Το ρολόι




Κάπου εκεί στο βάθος καραδοκεί ο θάνατος.
Όμως μη φοβόσαστε. Κρατάμε σφιχτά το ρολόι με το ένα χέρι, και με τα δυό δάχτυλα του άλλου χεριού, τραβάμε προσεκτικά την άκρη από το κουρδιστήρι, το στιφογυρίζουμε μπρος πίσω, τόσο ώστε το ελατήριο να ενεργοποιήση την παλινδρομική κίνηση του μηχανησμού.
Τώρα ξεκινάει μια νέα εποχή , μια καινούργια μέρα είχε ανατείλει. 
Τα δέντρα ξεπετούν τους ανθούς τους, οι βάρκες τρέχουν στις λεμβοδρομίες, ο χρόνος από μόνος του ανοίγει την τεράστια βεντάλια του, κι από μέσα της ξεδιπλώνονται και ξεπηδούν ο αέρας, όλες οι αύρες της γης, η αρωματισμένη σκιά μιας γυναίκας , η γεύση του φρέσκου ψωμιού.
Σαν τι να περιμένει κανείς παραπάνω. 
Φορέστε  γρήγορα το ρολόι γύρω απ’ τον καρπό σας, κι αφήστε το να δουλέψει μόνο του αυτόνομα, ελεύθερα… προσπαθήστε να το μιμηθείτε με συνέπεια και πάθος, αφεθείτε.
Ο φόβος σκουριάζει τους ευαίσθητους μηχανισμούς και τους άξονες. 
Ότι ήταν χειροπιαστό, ότι αγγίξαμε κι αφήσαμε στη λήθη, κατασπαράζει τις φλέβες του ρολογιού και σαπίζει το κρύο αίμα των ρουμπινιών.
Κι εκεί στο βάθος είναι ο θάνατος, αν δεν τρέξουμε , αν δεν φτάσουμε στην ώρα μας, για να καταλάβουμε πως δεν έχει πια καμιά σημασία.

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.