Υπόδουλος σου






Λεπτό ολόλευκο μάρμαρο σκαλισμένο με σεβασμό για να μην χάσει την ιεροσύνη του.

Γυαλισμένο μπιμπελό που προσεκτικά ακούμπησε η μάνα στο τραπέζι. 

Καινούριο παιχνίδι που τα παιδιά με δέος και περιέργεια άνοιξαν με ορθάνοιχτα και αστραφτερά μάτια.

 Αθώο χάδι που σκανδάλισε την πλάση όλη ξάφνου.

 Μια κίνηση τους και σιωπή… ο χωροχρόνος παύει.

Με μεταξένια , κόκκινη κλωστή ο έρωτας θα υφάνει.

Τα δάχτυλα σου ακουμπούν το έδαφος της ψυχής μου,
 ψάχνουν κρυμμένο θησαυρό στην μέση της ερήμου.

 Ένα σου βάδισμα απλό στον εσωτερικό μου κήπο.

Φωτιές πολλές μου άναψε με λαβωμένο σπίρτο. 

Μα αν με θάρρος τώρα μπεις και ρίξεις τον χορό σου.

Εγώ ο πρώτος θα ‘μαι, θα το δεις , αιώνιος υπόδουλος σου.
  

                                                                                                                         Λειβαρτζηνου  Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.