Η Γενοβέφα και το «Studio», το όμορφο περιοδικό από την Αγγλία.



Στη ζωή της Γενοβέφας όλα είχαν την τάξη τους.
Ποτέ και πουθενά δεν είχε ευκαιρίες να αναστατωθεί εσωτερικά.
Σαν τον πλούσιο που ποτέ δεν μπορούσε να σκεφτεί: «Εκείνοι οι άτυχοι που κρυώνουν!»
Σαν τον στομαχικό που τρώει συνεχώς μαλακό ρύζι, σπανάκι και βραστό στήθος κοτόπουλου.
Όσο ευαίσθητα οργανωμένος  κι αν είσαι, πόσο διαφέρεις από τον ανθεκτικό αν σου προσφέρουν συνεχώς ό,τι δεν σε επιβαρύνει;
Η Γενοβέφα είχε τα πάντα.  Είχε ελβετικό τυρί, είχε και γαλλικό, είχε απ' όλα τα τυριά, αποθηκευμένα σωστά για να μη σαπίζουν.

Και κάθε μήνα, στις 16, ερχόταν από την Αγγλία το περιοδικό «The Studio, an illustrated Magazine of fine and applied Art», για την Γενοβέφα.
Και το βράδυ, κάθε 16 του μηνός, μετά το δείπνο, η Γενοβέφα καθόταν στην πολυθρόνα της στη γωνία, κάτω από το αγγλικό πορτατίφ με το απαλό φως που το είχε ονομάσει «Lady Godiva» και που το μεταχειριζόταν με στοργή αλλά και με ευγνωμοσύνη για τον ξεκούραστο φωτισμό του.




Πάνω στα τρυφερά της γόνατα αναπαυόταν το περιοδικό «The Studio» και το ξεφύλλιζε αργά, πότε μπροστά, πότε πίσω, με μικρά διαλείμματα ανάμεσα.
Μερικές φορές έκανε μεγαλύτερα διαλείμματα και τότε ο σύζυγός της ψιθύριζε: «Γενοβέφα;»...
Και εκείνη ξεκινούσε πάλι να ξεφυλλίζει.
Ποτε δεν τον φώναζε, ποτέ δεν έλεγε: «Κοίτα...»
Εκείνος καθόταν στο μεγάλο τραπέζι, κάπνιζε ήσυχα, αναπαυόταν από την ημέρα.


Εκείνη καθόταν στην πολυθρόνα της και ξεφύλλιζε.
Κοίταζε τις απόκοσμες γυναίκες του Έντουαρντ Μπερν Τζόουνς που μόλις άγγιζαν τη γη με τα δάκτυλα των ποδιών τους. Κοίταζε τα υπέροχα γυμνά σώματα στο μάρμαρο, διάφορα πράγματα από ελεφαντόδοτο και μέταλλο, ανάγλυφα από χρυσάφι, ατέλειωτα λιβάδια και δέντρα γίγαντες, νερό και χώμα, τον ήλιο να λέει «αντίο» πίσω από τα στέμματα των δέντρων,  λίμνες με ίσιες, σαν λαμπάδες, ίριδες, γυμνές παρθένες πάνω σ' άλογα, φυτά από την Ιαπωνία.



Μια εικόνα την έλεγαν: «Γυναίκα, γυμνή και ξέγνοιαστη στην πρασινάδα. Μια άλλη την έλεγαν: «Έδωσα...»
Ένα νέο κορίτσι, ίσως 13 ετών, ολόγυμνο και δίπλα μια τελειωμένη γυναίκα με ένα βρέφος στο μαραμένο στήθος της. Είχε δώσει. Είχε δώσει στην 13χρονη την ομορφιά της, στο βρέφος τη δύναμή της. Είχε δώσει... δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό της.


Και μετά η αγαπημένη της εικόνα, η «Lady Godiwa». Ο Άρχοντας της Λαίδη-Γκοντίβα της είχε πει: «Θα χαμηλώσω τους φόρους και θα λυτρώσω το λαό από την πείνα, όπως επιθυμείς, αν γυρίσεις όλη την πόλη γυμνή πάνω στο άλογο.
Και η Lady Godiwa βγήκε στην πόλη, γυμνή πάνω στ' άλογο. Όμως οι ανόητοι Άγγλοι πολίτες είχαν κλείσει πόρτες, παράθυρα, κουρτίνες και ρολά και κανείς δεν είδε το ιερό μεγαλείο του κορμιού της.

Πιο συχνά απεικονίζονταν ειρηνικά τοπία στο περιοδικό.
Επιτέλους, σε κάποια φάση, το πορτραίτο του John Collier. Η Γενοβέφα το  έκοψε και το έκρυψε κάπου.
Πότε πότε ο σύζυγός της σηκωνόταν, ταίριαζε το πορτατίφ με την πρασινωπή ομπρέλλα και αποσυρόταν πάλι.
Κάτι σαν γιορτή ήταν η 16η του μήνα, τέλος πάντως σαν μια άλλη μέρα, διαφορετική.

«Είμαι στην Αγγλία», ένιωθε η Γενοβέφα, «είμαι στην Αγγλία!»


Μια φορά ρώτησε κάποιος τον σύζυγο: «Πού είναι η Γενοβέφα;»
«Είναι στην Αγγλία», απάντησε εκείνος απλά.
Ποτέ δεν άγγιζε την Γενοβέφα μετά από ένα τέτοιο βράδυ... μια τέτοια νύχτα.

Μια μέρα εκείνη μεταμφιέστηκε σε μια γυναίκα του Μπερν Τζόουνς. Ένας ελαφρύς λευκός μανδύας με χιλιάδες πιέτες πάνω στο γυμνό σώμα, με βαθιά χωρίστρα στα μαλλιά. Στο χέρι ένα λουλούδι. Όμως κανείς δεν είδε την μεταμφίεση.



Ένα άλλο βράδυ πάλι, ο σύζυγος καθόταν και περίμενε την Γενοβέφα που βγήκε για μια βόλτα.
Πήρε το περιοδικό «The Studio» και κοίταζε με ενδιαφέρον τις ωραίες εικόνες, όταν η Γενοβέφα μπήκε αθόρυβα στο σαλόνι.
Ο σύζυγος έκλεισε γρήγορα το περιοδικό και το έσπρωξε στη θέση του. Είχε κοκκινίσει από αμηχανία.
Όμως η Γενοβέφα ακούμπησε το μαγουλό της στον κρόταφό του και του πρόσφερε με τα απαλά της χέρια όλη της την τρυφερότητα. Αργότερα μάλιστα, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό, μια φορά του είπε: «Κοίτα...»


Εκείνος όμως έμεινε ήσυχος στην θέση του, στο μεγάλο τραπέζι, κάπνιζε, αναπαυόταν από την ημέρα και τύλιγε την γλυκιά μορφή της αναγνώστριας με το πιο στοργικό του βλέμμα.
Και η Γενοβέφα κοίταζε, πάλι για τον εαυτό της, τις απόκοσμες γυναίκες και τους κήπους των Αγγλικών επαύλεων.
Και έτσι, οι τρεις, ζούσαν μαζί εν ειρήνη, η Γενοβέφα, ο σύζυγος της Γενοβέφας και το «Studio», το όμορφο περιοδικό από την Αγγλία.



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.