Δέντρα γυμνά






Δέντρα γυμνά….
Σκελετοί ανθρώπινοι στους καιρούς ξεχασμένοι..
Στέκουν πάντα εκεί… δεν θα φύγουν ποτέ…
Εκείνο το βράδυ ο νους φτερούγισε σε τόπους έρημους…. Γυμνά τοπία… αλλόκοτα
Στη ζωή μου ακόμη δεν είχα γνωρίσει κανένα που να μου πει στα μούτρα ωμά πως είναι παλιάνθρωπος, κι ούτε που θα το παραδεχόταν αν του τόλεγε κάποιος.
Πόσα πράγματα γύρω μοιάζουν νεκρά… μα έχουν ανάσα και ψυχή που καίνε..
Κάνουν τα ράσα τον παπά τελικά ;
Ξαφνικά είδα μπροστά μου έναν σκοτεινό διάδρομο… θα περίμενα λίγο μήπως φανεί κάποιο μικρό φως ν’ ακολουθήσω… Μια περίεργη θορυβώδης εμμονή μ’ έβαζε να επιμένω….
Δίπλα υπήρχε μια σκάλα… μόνη να κρέμεται…. Δεν έβλεπες που οδηγούσε… σαν τον σκοτεινό διάδρομο κι αυτή…. Μα πάλι μια θορυβώδης εμμονή… μ’ έβαζε να την ανέβω..
Στ’ αυτιά μου έφταναν κάτι μακρινοί ήχοι… ο αέρας τους έφερνε κοντά, δεν πλησίαζαν.
Ένας κόκορας είχε βαλθεί να κακαρίζει με ορμή εφήβου…. Δεν ξέρω αν έφταιγε αυτό που μ’ έκανε να βγάλω ένα σουγιά που είχα στην τσέπη και να γράφω γραμμές και σταυρούς πάνω στο χώμα..
Μια βοή κι ένα φως απαστράπτων ξεχύθηκαν ξαφνικά μέσα απ’ τον σκοτεινό διάδρομο..
Έστριψα το κεφάλι αριστερά και πλησίασα τ’ αυτί …  Διψούσα…. Ήθελα τώρα να είχα λίγο ζεστό τσάι να το πιω, έτσι σκέτο χωρίς βουτήματα, να το γεύομαι ανόθευτο χωρίς καθόλου να ενοχλήσω το άρωμά του…. Δεν μπορείς να νοθεύεις το τσάι
Πέρασε η ώρα κι ήλιος δεν θάκανε λάθος… ο ήλιος ποτέ δεν κάνει λάθος.. βγαίνει πάντα στην ώρα του…. ήρθε το φως κι εμφάνισε γύρω όλα τα καλούδια της φύσης… Ελαιώνες και λόγγοι… τρυφερά κλαδιά να ξεπροβάλλουν απ’ το πυκνό δάσος...
Ο διάδρομος κι η σκάλα έμοιαζαν αόρατοι, διάφανοι τώρα…
Μια ψιλόλιγνη κυρία με μάτια νοσταλγικά περνούσε …σκεφτόταν τους δρόμους πούχαν κάνει πάνω στο κορμί της οι άντρες. Κρεοφαγικές υποθέσεις έρωτα κι αυτή δεν είναι πια άνθος που θα φωτίσει το σκοτάδι… όμως μπορούσε ακόμη να κάνει έναν άντρα να την επιθυμήσει λάγνα, να του προκαλέσει σκοτεινές φαντασιώσεις στο πέρασμά της..
Εμένα τι μ’ ένοιαζε όμως…..
Εμένα με γοητεύουν οι αέρηδες της γης, οι ομορφιές των χρωμάτων, τα γκριζοπράσινα μάτια της..
Δέντρα γυμνά…. Όχι νεκρά … Θα στέκουν πάντα επίμονα να γαργαλάνε τους χαμηλούς ουρανούς.. και τους παράξενους έρωτες

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.