Ο θάνατος ενός πατέρα



«Λοιπόν, στα 88 μου πήρα την πρόσκληση. Καλώς.
Στα 77 μου με είχαν ξεγράψει οι γιατροί και έτσι κάθησα και μέτρησα τα υπόλοιπα χρόνια μου σε πούρα, τις αγάπες που μου επιτράπηκε ακόμα να καπνίσω, 6 την ημέρα, σεβαστές 25 χιλιάδες.
Πολλά περισσότερα δεν μου πρόσφεραν αυτά τα 11 χρόνια ζωής.
 Όταν άρχισα να μην μπορώ να σηκωθώ στις 4.30 το πρωί για ν΄ανάψω το τζάκι -όπως το συνήθιζα μια ζωή ολόκληρη- και να περιμένω χαρούμενος να ζεσταθεί το δωμάτιο, άρχισα σιγά σιγά να χάνω την χαρά της ζωής, ή καλύτερα, την ζωτική ελαστικότητά μου. Ένιωθα σαν μια αναλωμένη σαμπρέλα.
Υπάρχει ακόμα αλλά δεν φουσκώνει καλά, γαμώ το κέρατό μου.
Η αγαπημένη μου κόρη είχε περισσότερη δουλειά μαζί μου. Παλαιότερα έλεγε: «Μα τι λεβέντη πατέρα έχω!». Μου έφερνε απλώς τα πούρα μου, πότε πότε ένα πιάτο φαγητό, έκανε την μπουγάδα. Και μάλιστα έλεγε: «Είσαι βολικότερος από τον άντρα μου, πατέρα». «Αυτό μας έλειπε!», της απαντούσα και την ρωτούσα αν ήρθανε τα πούρα μου. Γιατί, πρέπει εκ των υστέρων να το ομολογήσω, αγαπημένη μου Αμαλία, πως η τελευταία αποστολή ήταν κάπως υγρή.
Αντίο λοιπόν, 25.οοο πούρα, που μου χαριστήκατε χωρίς να το αξίζω. Ευχαριστώ Αμαλία.»


(Δεν έχει καμιά σημασία πόσα χρόνια θα ζήσουμε, 5, 10, 20, 50, ή 70. Εκτός αν κάποια στιγμή νιώσουμε πως έκλεισε ο κύκλος μας και είμαστε έτοιμοι για την τελευταία ανάπαυση)


Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.