτρες, παραμερίζω τα φύκια ή αναδεύω την άμμο, μια μορφή ζωής θα είναι εκεί, να με περιμένει για να με καταπλήξει με την ομορφιά της ή να με εκπλήξει με την ιδιαιτερότητά της...



Δ. Μ. 3/10/2017 (C )



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.