Μια ιστορία τρόμου


ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ δημόσιου νοσοκομείου, 12 Οκτωβρίου του 2017. 

ΚΑΤΟΠΙΝ προγραμματισμένου ραντεβού, μεταφέρεται ασθενής στο ιατρείο εξειδικευμένου γιατρού, με ειδικό για την πάθησή του ασθενοφόρο. Δεν συνοδεύεται από συγγενή, εφόσον οικογενειακές συγκυρίες δεν το επιτρέπουν. Το ραντεβού είναι για τις μία το μεσημέρι, το ασθενοφόρο φτάνει λίγα λεπτά αργότερα στο χώρο του νοσοκομείου. Στην είσοδο τον περιμένει και τον συνοδεύει παθολόγος από τους «Γιατρούς του κόσμου», που ξεκάθαρα δηλώνει στη γραμματεία πως ο ασθενής πρέπει να μεταφερθεί πάλι σπίτι του με ασθενοφόρο, μετά την εξέταση από τον εξειδικευμένο ιατρό.

ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ του γιατρού υποδέχεται τον ασθενή η γραμματέας του, η οποία και ανακοινώνει πως ο γιατρός λείπει σε συνέδριο και θα επιστρέψει – κατά πάσα πιθανότητα- μετά τις τρεισήμισι το απόγευμα. Ο ασθενής δέχεται να περιμένει, καθόσον η μεταφορά του ως το νοσοκομείο ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και δεν θέλει να πάει χαμένος ο κόπος. Ο παθολόγος από τους γιατρούς του κόσμου παραμένει μαζί του για όσο χρόνο του επιτρέπουν οι υποχρεώσεις του. Η γραμματέας πηγαίνει βόλτα. Ο ασθενής μένει στο διάδρομο, ως επί το πλείστον ολομόναχος, υποφέροντας από πόνους και φρικτή κόπωση.  Η γραμματέας επιστρέφει στις τρεισήμισι ακριβώς, λίγα λεπτά πριν εμφανιστεί ο γιατρός.

Η «ΕΞΕΤΑΣΗ» που κυρίως αποτελείται από ερωτήσεις και απαντήσεις και ανακοίνωση της θανατηφόρου κατάληξης της ασθένειας του πάσχοντος, κρατάει λιγότερο από είκοσι λεπτά. Κατόπιν, αφού ο ειδικός γιατρός έχει γράψει μια παραπομπή για περαιτέρω εξετάσεις που οφείλει να κάνει ο ασθενής, φεύγει βιαστικός πριν καν προλάβει ο ασθενής του να συνειδητοποιήσει τι άκουσε.

Ο ΑΣΘΕΝΗΣ κατεβαίνει μόνος του στην είσοδο, όπου προσπαθεί να βρει μόνος του ταξί, με την ευγενική βοήθεια της γραμματέως που αναχωρεί. Κανένα ταξί δυστυχώς δεν σταματάει, η πάθηση είναι εμφανής και κανείς δεν θέλει να εξυπηρετήσει τον κατάκοπο πλέον και απελπισμένο ασθενή. Ο ασθενής επιστρέφει στην αίθουσα της εισόδου και κάθεται σε ένα ιδιαίτερα άβολο για την κατάστασή του κάθισμα, που του εντείνει τους ήδη υπάρχοντες πόνους στο σώμα.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ στωικά για μία τουλάχιστο ώρα ακόμα, μήπως εμφανιστεί ασθενοφόρο να τον μεταφέρει και κατόπιν απευθύνεται με δάκρυα απόγνωσης στον φύλακα. Εκείνος με την καλή του θέληση, παίρνει τηλέφωνο το 166 και κατόπιν άρνησής τους ιδιωτικό ασθενοφόρο.  Αρνείται και αυτό να έρθει, λόγω έλλειψης εξειδικευμένου εξοπλισμού για την μεταφορά του ασθενή. Τελικά καλείται η πυροσβεστική, που και αυτή δηλώνει πως δεν μπορεί να μεταφέρει τον ασθενή σπίτι του, παρά μόνο να βοηθήσει στην είσοδο- έξοδό του από το απαραίτητο ασθενοφόρο.

Η ΏΡΑ έχει φτάσει πέντε περίπου, όταν τελικά ο ασθενής αποφασίζει να καλέσει την ομάδα ΜΕΣΑ.

Και τότε στήνεται μια απίστευτη αλυσίδα συνεργασίας, το κινητό χτυπάει ασταμάτητα.

«ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ», ακούγεται επανειλημμένα από την άλλη γραμμή.

ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ συμπαράστασης, ψάχνουν όλοι εναγωνίως τρόπο να επιστρέψει ο ασθενής σπίτι του. Μπαίνουν στη μάχη γιατροί, δικηγόροι, χορευτές, ψαράδες, γραφιάδες, υπάλληλοι και όλος ο απίστευτός κόσμος της ομάδας ΜΕΣΑ. Καλούνται υπεύθυνοι, υψώνονται δίκαιες φωνές οργής, τρίζουν δόντια. Τελικά στις έξη το απόγευμα καλείται ασθενοφόρο, που όμως το πότε θα έρθει παραμένει αβέβαιο.

ΕΠΤΑ το απόγευμα , μετά από απίστευτη ψυχοβόρα και οδυνηρή ταλαιπωρία,  τον ασθενή παραλαμβάνει κατάλληλο ιδιωτικό αυτοκίνητο,  μέλους της ομάδας και τον παραδίδει στο σπίτι του. Τέλος καλό, μα αν δεν ήταν αυτοί οι άνθρωποι ο ασθενής ακόμα θα περίμενε στην είσοδο του νοσοκομείου…

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΡΙΚΗΣ από αυτές που καθημερινά διαδραματίζονται γύρω μας και κανείς δεν τις μαθαίνει. Ε, όχι, αυτή θα τη μάθετε, όχι για να συμπονέσετε τον παθόν, αλλά για να επαινέσετε την εκπληκτικά οργανωμένη ομάδα διάσωσης που κυριολεκτικά έδωσε μάχη ανθρωπιάς για να κάνει εφικτό το αυτονόητο. Μίλα, ζήτα βοήθεια, ίσως αύριο να είσαι σε αυτή τη θέση εσύ.


Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.