Ανατριχιάζω






Ανατριχιάζω …….
μπροστά σε τούτο το θανατηφόρο δηλητήριο, που εκκρίνει μέσα το κεφάλι μου.
Μπροστά στην άδεια κούπα μου χαμογελώ και σε φωνάζω..
Ανθοί χιονιού στολίζουν πάλι τη μνήμη που τούτη η πεθυμιά την είχε αποκοιμίσει.
Πάλι ονειρεύτηκα κροκόδειλους αλαφιασμένους να τσαλαβουτάνε στα βρώμικα νερά .
Περιμένουμε κάτι να συμβεί μα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι αυτό.
Είχα διαβάσει πως τα όνειρα είναι συνδεδεμένα με τις αισθήσεις, και πως όσοι ποτέ δεν είχαν δει το φως της μέρας ονειρεύονται ήχους…
Μπορεί κανείς να ονειρευτεί την ιδέα κάποιου?
Απομακρυνόμαστε απ’ τις ψευδαισθήσεις και κοιτάμε αυτό που έχουμε μπροστά μας.. κι είναι πάλι η ψευδαίσθησή μας.
Ποια πραγματικότητα μπορεί να της επιβληθεί?
Ένιωθα την νιφάδα του χιονιού να λιώνει ακριβώς στο κέντρο του στομαχιού.. άκουγα και τον ήχο της πρόσκρουσής  της μέσα μου.
Υπάρχει μια στιγμή ανατριχιαστικά αποφασιστική για τη ζωή του ανθρώπου : «Θα απολαύσω ότι έχω και θα σταματήσω να ψάχνω το αδύνατο»… Θλιβερή στιγμή. Την απεύχομαι.
Ας ξεκινήσουμε …  Η ασάφεια ήταν αποκαλυπτική… έδειχνε τον τρόπο…
Ήταν μέρος της διαδρομής που θα διασχίζαμε … μιας διαδρομής που δεν γινόταν να την κάνεις αλλιώς  παρά μόνο «βήμα, βήμα» .
«Μια βιολέτα είναι μια βιολέτα, που είναι μια βιολέτα, που είναι μια βιολέτα»… κι αυτός ο κόμπος στο στομάχι, που είναι ένας κόμπος στο στομάχι, που είναι ένας κόμπος στο στομάχι.

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.