ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΠΥΛΕΣ sci fi horror διήγημα σε συνέχειες ΜΕΡΟΣ III






Η ΜΑΥΡΗ ΠΥΛΗ τέλος, η δική μου, είναι αυτή για την οποία προορίζονται οι μάζες των εργατών, των φτωχών, των απόκληρων και όσων έχουν πέσει σε δυσμένεια. Είναι πολύ εύκολο να καταλήξει κάποιος εκεί και πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο να πάει σε καλύτερη Πύλη. Εδώ είμαστε περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι, οι  Μάζα όπως λεγόμαστε, οι περισσότεροι από μας, όσοι δεν είναι εργάτες, είμαστε συνδεδεμένοι στο  Brainet πέρα από τις οχτώ ώρες του τεχνητού μας ύπνου, για άλλες τέσσερις ή και οχτώ ακόμα επιπλέον,  για να συμπληρώσουμε τις μίνιμουμ απαραίτητες μονάδες και να εμπλουτίσουμε τις βασικές μας μερίδες. 
Δεν ζούμε πολύ, από τριάντα πέντε έως πενήντα χρόνια. Τα πενήντα είναι το όριο και κυρίως αφορούν ανθρώπους σαν και μένα, που προερχόμαστε από ανώτερες Πύλες και εκπέσαμε. Ανθρώπους με ξεχωριστές γνώσεις και ικανότητες με πλούσιες και πολύπλοκες νευρωνικές συνδέσεις που είναι χρήσιμες για το Σύστημα.  Ένας τέτοιος άνθρωπος είμαι κι εγώ. Πριν το  Brainet ήμουν ένας λαμπρός μηχανικός λογισμικού, με ειδίκευση στην τεχνητή νοημοσύνη και τη νανοτεχνολογία. 
Δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω τίτλους σπουδών, διακρίσεις, θέσεις κλειδιά που κατά καιρούς είχα σε μεγάλες εταιρείες του χώρου της πληροφορικής. Θα ήταν ανούσιο και άχρηστο, πιέζει κι ο χρόνος. Αυτό που έχει σημασία να διασωθεί, είναι το γεγονός πως υπήρξα επικεφαλής μίας από τις βασικές ομάδες έρευνας στα αρχικά στάδια σύλληψης της ιδέας του  Brainet
Για το λόγο αυτό, έφτασα στο ανώτατο όριο ζωής της ΜΑΥΡΗΣ ΠΥΛΗΣ και δεν πήγα νωρίτερα για διάλυση και για τον ΑΙΩΝΙΟ ΥΠΝΟ. Εκτιμήθηκαν οι γνώσεις και η αρχική συνεισφορά μου. Βέβαια το αντίτιμο, ειδικά για τη περίπτωση μου είναι να είμαι Κοιμώμενος,  SLEEPER, για δεκαοχτώ ώρες κάθε εικοσιτετράωρο με μια ενδιάμεση διακοπή μιάς ώρας, απαραίτητης να τραφώ και να ικανοποιήσω τις φυσικές μου ανάγκες. Είχα ελεύθερες μόλις πέντε ώρες τη μέρα για οτιδήποτε άλλο. Δεν ήταν βέβαια και πολλά αυτά που μπορούσα να κάνω. Το μόνο μου χόμπι , το μόνο που με ευχαριστούσε ήταν να σκιτσάρω σε χαρτί με στυλό. Οτιδήποτε, αυτό μόνο μου έδινε λίγη χαρά. 
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι στις μέρες μας να βρεθεί χαρτί; Δεν χρησιμεύει σχεδόν πουθενά, για να βρει κάποιος χαρτί, εάν είναι τυχερός, μόνο στο Υπόγειο, στις Αποθήκες, εάν έχει απομείνει κάποιο κιβώτιο από τους παλιούς εκτυπωτές που ξεχάστηκε. Κάπως έτσι έβρισκα κι εγώ, έπρεπε όμως για αυτό να κατεβαίνω κάτω και να ψάχνω σε αυτές τις ελάχιστες ώρες που διέθετα και όσο μου επέτρεπε η αδυναμία του κορμιού μου. Η τροφή και το νερό έφταναν μέσα από το αυτόματο σύστημα διανομής του κτηρίου-πόλης που ζούσα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. 
Λόγω της συνεχούς αναγκαστικής κατάκλισης, το μυοσκελετικό μου σύστημα είχε εφιαλτικά ατροφήσει, τόσο που έμοιαζα με περιφερόμενο σερνάμενο υποκίτρινο σκελετό με δέρμα. Κάποτε ζύγιζα ενενήντα πέντε κιλά, τώρα σχεδόν τα μισά. 

Οι μόνες μου αναγκαστικές έξοδοι ήταν μέχρι το Κέντρο της γειτονιάς μου, έτσι αποκαλούσα τον 84ο όροφο του κυκλικού Κτηρίου που είχε διάμετρο τρία χιλιόμετρα, και το οποίο στη βάση του ξεπερνούσε τα δέκα φυτεμένο ενάμισυ χιλιόμετρο βαθιά στη γη σε μία γιγαντιαία βάση θεμέλιο που έφτανε τα τριάντα τετραγωνικά χιλιόμετρα. 

Εκεί βρισκόταν η καρδιά και ο νους του κτηρίου και εκεί ήταν και οι τοπικές είσοδοι στις τέσσερεις ΠΥΛΕΣ. Κάτω από το αχανές και πολύπλοκο δίκτυο διαδρόμων, λαβυρίνθων και γιγαντιαίων συμπλεγμάτων μηχανών, επιζούν ή μάλλον καλύτερα φυτοζωούν, όσοι από τους Αρνητές κατάφεραν να επιβιώσουν. Είναι όσοι κατάφεραν, στα πρώτα χρόνια κυρίως να αποκοπούν από το  Σύστημα και να δραπετεύσουν. 

Πολλοί αρχικά προσπάθησαν να καταφύγουν στην ύπαιθρο,αλλά αυτό αποδείχτηκε μέγα και τραγικό λάθος, τους είδαμε να καίγονται ουρλιάζοντας από τα  A.I.Drones  και τα  Robomecha, σε ζωντανή μετάδοση, σε
πραγματικό 
χρόνο. 


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.