Το σημείο






Στην άγια κόλαση του πυρετού μου…
Όλα γυρνούσαν στο κενό, και στέκονταν πάντα περνώντας από εκεί…
Υγρά πεδία γλιστερά έλαμπαν στα μάτια μου και φούντωναν τον πυρετό μου..
Ακίνητο σημείο κορυφαίο… αναστημένο απ’ την ηφαιστειογενή πηγή του… σκληρό βαθύ κόκκινο που σπαρταρούσε…  Δεξιά η αριστερά…
Κραυγές συντονισμένες μέσα στη φωτιά.. Πεδίο μάχης … Άρματα…
Αυτό στέκει εκεί περήφανο σε καλεί στις ηδογόνες πηγές του…
Πολλά χρόνια στέκει εκεί, ωριμάζοντας αργά, ετοιμάζεται να σκορπίσει τον όλεθρο, όχημα να σε μεταφέρει απ’ την κόλαση στον παράδεισο…
Ανήκει εκεί …
Χρόνια κρυμμένο, στριμωγμένο,  κάτω από  σκοτεινούς υφασμάτινους όγκους…
Τις λίγες ώρες που μένει ελεύθερο μαζεύει όλο τ’ οξυγόνο του κόσμου…Θεριεύει κι οδηγεί στρατούς , προσδοκά, προσκαλεί, τιμωρεί …
Φτιάχτηκε να ομορφαίνει του μεταξιού το άγγιγμα… να προκαλεί επίμονα να το λούσει το φως, να χυθούν πάνω του όλοι οι άγριοι ποταμοί … Και τότε δείχνει την πρωτόγονη  λάγνα ομορφιά του…
Ένα τόσο δα μικρό σημείο … πόση φινέτσα στον κατακόκκινο  θώκο του..
Του μιλώ, του ζητώ να με ξεναγήσει στου στεναγμούς της Άνοιξής σου…
Το σημείο…
Γρανάζι που στήνει τον ιστό του μεγάλου πόθου…
 Του μικρού θανάτου……

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.