Ένα σκυλί με δάγκωσε. Κι αν ήταν λυσσασμένο;



Ένα σκυλί με δάγκωσε.
Τόσες ενέργειες, τόσο γρήγορα χάθηκαν.
Ένα σκυλί με δάγκωσε, ένα αδέσποτο μικρό σκυλί.
Κι αν ήταν λυσσασμενο;
Τώρα περιμένω την «απόφαση»...
Το σκυλί με δάγκωσε.
Η μοίρα κουνάει το σπαθί της πάνω από το κεφάλι μου.
Θα τσακιστώ, η όχι; Και τα δύο είναι πιθανά. Με απειλεί μέρα νύχτα, ποτέ δεν σταματάει...
Ένα σκυλί με δάγκωσε και ήταν νύχτα. Κανείς δεν ξέρει αν ήταν υγιές η άρρωστο...
Ένα μικρό σκύλί με δάγκωσε απροσδόκητα.. και μετά χάθηκε στο σκοτάδι
Τώρα είμαι στο έλεος της μοίρας μου, της φιλεύσπλαχνης, της ανελέητης, το ίδιο κάνει.
Μόνο αυτός που αληθινά με ξέρει μπορεί να βοηθήσει.
Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να τυφλωθεί από φαινομενικές, η έστω αληθινές καλοσύνες.
Δεν θα αφήσω υποτιθέμενες αυτοθυσίες να με παραπλανήσουν.
Μόνο εγώ μπορώ να με σώσω. Κανείς άλλος.
Είμαι είκοσι, εκείνοι τριανταπέντε; σαράντα; πενήντα; Θριαμβεύουν πάνω μου για δέκαπέντε χρόνια, είκοσι, τριάντα χρόνια.
Είναι όμως πενήντα χρόνια ύπουλα πιο κατανοητικοί, πιο διορατικοί, πιο εγωιστές από μένα.
Δεν θα τους ακούσω. Δεν θα ασχοληθώ.
Να δεχτώ τη μοίρα μου είναι το φάρμακο το μοναδικό.
Πρέπει να βρω τη δύναμη να απορρίψω, βίαια και ξεδιάντροπα, αν χρειαστεί, όλες τις φαινομενικά και μη, καλοπροαίρετες συμβουλές.
Όλοι οι άλλοι είναι θανάσιμοι εχθροί μου, αυτή τη στιγμή, πίσω από τη μάσκα καλοπροαίρετης ανιδιοτέλειας.
Ακόμα και τα φάρμακα είναι εχθροί.
Είναι ένα ακρωτηριαστικό, παραλητικό δηλητήριο που με κοιμίζει. Κανείς δεν μπορεί να μου το κόψει, μόνο εγώ.
Πρέπει να κρατώ τις συνέπειες συνεχώς μπροστά στα μάτια μου...όχι... καλύτερα στο μυαλό σου.
Ακόμα και η πιο καλοκάγαθη πειθώ είναι άχυρα στον αέρα.
Μόνη μου μόνο μπορώ να σωθώ ..από την αβυσσο.
Ένα σκυλί με δάγκωσε.
Από τις δικές μου ζωτικές ενέργειες εξαρτάται η απόβαση.
Όχι από τους μεγαλομανείς γιατρούς, όχι από τους καλοπροαίρετους φίλους μου, που με τις καλύτερες προθέσεις με σπρώχνουν όλο και πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού.
Πρέπει να ακολουθήσω τον καλύτερο, τον ανώτερο εαυτό μου.
Μόνο αυτός θα με οδηγήσει έξω από την αρρώστια της ψυχής, του πνεύματος, του σώματός μου.
Δεν θα ακούσω τις φωνές από έξω.
Θα ακούσω την ανελέητα αυστηρή, σκληρή φωνή μέσα μου.
Μόνο εκεί είναι η υγεία, η σωτηρία, η κάθε ευλογία.
Δε θα βασιστώ στον φαινομενικά τρυφερό, όμως αδίστακτο κόσμο εκεί έξω.
Δεν έχει ιδέα από της ζωής μου τα μυστήρια.
Θα στηριχτώ στον εαυτό μου.
Κι αν ακόμα γκρεμοτσακιστώ στης ζωής σου την άβυσσο, ας είναι έτσι. Δικό μου είναι το πεπρωμένο...
Τα δεκανίκια μου είναι δύο. Το πνεύμα μου και η ψυχή μου.


Άνα Ζουμάνη

εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.