ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ, μέρος β΄



 «Μάζεψε τα πράγματά σου, φεύγουμε».
   Να πάμε που; Σκέφτηκε η Φρόσω, μα δεν ρώτησε τίποτα. Οπουδήποτε θα ήταν καλύτερα από κει. Άλλαξε ρούχα. Έβαλε δυο τρία ρουχαλάκια ακόμη μέσα σε μια τσάντα, έβαλε μέσα και την κούκλα της κι ήταν έτοιμη. Δεν ήθελε τα ρούχα της δουλειάς μαζί της, ούτε τίποτε άλλο που να της θύμιζε εκείνο το καταγώγιο και τα αισχρά τελευταία δεκαοχτώ χρόνια της ζωής της. Την άρπαξε ο Μιχάλης από το σακατεμένο της χέρι και φύγανε τρέχοντας. Στο δρόμο στάθηκε σε ένα περίπτερο και της πήρε σοκολάτες. Γέλασε η Φρόσω και τα μάτια της βούρκωσαν. Την πήγε εκεί που έμενε, στο σπίτι ενός παλιού του καπετάνιου που χε από χρόνια βγει σε σύνταξη.
   «Καπετάνιε να σου συστήσω το Φροσάκι. Θα μείνει εδώ μαζί σου ώσπου να γυρίσω απ το ταξίδι».
   Η Φρόσω τον κοίταξε απελπισμένα.
   «Πότε θα φύγεις;»
   «Έχουμε ακόμα».
   Δώδεκα μέρες είχανε ακόμα. Δώδεκα νύχτες κοιμηθήκαν σε διπλανά ντιβάνια και δώδεκα πρωινά ξύπνησαν στριμωγμένοι στο ένα, αγκαλιασμένοι σαν αδέρφια. Δώδεκα μεσημέρια και δώδεκα βράδια φάγανε μαζί, κι εκατόν είκοσι φορές θέλησε ο Μιχάλης να τη φιλήσει και δεν το κανε. Τα πρωινά έλειπε, έτρεχε για διάφορα χαρτιά που χρειαζόταν. Το χάραμα προτού φύγει για το καράβι, η Φρόσω έκλαψε και τον παρακάλεσε να μείνει. Του δειξε ένα άσπρο φόρεμα που το χε ράψει μόνη της, με αμέτρητες κεντημένες λευκές και χρυσαφιές μαργαρίτες.
   «Για το γάμο μας», του είπε μέσα σε αναφιλητά κι έπεσε πάνω στο άστρωτο κρεβάτι τρέμοντας.
   «Σώπα, μην κλαις», της είπε μόνο ο Μιχάλης κι ύστερα φορτώθηκε το σάκο του κι έφυγε.
   Με κάποια αλλόκοτη διαίσθηση, η Φρόσω το ξερε πως το καράβι εκείνο δεν θα τον έφερνε πίσω ξανά...    

Μέρος τρίτο

   Εκείνο το καλοκαίρι πέρασε όλο περιμένοντάς τον. Τρεις μήνες ήτανε το τελευταίο του μπάρκο, πάνω στο θαλασσοδαρμένο Άγιος Γεώργιος. Στις δεκαπέντε Αυγούστου, ανήμερα της Παναγίας, άκουσαν στο απογευματινό δελτίο στην τηλεόραση το μαύρο μαντάτο. Κακοκαιρία έξω απ το Γιβραλτάρ. Λάθος του καπετάνιου είπαν στην αρχή. Μετά είπαν πως ο καπετάνιος δεν ήταν καν στη γέφυρα, αλλά μεθυσμένος στην καμπίνα του. Σαράντα οχτώ ζωές κρατούσε στα χέρια του, κι εκείνα τα χέρια έτρεμαν. Τριάντα έναν μαζέψανε οι διασώστες ζωντανούς μέσα στις σωστικές λέμβους. Ανάμεσά τους κι ο Στρατής. Ευστράτιος Λαμπράκης. Δέκα εφτά ακόμα αγνοούμενοι. Ανάμεσά τους κι ο Μιχάλης. Μιχαήλ Αφεντάκης. Μέσα στις επόμενες ώρες έντεκα νεκροί, οι δυο αταυτοποίητοι. Την επομένη το χάραμα ψαρέψανε έναν Ιταλό βαριά τραυματισμένο στο κεφάλι που μεταφέρθηκε επειγόντως στη Σεβίλλη. Είπαν πως η τέταρτη σωστική λέμβος δεν βρέθηκε, άφηναν ελπίδες να βρουν τους πέντε τελευταίους ζωντανούς. Οι νεκροί ταυτοποιήθηκαν, ήτανε  δυο αδέρφια από την Καλαμάτα. Την πέμπτη ημέρα βρέθηκε η λέμβος με έναν επιζήσαντα, έναν δεκαοχτάχρονο Γάλλο, Αντρέ Σαττώ. Την έκτη ημέρα οι έρευνες σταμάτησαν, λόγω κακοκαιρίας. Την έβδομη άλλα δυο πτώματα ξεβράστηκαν στα βράχια. Στα εννιάμερα της Παναγίας οι έρευνες σταμάτησαν οριστικά. Οι τελευταίοι τέσσερεις αγνοούμενοι θα έμεναν αγνοούμενοι για πάντα. Και ο Μιχάλης ήτανε ένας από αυτούς.

Μέρος τέταρτο

  Τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου η Φρόσω μαζί με τον γέρο-καπετάνιο έτρεξαν, ρώτησαν, έκλαψαν. Τους είκοσι δύο Έλληνες που είχαν βρεθεί ζωντανοί, μαζί με άλλους δέκα μέσα σε κάσες τους έβαλαν σε μια πτήση Μαδρίτη Αθήνα και τους έστειλαν στην Ελλάδα. Για λόγους ανθρωπιάς η πτήση παρέμεινε κρυφή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αν και τελικά την ημέρα της επιστροφής τους οι επιζήσαντες δε γλίτωσαν από τους παπαράτσι. Η Φρόσω έβλεπε τις ειδήσεις βουρκωμένη. Λίγο μετά τις εννιά το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο στο κάτω πάτωμα. Ο καπετάν Αργύρης το σήκωσε, και λίγα λεπτά αργότερα άρχισε να φωνάζει με φωνή σπασμένη απ τη συγκίνηση τη Φρόσω. Στο τηλέφωνο ήταν ο Στρατής. Έκλαιγε κι εκείνος.
   «Πρέπει να σε δω. Έχω να σου πω πολλά», κατάφεραν τελικά ανάμεσα σε λυγμούς να συνεννοηθούν.
   «Θα περάσω αύριο το απόγευμα από εκεί», υποσχέθηκε χωρίς να πει περισσότερα και έκλεισε.




Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου


(στην εικόνα ο βράχος του Γιβραλτάρ από γκραβούρα του 1850)

συνεχίζεται....
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.