Η ανησυχητική σύγκριση.



Τώρα τελευταία ακούω και διαβάζω περίεργα πράγματα.
Η τάση και η ασχολία των περισσότερων είναι να ταυτίσουν τον κομουνισμό με τον ναζισμό ή τον φασισμό.
Φυσικό και αυτονόητο είναι ότι τα δύο αυτά συστήματα είναι κοινά και ότι η μεγαλύτερη διαφορά τους είναι στο όνομα και στο χρώμα καθώς και στο ότι το ένα βλέπει τον λαό σαν προστατευόμενο του με αποτέλεσμα να τον πατάει για να μην ξεφύγει από την προστασία του, ενώ το άλλο τον βλέπει σαν εργαζόμενο για αυτό με τα ίδια αποτελέσματα.
Η δική μου ανησυχία και το δικό μου πρόβλημα είναι στο ότι πλέον βλέπω έναν λαό που παλεύει να βρει μια ταυτότητα κάπου στα άκρα. 
Είτε είναι αυτό η ακροδεξιά, είτε είναι η ακροαριστερά, προσπαθεί να ταυτίσει αυτά τα δύο όχι τόσο γιατί θέλει να πει ότι όλα είναι ίδια και μας κοροϊδεύατε τόσα χρόνια, αλλά γιατί θέλει να απενοχοποιήσει την δική του στάση, η οποία πλέον δεν έχει ως αφετηρία το κέντρο, αλλά ένα από τα δύο αυτά άκρα.
Φυσικά και είναι δικαιολογημένη η στάση του κόσμου, από την στιγμή που η τόση ελευθερία που του υποσχέθηκαν οι φιλελεύθερες πολιτικές των προηγούμενων ετών, κατάντησαν η χειρότερες και οι πιο προδοτικές που έχουν υπάρξει ποτέ, χωρίς ταυτότητα, χωρίς ήθος, χωρίς κανέναν έλεγχο, μέσα σε μια αυτοαποκαλούμενη δημοκρατία, που μόνο αυτό δεν είναι και που πλέον μοιάζει με δημοκρατία σοβιετικού τύπου όπου ο λαός ψηφίζει ελεύθερα ποιος θα είναι ο δήμιος του και όχι ποιος θα τον προστατεύσει.
Όμως αυτή η κατάσταση δεν οδηγεί σε καμία απελευθέρωση, οδηγεί στην μοιρασιά του κόσμου σε δυο αντίπαλα ακραία στρατόπεδα, αυτό της άκρας αριστεράς και αυτό της άκρας δεξιάς.
Όταν συζητιέται μόνο αυτό το πράγμα και φαίνεται να έχει ξεχαστεί τελείως η μέση οδός, τότε αυτόματα το μόνο που μένει στην εξίσωση είναι αυτά τα δύο άκρα και ο ρόλος που μπορεί να μοιραστεί, είναι ή του ακροδεξιού ή του ακροαριστερού.
Ας μην έχουμε επιτέλους αυταπάτες. Το να αγαπάς την πατρίδα σου, δεν σημαίνει ότι είσαι φασίστας, το να μιλάς για ελευθερία δεν σε κάνει αριστερό. 
Ένα ισχυρό κράτος είναι το κράτος που κοιτάει τον εαυτό του και δικαιώνει τον λαό του. Δεν μπορεί να γίνει δικαιωτής όλων των λαών.
 Ελπίδα μου και ουτοπία μου είναι όλα τα κράτη να γίνουν έτσι. 
Το να θέλω λοιπόν ένα ισχυρό κράτος και να αισθάνομαι περήφανος που είμαι Έλληνας δεν με κάνει φασίστα. Το να θέλω να ζω ελεύθερα, δεν με κάνει αριστερό. 
Απλά είμαι Έλληνας με μια κάποια ελαφριά συνείδηση και ξέρω ότι για να μπορέσω να έχω την ελευθερία μου και την πατρίδα μου, θα πρέπει να μην αφήσω κανέναν να μου την στερήσει.
Γ.Ζ.
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.