ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΛΕΙΨΕΙ Η ΑΝΑΣΑ






Αιμάτινος ουρανός,
σβήνει στη σκούρα θάλασσα,
τα διαμαντένια του δάκρυα προβάλλει στο μαύρο απαλό βελούδο του.
Πώς να χωρέσει η ματιά τόσα άστρα;
Δεν χωράει η κλάψα στο μεγαλείο τ’ ουρανού.
Έκλεισα το χέρι μου γύρω από το νοητό δικό σου.
Χώθηκαν τα νύχια στη παλάμη.
Πότε ακριβώς η καρδιά σου σταμάτησε να διψάει για μένα;
Σε ποιο καθωσπρέπει μίζερο μπουρδέλο γαμήθηκ’ η ζωή μας.
Είναι που τα «γιατί» μας δεν έχουν «διότι».
Φοβήθηκες να δώσεις τέλος.
Φοβήθηκα μην το κάνεις.
Όσα ποτέ δεν ειπώθηκαν μας στοιχειώνουν.
Συγχώρεση στον παφλασμό των κυμάτων.
Είπε ένας φίλος ψες βράδυ,
«σταμάτα να σκέφτεσαι σα πεισμωμένο παιδί».
Μασάω την άμμο, τριζάτες χοές ρητινίτη αττικού.
Στο Βράχο της Αφροδίτης μας ξέπλυνα.
Θυσίασα βότσαλα σε ήχους κρουστούς
στων καθάριων νερών τη παγωμένη αρπάγη.
Ψιθύρισα τ’ όνομα σου στον Ήλιο.
Αγαπώ το όνομα σου.
Η Παφία παραμόνευε σιωπηλή τη σπονδή.
Αποστρέφομαι την κάθε αυγή που διακορεύει όνειρα.
Βδέλυγμα είναι θνήσκοντος ανεκπλήρωτου πάθους.
Αποστρέφω το πρόσωπο από την σκύλευση των ψευδαισθήσεων.
Πέρα στο νότο,
μόλευε το καρκίνωμα των φώτων,
όσο σκοτάδι προλάβαινε να πιάσει.
Σέρνω τα βήματα,
θρυμματίζεται η σιωπή
σε αμέτρητα χρωματιστά πετραδάκια.
Μέσα μου λέω,
«αγάπα τη μέχρι να λείψει η ανάσα».







Η πατρότητα της φράσης όπως και η φωτογραφία, ανήκει στον αδελφικό φίλο και σύντροφο Χρήστο Ταυρίδη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.