Ego Sum Abbas sci fi διήγημα σε συνέχειες III




Την τράβηξε απαλά κρατώντας την από το χέρι μέσα στο εργαστήριο. Η φωτιά από την εστία του σιδηρουργού και μερικοί πυρσοί στερεωμένοι στους τοίχους, χάριζαν ζέστη κι ένα γλυκό φως στο χώρο. 
   Αμπάρωσε την πόρτα και την οδήγησε από τον κυρίως χώρο του εργαστηρίου σε ένα μικρότερο στο βάθος, πολύ πιο καθαρό, που χωριζόταν με ένα ξύλινο παραπέτασμα από την υπόλοιπη αίθουσα. Ήταν ο χώρος της ξεκούρασης του όποτε η δουλειά απαιτούσε να παραμείνει πολλές ώρες ή και μέρες εκεί. Ένα μεγάλο  στρώμα φτιαγμένο από δέρματα φώκιας και γεμισμένο με άχυρο και χόρτα, καταλάμβανε τον μισό σχεδόν χώρο. Πάνω του ήταν ριγμένη μια κουβέρτα φτιαγμένη από τη γούνα αλεπούδων του βορρά και λύκων.  Παραδίπλα ένα τραπέζι και δυό σκαμνιά. Στο τραπέζι, ένα λυχνάρι και μια πιατέλα με ψητό κρύο κρέας και λίγα μήλα. Τα μάτια τους όμως δεν είδαν τίποτα από όλα αυτά, είχαν γλυκά βυθιστεί σε μια ζάλη που το ρυθμό έδιναν οι χτύποι της καρδιάς τους, το αίμα που σφυροκόπαγε τα μηνίγγια τους. Τα ρούχα έφυγαν από πάνω τους  γρήγορα, τα χέρια του κάθε κορμιού βιάζονταν να ανοίξουν δρόμο να ενωθούν σε ένα, τα στόματα να γευτούν χυμούς. Την τράβηξε πάνω του και μπήκε μέσα της στα όρθια. Καυτή τον περίμενε μ’ έ να αναστεναγμό που κατέληξε σε κλιμακούμενα βογκητά απόλαυσης, λύτρωσης. Έμειναν εκεί όλη τη νύχτα με τη θύελλα έξω να μαίνεται, κάνοντας έρωτα συνεχώς μέχρι που τα κορμιά στράγγιξαν και λίγο πριν την αυγή αποκοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι. 
    Έξω η θύελλα είχε κοπάσει απότομα. Το κατάλαβε πρώτος ο Σκούλντ και άνοιξε τα μάτια. Φίλησε απαλά τα μισάνοιχτα χείλη της Ίνγκριντ και ξαναμπήκε για μια τελευταία φορά, απαλά μέσα της. Εκείνη ξύπνησε σε λίγο και έκαναν έρωτα για λίγη ώρα ακόμα μέχρι που τέλειωσαν για άλλη μια φορά. Σε λίγο θα ξημέρωνε, η κοπέλα έπρεπε να φύγει και γρήγορα. Ντύθηκαν βιαστικά και ο Σκούλντ την συνόδευσε μέχρι τα όρια του χωριού, από τα πιο απόμερα μονοπάτια. 
   Το χωριό άρχισε να ξυπνάει. Ίσα που πρόλαβαν. Χωρίς λέξη χωρίστηκαν. Η φωτιά όμως είχε για τα καλά ανάψει. Συναντήθηκαν αρκετές φορές στη διάρκεια της απουσίας του Χάραλντ το ταξίδι του οποίου κράτησε τελικά πάνω από δύο μήνες. Πότε στο σπίτι του Σκούλντ, πότε σε απόμερα σημεία του δάσους μέσα σε μικρές σπηλιές και δασωμένες λόχμες. Ο έρωτας τους μεγάλωνε φορά τη φορά, όμως ήξεραν και οι δύο πως δεν θα μπορούσαν ποτέ να έχουν κάτι παραπάνω από όσα είχαν, ίσως με τον καιρό και πολύ λιγότερα. Αυτό τους πονούσε, όμως δεν υπήρχε δυνατότητα για κάτι περισσότερο. Εάν το έσκαγαν μαζί θα ήταν απόβλητοι από την κοινωνία τους και κυνηγημένοι. Ο Χάραλντ έχαιρε μεγάλου σεβασμού κι εκτίμησης και φυσικά θα υπήρχαν και επιπτώσεις στη συμμαχία με τον Όλαφουρ τον πατέρα της Ίνγκριντ. Θα τον ντρόπιαζε. Προσπαθούσαν να μην το σκέφτονται το μέλλον αλλά η σκιά του πάντα έπεφτε βαριά, ειδικά τις στιγμές που χώριζαν για να τραβήξει ο καθένας στο σπίτι του. 
Μια φορά ο Σκούλντ ρώτησε την Ίνγκριντ πως γίνεται ένας άνθρωπος να αγαπάει ταυτόχρονα και να είναι ερωτευμένος με κάποιο πρόσωπο που ξέρει πως δεν θα είναι ποτέ μαζί. Πώς οι θεοί όρισαν έτσι τον έρωτα τους. Η Ίνγκριντ τον φίλησε τρυφερά και του απάντησε :

« Δε ξέρω, την ίδια απορία έχω κι εγώ, όμως να που γίνεται, να που μας συμβαίνει, είναι όμορφο, αλλά πονάει κιόλας. Όμως, δεν μετανιώνω για τίποτα, για τίποτα σου λέω...»


-« Δεν πιστεύω πως οι θεοί ανακατεύονται στον έρωτα, αυτό είναι έργο των ανθρώπων» 
είπε ο Σκούλντ περισσότερο μονολογώντας. 

Ο Χάραλντ θα γυρνούσε γρήγορα, ήδη είχε καθυστερήσει πολύ. Πράγματι, ο Χάραλντ γύρισε το επόμενο πρωινό μετά την στιχομυθία του νεαρού ζευγαριού, χαρούμενος και με δώρα από το βασιλιά. Το νέο που έφερνε ήταν πως θα λάμβαναν μέρος στην επιδρομή της επόμενης άνοιξης στα νότια. Αυτό σήμαινε προοπτικές για πλούτη και δόξα. Είχαν πολλά να γίνουν τους επόμενους μήνες και φυσικά μεγάλο μέρος της προετοιμασίας έπεφτε στον σιδερά. Είχε να επισκευάσει και να φτιάξει πανοπλίες, κράνη, σπαθιά, πελέκεις και δόρατα, αλλά και εργαλεία και εξαρτήματα για τα ντρακάρ.  
     Ελάχιστα είδε τους επόμενους μήνες μέχρι την άνοιξη την Ίνγκριντ ο Σκούλντ.  Ευτυχώς η συνεχής δουλειά κρατούσε το μυαλό του απασχολημένο. Απασχολημένη ήταν και η Ίνγκριντ όμως. Μέσα Σεπτέμβρη κατάλαβε πως ήταν έγκυος. Κατάλαβε επίσης πως το παιδί δεν μπορούσε να είναι του Χάραλντ. Του ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της συγκρατημένα αλλά με επιτηδευμένη  χάρη. Ο αρχηγός ενθουσιάστηκε στην προοπτική ενός νέου γιού, πίστευε πως θα ήταν γιός, ούτε που του πέρασε από το μυαλό πως ο πατέρας ίσως να μην ήταν ο ίδιος. Ο χειμώνας πέρασε και τέλη Μάρτη, ο στολίσκος του Χάραλντ από έξι ντρακάρ έλυσε κάβους κι άνοιξε πανιά στο πέλαγο με κατεύθυνση το νότο. Ο Σκούλντ ως σιδεράς συμμετείχε στην εκστρατεία. Ήταν γι’ αυτόν η δεύτερη μεγάλη του επιδρομή, μα η πρώτη του σαν σιδεράς  αρχιμάστορας του στόλου.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ



Σημ: Η εικόνα είναι από την πολύ επιτυχημένη σειρά του History, Vikings


I
II
III
IV
V


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.