Σαν την μια και μόνη αλήθεια






Βρίσκεται άραγε κάπου ανάμεσα στην ενέργεια που εκλύεται απ’ την «ζωντανή ύλη», και την εμπειρία… σε μια στενωπό με χιλιάδες ιπτάμενα  σπαθιά η αλήθεια;
Φαίνεται πως εξαφανίσθηκε κάπου στα χρόνια που ο όφις έδωσε στην Εύα το μήλο, κι εκείνη το δάγκωσε.
Κάπου εκεί που νιώθεις με απόλυτη βεβαιότητα πως μπορείς να εξουσιάζεις τα «στοιχεία», κάπου εκεί ζει η αλήθεια.
Είναι ολοζώντανη όσο η αγωνία του ιχνηλάτη να αναγνωρίσει στο χώμα τα ίχνη που κρύφτηκαν και θάφτηκαν, την εποχή των μεγάλων σεισμών και των άσπερμων ανθών.
Ολοζώντανη κρύβεται στις ρυτίδες που σκάβουν τα μεγάλα κύματα στις θάλασσες… δεν μεταδίδεται ούτε διδάσκεται.
Γεννιέται μαζί με την ουσία του ανθρώπου.
Μια φυσική λειτουργία, ένα όπλο, μια ακατανίκητη δύναμη, που μας σπρώχνει ν΄ αγγίξουμε βαθιά την κάθε πράξη, το κάθε φαινόμενο, με όλες τις αισθήσεις και τα όργανά μας.
Σαν τον άνεμο που σκορπίζει την άμμο και φτιάχνει λόφους στην έρημο.
Σε ότι αλλάζει μορφή και σχήμα, και αναπτύσσεται μέσα μας κι έξω μας…
Και πώς να φτάσει κανείς σε μια τέτοια εμπειρία της αλήθειας, εγκλωβισμένος μέσα στην ακαμψία... Οχυρωμένος σε πεδίο βολής, σε μια ψευδαίσθηση ανίκανη να σώσει τα πληγωμένα πουλιά που τσακίζονται σε ελεύθερες πτώσεις στις πέτρες... στους γκρεμούς.
Ανάμεσα σε δυό ερωτευμένα πλάσματα… όχι στην εικόνα τους, αυτή δεν υπάρχει, μα στην επιθυμία τους να βρεθούν μαζί, να καταγκρεμίσουν την προσωπικότητά τους, να τη χάσουν μέσα σε τούτη τη συνάντηση.
Μια ζωοποιός αστείρευτη φωτιά που καίει με ρυθμό και συγχρονίζεται με την οργανική μας αρρυθμία, και τη χαλά.
Δώρο ευγενικό της φύσης η αλήθεια.. εκεί κρύβεται… στους θάμνους και στα χορτάρια, στους αιώνιους κορμούς και στους ατέρμονους βυθούς των μεγάλων ωκεανών… στην αρμονία της καθαρότητάς τους.
Κανείς δεν την βρήκε ακόμη, μα όλο την αναζητούν… μάταια… δεν υπάρχει.. απ’ τις απαρχές τούτου του κόσμου ως τους αιώνες θα την αναζητούν… σκάβοντας τους φόβους τους..
Μα θα σας πω… εγώ τη βρήκα την κρυψώνα της.. μα μόνο αυτήν… την ίδια δεν τη είδα ακόμη… κανείς δεν την είδε.
Κι ίσως ποτέ δεν θα την δω… δεν θα χαλάσω ποτέ αυτά τα όμορφα, τα ουράνια  θαλασσινά της μάτια, που βλεφαρίζουν στον μικρό άνεμο, στο σβήσιμο της ανάσας μου.




Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.