Ένα ταξίδι στην κοιλιά των φιλοσόφων. Διαιτηθική


Η διαιτηθική είναι θαμμένη στα βιβλία και πρέπει να αναστηθεί στους εγκεφάλους των ανθρώπων.
Από την άσκηση των νόμων της διαιτικής και της υγιεινής εξαρτάται όλη η εξέλιξη της ανθρωπότητας, σε οργανικό και πνευματικό επίπεδο.
Η κατανάλωση τροφής που απαιτεί από τον ιερό μας οργανισμό περισσότερη δουλειά απ΄ότι την απολύτως απαραίτητη, είναι μια βάρβαρη δραστηριότητα.
«Γι’αυτό όλοι οι μεγάλοι άνδρες υπήρξαν λιτοδίαιτοι»
Είμαστε τέρατα, όμως ξέρουμε ήδη πώς μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι. 

(Κοίτα σύμπτωση,  με το Νίτσε (παρακάτω) να έχουμε τις ίδιες απόψεις όσον αφορά τη διατροφή. Προφανώς κι εκείνος πίστευε ότι η εξέλιξή μας σε "άνθρωπο" εξαρτάται πρωτίστως από την διατροφή και όχι από το την "θεολογική επινόηση"... όπου εγώ θα συμπλήρωνα και την "ιδεολογική".)

Άνα Ζουμάνη


Υπάρχει ένα ζήτημα που με ενδιαφέρειπάρα πολύ και από το οποίο εξαρτάται η σωτηρία της ανθρωπότητας, περισσότερο παρά οποιαδήποτε παλιά θεολογική επινόηση: το ζήτημα της διατροφής 
Φρίντριχ Νίτσε 

................

Ποιο ρόλο παίζει η διατροφή στη ζωή στην εξέλιξη, στη δημιουργία; 


Ο Μισέλ Ονφρέ επιχειρεί μια φιλοσοφική κριτική στην διαιτική 


'Οταν οι φιλόσοφοι στοχάζονται, πολύ συχνά λησμονούν να σκεφτούν το σώμα τους και κυρίως όλα όσα συσσωρεύουν σε αυτό μέσω της τροφής. Όμως ανάμεσα στο μυαλό και το στομάχι υπάρχει ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων και παραδοχών που η σκέψη δεν θα έπρεπε να παραβλέπει, θα μπορούσε ο Διογένης να είναι πολέμιος του πολιτισμού και των συνηθειών του αν δεν δοκίμαζε ωμό χταπόδι; Ο Ρουσό του "Κοινωνικού συμβολαίου" θα επιχειρούσε την απολογία της λιτότητας αν τα συνηθισμένα του γεύματα δεν αποτελούνταν αποκλειστικά από γαλακτοκομικά; Και ο Σαρτρ, με τα καβούρια να στοιχειώνουν τους εφιάλτες του, δεν πλήρωσε σε όλη του τη ζωή -σε θεωρητικό επίπεδο- την απέχθειά του για τα οστρακόδερμα; 

Σε αυτό το τολμηρό νιτσεϊκό δοκίμιο, ο Μισέλ Ονφρέ επέλεξε να ξαναδώσει τη χαμένη φιλοσοφική τους αξιοπρέπεια στο φρέσκο μπακαλιάρο, στη σούπα με κριθάρι, στο κρασί, στο λουκάνικο, στον αρωματικό καφέ αλλά και στην κολόνια, που αποτελούν -από τον Φουριέ μέχρι τον Μαρινέτι και από τον Καντ μέχρι τους υπαρξιστές-τους απίθανους δρόμους προς τη χαρούμενη γνώση. Κριτική του διαιτητικού λόγου ή απαρχή της "διαιτηθικής"; Πάνω από όλα, ένα βιβλίο που προσπαθεί να συλλάβει τη στιγμή και την τροφή, μέσω της οποίας το σώμα συναντά το πνεύμα και του υπαγορεύει τους νόμους του.

Το βιβλίο, ΕΔΩ 




΄΄Η πέψη, χρησιμοποιώντας τις ανθρώπινες δυνάμεις, δημιουργεί μία εσωτερική πάλη που για τους γαστρολάτρες, ισοδυναμεί με τις ανώτερες απολαύσεις του έρωτα. Αισθάνεται κανείς τόσο μεγάλη ανάπτυξη της ζωικής ενέργειας, ώστε ο εγκέφαλος εκμηδενίζεται, προς όφελος του τοποθετημένου στο δεύτερο διάφραγμα  δεύτερου εγκεφάλου.Και η μέθη έρχεται με την τέλεια ακινησία όλων των δυνάμεων. Οι βοές, χωνεύοντας  έναν ταύρο, είναι τόσο μεθυσμένοι,ώστε κάθονται και τους σηκώνουν. Πάνω από τα σαράντα  ποιος άνθρωπος τολμά να εργαστεί;
Γι’αυτό όλοι οι μεγάλοι άνδρες υπήρξαν λιτοδίαιτοι 
Κατά την ανάρρωση τους από βαριά αρρώστια, οι ασθενείς, στους οποίους δίνουν φειδωλά τροφή, μπορούν συχνά να παρατηρήσουν το είδος γαστρικής μέθης που προκαλείται ακόμα και από ένα πλατάρι κοτόπουλο!” 
....................

Σας παραπέμπώ ΕΔΩ  για να διαβάσετε ένα δοκίμιο αφιερωμένο στο βιβλίο του Μισέλ Ονφρέ, «η κοιλιά των φιλοσόφων»


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.