ΔΥΟ ΣΦΑΙΡΕΣ



Όποτε κάθομαι στη μπάρα
αργά το βράδυ 
με κατανυκτική συνέπεια
μόνος,
και τύχει να δω στην άλλη άκρη,
κάποια κοπέλα με το χρώμα των μαλλιών σου,
περιμένω να ακούσω το γέλιο σου,
να σε δω να κατεβάζεις τα σφηνάκια
το ένα πίσω απ' τ' άλλο
και να φτύνεις με βραχνή φωνή
ένα
“δέ γαμιέται”

να με φιλάς στο στόμα
και να ρουφάς
καπνό κι αλκοόλ
κι εγώ να σε χουφτώνω
και να νιώθω στη κωλότσεπη 
εκείνο το παλιό σκουριασμένο Μακάροβ που είχε δυό σφαίρες μόνο.
Μετά να χανόμαστε στα σοκάκια
να κάνουμε έρωτα,
(όχι, δεν κάναμε έρωτα,
σκυλοπηδιόμασταν)

σε άλλο δωμάτιο κάθε φορά
και πάντα να χανόμαστε
ο καθένας στη τρέλα του.
Θυμάμαι τό ξημέρωμα 
που κεράστηκες
τη μία από τις δύο σφαίρες,
έπαιζε Rory,
κι ήσουν μεθυσμένη,
όπως συνήθως ήμασταν,
χαμογέλασες.
"Είμαστε δυό σφαίρες σε πορεία σύγκρουσης"
είπες.

Κράτησα την τελευταία
δικιά μου.

Μόνο αυτό έχω από σένα.
Ξέρω πως η κοπέλα στην άλλη άκρη δεν είσαι εσύ,
χαμογελάω,
σηκώνω το ποτήρι στο καθρέφτη
απέναντι.

Άλλος ένας τρελός ,σκέφτονται.
Μα δε με νοιάζει.



Μ.Κ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.