Μία ξεχωριστή εμπειρία ενός κυνηγού

Το ημερολόγιο έγραφε 6 Οκτ 2010 όταν επιβιβαζόμουν στο Olymbic Spirit μετά από ολιγοήμερες διακοπές στην Ιταλία. Στο λιμάνι της Ανκόνας ο καιρός ήταν πολύ καλός και η επιβίβαση μας έγινε χωρίς πρόβλημα. 

Όποιος ταξιδεύει με καράβια θα γνωρίζει πως αυτές τις ημερομηνίες το ταξίδι είναι λίγο βαρετό, καθώς οι επιβάτες είναι κυρίως επαγγελματίες οδηγοί φορτηγών και δεν έχεις πολλά περιθώρια γνωριμιών. Φυσικά δεν εννοώ ότι οι οδηγοί είναι βαρετοί, αλλά ότι ένας 30χρονος προσμένει άλλες γνωριμίες!!!
 Μετά από πολλές βόλτες στο καράβι αποφάσισα να πάω στην καμπίνα μου για να κοιμηθώ, εξάλλου βρισκόμασταν κάπου στην Αδριατική και ο καιρός είχε χαλάσει φέρνοντας παγωμένο αέρα και ψιλόβροχο. Ανήσυχος και νευρικός από φύση, μη συνηθισμένος στον εξαναγκαστικό ύπνο, στριφογύριζα στην κουκέτα μου κοιτάζοντας κάθε λίγο την ώρα στο κινητό που περνούσε απελπιστικά αργά.
Μη μπορώντας να κοιμηθώ κουκουλώθηκα με το μπουφάν μου και βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο και κάπου εδώ ξεκίνησε η mini περιπέτεια μου, μία περιπέτεια που πολλοί θα θεωρήσουν ψέμα διότι ο λαός θέλει τους κυνηγούς ψεύτες από κούνια.
Βγαίνοντας λοιπόν στο κατάστρωμα στο πλάι του καραβιού αντικρύζω ένα γεράκι να κάθεται έξω από τα κάγκελα μουδιασμένο από το κρύο. Τα μάτια μου άστραψαν και το μυαλό μου πέταξε στις ιστορίες της γιαγιάς που μας έλεγε ότι τα χελιδόνια, κατά την αποδημία τους, στις αρχές του Φθινοπώρου γίνονταν πολλές φορές λαθρεπιβάτες στα καράβια της γραμμής.

Η δεύτερή μου σκέψη, ήταν να τρέξω στην καμπίνα να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή και να αποθανατίσω το γεγονός, όπως και έγινε. Όταν τελείωσα με το γεράκι αποφάσισα να συνεχίσω τη βόλτα μου στο καράβι μήπως βρω κάτι άλλο να φωτογραφίσω. Προχωρώντας λοιπόν πιο πέρα μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί μου, ένα ορτύκι κείτονταν νεκρό πάνω στο κατάστρωμα.

Το μυαλό μου είχε τρελαθεί "...ορτύκι στο καράβι... πω πω πω..." 

Για να μην τα πολυλογώ συνέχισα την αναζήτηση μου και βρήκα εκτός από άλλα μικρά πουλιά ακόμα 4 ορτύκια, αυτή τη φορά ζωντανά, τα οποία έπιασα με ευκολία καθώς ήταν μουδιασμένα και σχεδόν παγωμένα. Έβαλα από δύο στις τσέπες του μπουφάν και επέστρεψα στην καμπίνα μου.

Ταραγμένος πιάνω το κινητό μου και καλώ τον κουμπάρο μου, ο οποίος άρχισε να με πειράζει και με παρότρυνε να ξαναβγώ μη τυχόν πιάσω και κανενα αγριογούρουνο!!!!
Στην καμπίνα λοιπόν άδειασα ένα μικρό σάκο που είχα και τα τοποθέτησα μέσα, ήμουν αποφασισμένος να τα πάρω μαζί μου στο χωριό, κοντά στην Καλαμάτα.


Το ταξίδι μου από εδώ και πέρα είχε κάποιες αστείες καταστάσεις καθώς τα πτηνά ήταν ιδιαίτερα ανήσυχα και αντιδρούσαν σε κάθε θόρυβο μέσα στο λεωφορείο!!!

Επιτέλους πέρασε η ώρα και το βραδακι έφτασα στο χωριό μου.
Αφηγήθηκα την ιστορία στον πατέρα μου ο οποίος με κοίταζε με μισό μάτι έως τη στιγμή που του έδειξα το θήραμα. Όπως καταλαβαίνετε άρχισαν τα πειράγματα και τα χωρατά.

Αποφασίσαμε να βάλουμε τα ορτύκια σε ένα κλουβί που προοριζόταν για μικρά κοτοπουλάκια, σίγουρος ότι μόλις ξυπνήσω θα τα βρω εκεί. Δυστυχώς όμως τη χαρά της προηγούμενης ημέρας τη διαδέχτηκε η απογοήτευση.

Μετά το πρωινό ξύπνημα έτρεξα στο κλουβί για να δω τα ορτύκια και τα είδα μισοφαγωμένα και νεκρά, πιθανόν από κουνάβι. Όπως όμως και να έχει το τέλος, αυτή την ιστορία θα τη θυμάμαι για πάντα.

Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία ενός κυνηγού που από τα γεννοφάσκια του αγάπησε το δρόμο που του έδειξε ο πατέρας του.
Από τότε βλέπω με άλλο μάτι τυχόν απίθανες ιστορίες άλλων κυνηγών.
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.