Και όμως υπάρχουν ήρωες και σήμερα



Κανείς ποτέ δεν τολμάει να μιλήσει για αυτούς που θυσιάζονται.
Ίσως να υπάρχει και μια περίεργη ντροπή πίσω από αυτό, μια ενδιαφέρουσα συνήθεια να ξεχνάμε ή να μην ασχολούμαστε με κάτι ανώτερο.
Πιο πολύ αυτό μας ντροπιάζει, παρά το έγκλημα που οι περισσότεροι χωρίς κανένα δισταγμό θα το καταδίκαζαν.
Έτσι λοιπόν, για ακόμα μια χρονιά, κάποιοι εγκληματίες αποφάσισαν να κάψουν την χώρα και κάποιοι άλλοι άνθρωποι, θες από ανάγκη, θες από υψηλό αίσθημα ευθύνης προσπάθησαν να τους σταματήσουν με κίνδυνο της ζωής τους.
Ο λόγος για τους εποχιακούς πυροσβέστες, τους ανθρώπους που κάθε χρόνο επιμένουν να μάχονται εναντίων όχι μόνο της φωτιάς, αλλά και εναντίον ενός ανάλγητου κράτους το οποίο φροντίζει, θέλω να πιστεύω από αδιαφορία, να έχει πάντα έναν συγκεκριμένο μικρό αριθμό από αυτούς, την ώρα που προσλαμβάνονται χιλιάδες άλλοι αργόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι με ικανότητα να σφραγίζουν έγγραφα και να σε ταλαιπωρούν σε ουρές. 
Αυτοί οι εποχιακοί ήρωες ποτέ δεν παίρνουν την δικαίωση που τους αξίζει εφόσον ο ρόλος τους ξεχνιέται το ίδιο γρήγορα με την φωτιά που έσβησαν. 
Άραγε γιατί ποτέ δεν έχει πιαστεί ένας εμπρηστής, γιατί ποτέ δεν έχουν γίνει μετά από χρόνια  καταγραφές στις πληγείσες περιοχές για να φανεί ποιος και τι έκτισε πάνω σε δασική έκταση;
Το λειτούργημα του πυροσβέστη θέλει αυτοθυσία και πραγματικό θάρρος. όχι το θάρρος του αγωνιστή της καρέκλας που βρίζει, αλλά το θάρρος που έχει η γνώση ότι ο κάθε ένας από αυτούς, μετά το τέλος της βάρδιας του ή της κρίσης στην οποία πρέπει να πάει, μπορεί να μην ξαναγυρίσει σπίτι του.
Είτε είναι πιλότοι οι οποίοι εφορμούν πολλές φορές μέσα σε φαράγγια ή στις γλώσσες των πυρκαγιών, είτε είναι στο έδαφος, παίρνουν πάντα την ζωή τους ελαφρά, για να μπορούν να σώσουν άλλες ζωές ανθρώπων που ποτέ δεν θα γνωρίσουν.
Σε αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους η εταιρία Kefalonian Lines αρνήθηκε την είσοδο στο πλοίο Νήσος Κεφαλλονιά όταν με εντολή των ανωτέρων τους πήγαν να επιβιβαστούν για να μεταβούν από την Κεφαλλονιά στην Κυλλήνη για να ενισχύσουν άλλες μονάδες.
Η ΠΟΠΥΣΥΠ άμεσα αντέδρασε και ζήτησε την άμεση παρέμβαση του πρωθυπουργού και του υπουργού προστασίας του πολίτη λέγοντας ότι οι συνάδελφοι τους πρέπει να αποχωρήσουν άμεσα γιατί η διαμονή τους εκεί επιβαρύνεται από έξοδα διαμονής και διατροφής που οι ίδιοι δεν έχουν να καλύψουν.
Η πρόφαση της εταιρίας ήταν ότι δεν έχει υπογράψει σύμβαση με την πυροσβεστική για την μεταφορά τους, την μεταφορά ποιόν; Αυτών που κινδύνεψαν να καούν για να σωθεί το νησί. 
Ευτυχώς η πολιτική ηγεσία της χώρας μας έχει ισχυρές αντοχές στην ξεφτίλα και αυτό έγινε και σε αυτή την περίπτωση.
Είμαι σίγουρος πως δεν θα βρεθούν υπεύθυνοι για αυτό το φιάσκο, είμαι επίσης σίγουρος πως και του χρόνου οι ίδιοι άνθρωποι θα πάνε με τους ίδιους όρους στην μάχη και μπορεί να επιβιώσουν από την πύρινη λαίλαπα, αλλά ίσως δεν τα καταφέρουν να επιβιώσουν από την αναλγησία του κράτους.
Πόσο αλήθεια κοστίζει η ζωή ενός πυροσβέστη; Κάπου 650€ όσος περίπου είναι ο μισθός του.
Ας μην αναζητούμε λοιπόν ήρωες σε αυτή την χώρα, γιατί τους ήρωες τους έχουμε και είναι αυτοί που παίζουν την ζωή και την σωματική τους ακεραιότητα για να σώσουν ή να προστατέψουν την ζωή των άλλων. 
Απλά αυτούς τους ήρωες τους ξεχνάμε γιατί έχουμε πιο ανώδυνα πράγματα να κοιτάξουμε και το παράδειγμα τους, μάλλον πονοκέφαλο μπορεί να  φέρει και όχι έμπνευση.
Γ.Ζ. 
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.